Socket 370

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Socket 370
Socket PGA370
Typ ZIF
Liczba pinów 370
Rzędy pinów 6
FSB 66, 100, 133 MHz
Napięcie zasilania 1,50-1,80 V
Procesory Celeron, Pentium II, Pentium III
Mnożniki 8-12
Taktowanie - Celeron, Pentium II (Mendocino PPGA) 300-533 MHz

- Celeron i Pentium III (Coppermine FC-PGA 1) 533-1133 MHz
- Celeron i Pentium III (Tualatin FC-PGA 2) 1133-1400 MHz

Socket 370 został początkowo zaprojektowany do obsługi procesorów Intel Celeron opartych na rdzeniu Mendocino w obudowie PPGA (300 - 533 MHz). Nowe procesory (Pentium III i Celeron na rdzeniu Coppermine, zamknięte w obudowach FC-PGA/FC-PGA2, taktowanie 500 - 1400 MHz) otrzymały wizualnie tę samą podstawkę, jednak wprowadzono drobne zmiany związane z rozkładem pinów. Podstawka zachowała wsteczną kompatybilność, jednak nowe procesory nie działają na starszych płytach głównych (pin "reset" konieczny do wystartowania procesora znajduje się w innym miejscu (próbowano to obejść łącząc 2 odpowiednie piny, jednak pozostaje problem różnicy napięcia - Mendocino 2 V, Coppermine ok. 1,5 - 1,8 V)). Wprowadzając nowe procesory oparte na jądrze Tualatin (FC-PGA2; 1 - 1,4 GHz; 1,45 - 1,5 V) Intel kolejny raz zmodyfikował podstawkę, zachowując nadal częściową kompatybilność - płyty FC-PGA2 obsługiwały procesory FC-PGA.