Stanisław Bożek

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Stanisław Bożek
Poseł Stanisław Bożek X kadencja.jpg
Data i miejsce urodzenia 20 stycznia 1946
Różanki
Poseł na Sejm kontraktowy
Okres od 18 czerwca 1989
do 25 listopada 1991
Przynależność polityczna Obywatelski Klub Parlamentarny
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski

Stanisław Bożek (ur. 20 stycznia 1946 w Różankach) – polski polityk, rolnik, związkowiec, poseł na Sejm X kadencji.

Życiorys[edytuj]

Ukończył w 1965 Technikum Włókiennicze dla Pracujących w Gorzowie Wielkopolskim, pracował w okresie 1962–1971 w Zakładach Przemysłu Jedwabniczego „Silwana”, gdzie był mistrzem tkackim. W 1971 rozpoczął prowadzenie własnego gospodarstwa rolno-ogrodniczego w Kuźniku.

Od 1981 związany z Niezależnym Samorządnym Związkiem Zawodowym Rolników Indywidualnych „Solidarność”. Wchodził w skład Wojewódzkiego Komitetu Założycielskiego „S” RI, zorganizował struktury gminne na terenie województwa gorzowskiego. Był wiceprzewodniczącym Gminnego Zarządu w Międzyrzeczu i członkien Ogólnopolskiego Komitetu Założycielskiego „S” RI. Po wprowadzeniu stanu wojennego internowano go na okres ponad dwóch miesięcy. Po zwolnieniu organizował pomoc żywnościową rolników dla rodzin osób internowanych i aresztowanych z obszaru województwa. Od 1982 był współpracownikiem Regionalnej Komisji Wykonawczej w Gorzowie Wielkopolskim, wprowadzał w obieg podziemne wydawnictwa w środowisku rolników oraz organizował Radio „Solidarność” w Międzyrzeczu. Działacz Duszpasterstwa Rolników i współpracownik Duszpasterstwa Ludzi Pracy w Gorzowie Wielkopolskim. Od 1985 organizował letnio wypoczynku w okolicach Międzyrzecza dla rodzin działaczy opozycji z Wrocławia i Poznania.

W 1989 został wybrany na posła na Sejm X kadencji z okręgu Gorzów Wielkopolski z poparciem Komitetu Obywatelskiego. Pracował w Komisji Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa.

W kolejnych wyborach nie ubiegał się o reelekcję. W latach 90. należał do Zjednoczenia Chrześcijańsko-Narodowego i Stronnictwa Konserwatywno-Ludowego. Później wycofał się z polityki. Zangażował w działalność charytatywną na rzecz lokalnej społeczności.

W 2012 odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski[1].

Przypisy

Bibliografia[edytuj]