Stanica (chorągiew)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Zobacz też: stanica.

Stanica – u dawnych Słowian chorągiew bojowa z wyobrażeniem bóstwa, przechowywana w kącinie[1] a wynoszona z niej podczas wypraw wojennych.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Słownik języka polskiego pod red. Niedźwiedzkiego; tom VI (Warszawa 1916), s. 390

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Mały słownik kultury dawnych Słowian. L. Leciejewicz (red.). Warszawa: Wiedza Powszechna, 1988, s. 123-124. ISBN 83-214-0499-5.