Gazeta Wyborcza

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Przekierowanie Na tę stronę wskazuje przekierowanie z „Wysokie Obcasy”. Zobacz też: Wysokie obcasy – film Pedro Almodóvara.
Gazeta Wyborcza
Gazeta Wyborcza Warszawa 02.jpg
Siedziba redakcji „Gazety Wyborczej” przy ul. Czerskiej 8/10 w Warszawie
Częstotliwość dziennik
Kraj Polska
Adres ul. Czerska 8/10
00-732 Warszawa
Wydawca Agora SA
Rodzaj czasopisma społeczno-polityczny
Pierwsze wydanie 8 maja 1989
Redaktor naczelny Adam Michnik
(od 8 maja 1989)
Średnia sprzedaż (lipiec 2015) 174 770 egz.
Format compact
Liczba stron 20
ISSN 0860-908X
OCLC 225759598
Strona internetowa czasopisma
Tablica upamiętniająca ukazanie się pierwszego numeru „Gazety” oraz założycieli dziennika, odsłonięta w holu siedziby redakcji 9 maja 2014
Biura redakcji „Gazety Wyborczej” w Warszawie
Redakcja „Gazety Stołecznej”, warszawskiego dodatku „Gazety”

Gazeta Wyborcza” (w skrócie GW) – wysokonakładowy, ogólnopolski dziennik społeczno-polityczny wydawany w Warszawie od 8 maja 1989 przez koncern mediowy Agora SA. „Gazeta Wyborcza” powstała na podstawie uzgodnień Okrągłego Stołu, jako organ prasowy Komitetu Obywatelskiego „Solidarność” w kampanii wyborczej przed wyborami parlamentarnymi w 1989 roku. Po zerwaniu współpracy przez związek kontynuowała działalność jako niezależna gazeta. Redaktorem naczelnym pisma jest Adam Michnik.

Historia[edytuj | edytuj kod]

„Gazeta Wyborcza” powstała zgodnie z ustaleniami Okrągłego Stołu[1][2], jako organ prasowy Komitetu Obywatelskiego „Solidarność” w kampanii wyborczej przed wyborami parlamentarnymi w 1989. Początkowo dziennik miał nosić nazwę „Gazeta Codzienna”, zaś przymiotnik „Wyborcza” miał funkcjonować tylko w czasie kampanii wyborczej[3]. Pierwszy 8-stronicowy numer ukazał się 8 maja 1989 w nakładzie 150 tysięcy egzemplarzy[4]. Przygotowało go 20 dziennikarzy – większość z nich było wcześniej związanych z podziemnym „Tygodnikiem Mazowsze”; redaktorem naczelnym został Adam Michnik, który przekonał do swojej kandydatury Lecha Wałęsę i został przez niego mianowany na tę funkcję[5][6]. Dziennik, występując wówczas jako pismo całego ruchu obywatelskiego, uzyskał bardzo dużą liczbę czytelników[6].

Po obradach Okrągłego Stołu w czasie kryzysu prezydenckiego 3 lipca 1989 na łamach „Gazety Wyborczej” ukazał się artykuł Adama Michnika zatytułowany Wasz prezydent, nasz premier. w którym autor opowiedział się za wyborem prezydenta z rekomendacji Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej i jednoczesnym powierzeniem misji utworzenia rządu przedstawicielowi solidarnościowej opozycji[7], postulując „sojusz demokratycznej opozycji z reformatorskim skrzydłem obozu władzy”[8]. Propozycja ta jest odczytywana współcześnie jako świadectwo wyczucia dążeń obozu solidarnościowego do przejęcia większej władzy niż było to ustalone przy Okrągłym Stole[9], jednak oficjalnie spotkała się ze sprzeciwem[10]. Mimo to została faktycznie zrealizowana: o ile stanowisko prezydenta objął dotychczasowy I sekretarz KC PZPR Wojciech Jaruzelski, to opozycja dzięki głosom dawnych sojuszników partii komunistycznej utworzyła rząd z Tadeuszem Mazowieckim jako premierem[11][12].

Od drugiej połowy 1989 środowisko skupione w redakcji „Gazety Wyborczej” sympatyzowało z rządem Tadeusza Mazowieckiego, a jednocześnie było w konflikcie z przedstawicielami „Tygodnika Solidarność”[13]. Antagonizmy te korelowały z konfliktem politycznym zwanym wojną na górze, podczas którego Wałęsa sprzymierzył się z frakcją Komitetu Obywatelskiego reprezentowaną przez braci Lecha i Jarosława Kaczyńskich przeciwko Mazowieckiemu[14][15]. Adam Michnik wsparł środowisko premiera, wskutek czego we wrześniu 1990 Komisja Krajowa „Solidarności” podjęła uchwałę zmierzającą do odebrania „Gazecie Wyborczej” prawa do zamieszczania przy winiecie znaczka „Solidarności”. Argumentowano to „tendencyjnością artykułów, które mają na celu zdyskredytowanie, jak i również ośmieszenie przewodniczącego kol. Lecha Wałęsę” oraz wyjaśnieniem, że „Gazeta nie jest organem informacyjnym »S«, tylko spółką prywatną”[16]. W wyniku tego dziennik utracił prawo do posługiwania się logo związku i hasłem Nie ma wolności bez Solidarności. Ponadto Wałęsa zażądał dymisji Michnika (od lipca 1990 należącego do partii Ruch Obywatelski Akcja Demokratyczna) z funkcji redaktora naczelnego. Michnik ustąpił ze stanowiska, lecz jego rezygnacja nie została przyjęta przez członków redakcji, w związku z czym pozostał na stanowisku[17]. Z redakcji odeszła grupa wcześniejszych opozycjonistów związanych z Lechem Wałęsą, co było wynikiem uwidocznienia się sporu w ramach redakcji z grupą środowiska postsolidarnościowego reprezentującego inne poglądy[18].

W kolejnych latach działalności publikacje dziennikarzy „Gazety Wyborczej” stanowiły często przyczynek do ujawnienia wydarzeń społeczno-politycznych w Polsce, w tym afer. Dziennik rozpoczął śledztwo dziennikarskie w sprawie tzw. afery żelatynowej z 1997 roku – przekrętu monopolistycznego z udziałem przedsiębiorcy Kazimierza Grabka[19]. 27 grudnia 2002 roku dziennikarz „Gazety Wyborczej” Paweł Smoleński opublikował na łamach dziennika artykuł Ustawa za łapówkę czyli przychodzi Rywin do Michnika, związany z próbą przekupstwa redaktora naczelnego gazety przez producenta filmowego Lwa Rywina. Celem działań Rywina, który przedstawiał się jako przedstawiciel „grupy trzymającej władzę”, było skłonienie Michnika do poparcia przygotowanej przez rządzący wówczas Sojusz Lewicy Demokratycznej ustawy uniemożliwiającej ekspansję koncernów medialnych na media elektroniczne[20]. Artykuł Smoleńskiego zapoczątkował aferę Rywina, owocującą powołaniem sejmowej komisji śledczej[21]. Wespół z innymi aferami korupcyjnymi nękającymi kraj afera Rywina pogrążyła rząd Leszka Millera[22][23], jednak samego Michnika – również prześwietlanego przez komisję pod względem powiązań biznesowych z Agorą – spotkała fala krytyki ze strony innych mediów[24].

Za przyczyną artykułu w dzienniku z 23 stycznia 2002 została ujawniona afera „łowców skór”, dotycząca zabijania pacjentów przez pracowników łódzkiego pogotowia ratunkowego i sprzedaży informacji o zgonach zakładom pogrzebowym[25]. Natomiast publikacja z 5 kwietnia 2004 ujawniła nieprawidłowości związane z zatrzymaniem przez Urząd Ochrony Państwa prezesa PKN Orlen Andrzeja Modrzejewskiego i pozbawienia go stanowiska w lutym 2002 roku, zapoczątkowując aferę Orlenu. Sejmowa komisja śledcza wykazała niejasne interesy przy zachodzącej wówczas próbie prywatyzacji Orlenu[26], a odpowiedzialny za zatrzymanie Modrzejewskiego szef UOP Zbigniew Siemiątkowski został skazany prawomocnym wyrokiem za nadużycia władzy[27]. W wyniku artykułu z 4 grudnia 2006 pod tytułem Praca za seks w Samoobronie autorstwa Marcina Kąckiego wybuchła seksafera w Samoobronie. Kącki ujawnił, że Andrzej Lepper, prezes partii Samoobrona RP i urzędujący wicepremier, miał zatrudniać młode kobiety w biurach partyjnych w zamian za seks[28].

Zawartość[edytuj | edytuj kod]

„Gazeta Wyborcza” podzielona jest na kilka sekcji. Na drugiej stronie dziennika znajduje się zbiór felietonów autorstwa osób związanych z redakcją pisma, zatytułowany „Z drugiej strony”. Kolejne sekcje ułożone są według podejmowanych tematów:

  • Sekcje „Kraj” i „Świat” dotyczą odpowiednio wiadomości pochodzących z Polski i spoza niej.
  • Sekcja „Witamy w Polsce” zawiera reportaże poświęcone sprawom społecznym.
  • Sekcja „Opinie” stanowi zbiór artykułów publicystycznych autorstwa członków redakcji oraz zewnętrznych ekspertów.
  • Sekcja „Kultura” poświęcona jest wydarzeniom kulturalnym, wywiadom z artystami oraz spostrzeżeniom na temat wybranej dziedziny kulturalnej.
  • Sekcja „Nauka” jest złożona z artykułów podsumowujących najnowsze badania naukowe w formie publicystycznej.
  • Sekcja „Sport” opisuje najnowsze wydarzenia sportowe.

Zawartość „Gazety Wyborczej” uzupełniają dodatkowe sekcje i osobne dodatki tematyczne, różniące się w zależności od dnia tygodnia oraz lokalnego wydania pisma. Poniedziałkowe numery dziennika poświęcone są kwestiom ekonomicznym, zawierają także dodatek dotyczący kwestii związanych z rynkiem pracy oraz magazyn „Ale Historia” (działający we współpracy z portalem Histmag[29]), w którym publikowane są artykuły przybliżające dzieje państw, społeczeństw, władców oraz indywidualności. Do wydań wtorkowych dołączony jest dodatek poświęcony komunikatom, a także magazyn kulinarny „Palce Lizać”. Środowe numery zawierają dodatki związane z wystrojem wnętrz domu oraz poradami i ogłoszeniami dotyczącymi kupna nieruchomości, a także pismo „Tylko Zdrowie” składające się z porad zdrowotnych. W czwartki wraz z „Gazetą Wyborczą” wydawany jest magazyn „Duży Format”, będący zbiorem reportaży oraz felietonów[30]. Piątkowe wydania pisma poświęcają większą uwagę kulturze; do nich dołączane są tygodnik „Co Jest Grane”, przedstawiający proponowane przez redakcję wydarzenia kulturalne w regionie, oraz „Gazeta Telewizyjna” z programem telewizyjnym rozłożonym na tydzień. Sobotnie wydania dziennika uzupełnia biuletyn dotyczący turystyki oraz wydawany od 1999 roku tygodnik „Wysokie Obcasy”, ukierunkowany na odbiorców płci żeńskiej[31]. Ponadto w dni przedświąteczne ukazuje się specjalne wydanie „Gazety Wyborczej” pod tytułem „Magazyn Świąteczny”, którego obszerną część zajmują artykuły publicystyczne pisane przez zagranicznych publicystów i ekspertów, korespondentów pisma za granicą oraz redaktorów dziennika[32].

Styl[edytuj | edytuj kod]

„Gazeta Wyborcza” jest składana w blokowym formacie pięciokolumnowym, który został przyjęty już na początku istnienia dziennika[a]. Pismo jest drukowane na kolorowym papierze, a jego okładka eksponuje najważniejszy zdaniem redakcji temat dnia w formie wielkiego nagłówka. Obecny styl dziennika jest oparty na zmianie dokonanej 7 marca 2006 roku, kiedy odnowiona została jego szata graficzna. Krój czcionki użytej przy redakcji pisma należy do rodzaju Tribune, zaprojektowanego przez bostońskie przedsiębiorstwo Font Bureau[33].

Nagrody[edytuj | edytuj kod]

„Gazeta Wyborcza” wielokrotnie otrzymywała nagrody Grand Press; w 2014 roku została uhonorowana tytułem gazety dwudziestopięciolecia[34]. Tytuł Dziennikarza Roku przyznawany podczas rozdania tych nagród otrzymał w 2007 roku Marcin Kącki[35], w 2010 roku – Artur Domosławski[36], w 2011 roku – Andrzej Poczobut[37], w 2013 – Mariusz Szczygieł[38], natomiast w 2014 – Piotr Andrusieczko[34]. W innych kategoriach nagrody otrzymali Katarzyna Klukowska, Włodzimierz Kalicki[39], Jacek Hugo-Bader, Adam Wajrak[40], Ireneusz Dańko, Dariusz Janowski, Marcin Fabiański, Leszek Talko[41], Anna Bikont, Artur Włodarski[42], Tomasz Patora, Marcin Stelmasiak, Anna Fostalkowska[43], Roman Daszczyński, Krzysztof Wójcik, Angelika Kuźniak, Włodzimierz Nowak[44], Wojciech Staszewski[45], Magdalena Grochowska, Maciej Samcik[46], Joanna Wojciechowska[47], Paweł Wiejas[48], Piotr Głuchowski, Marcin Kowalski, Magdalena Grzebałkowska[49], Urszula Jabłońska[50], Agnieszka Kublik, Bartosz T. Wieliński, Donata Subbotko[38], Elżbieta Sidi[51], Anna Śmigulec[52] oraz Grzegorz Sroczyński[53]. Dziennikarze pisma byli nagradzani również podczas czterech ceremonii rozdania Ostrego Pióra[54][55][56][57].

Strona internetowa[edytuj | edytuj kod]

Po raz pierwszy numery dodatków do „Gazety Wyborczej” były udostępniane przez Agorę w sieci WWW jeszcze w 1994 roku[58]. Pierwsze zarchiwizowane strony witryny informacyjnej pisma pochodzą z grudnia 1996 roku (domena gazeta.pl)[59] i z maja 2001 roku (domena wyborcza.pl)[60]. Już w 2001 roku domena Gazeta.pl, początkowo będąca organem internetowym pisma, przekształciła się w osobny portal internetowy. W 2006 roku wydzielona została z niej odrębna witryna poświęcona dziennikowi, gazetawyborcza.pl[61]. W obecnej postaci serwis figuruje pod nazwą Wyborcza.pl. Od lutego 2009 redaktorem naczelnym Wyborcza.pl jest Edward Krzemień[62].

Witryna Wyborcza.pl publikuje wszystkie artykuły, które równolegle ukazały się w drukowanej wersji pisma i dodatkach do niego. Oprócz tego serwis zamieszcza treści dodatkowe, które nie występują w drukowanej „Gazecie Wyborczej”: rysunki, materiały wideo, zgrupowane tematycznie zdjęcia. Oprócz portalu Wyborcza.pl treści występujące w piśmie są publikowane także w odrębnej witrynie Wyborcza.biz, poświęconej ekonomii i gospodarce. Powiązany z witryną internetową dziennika jest portal BIQdata.pl, na którym zamieszczane są raporty społeczno-polityczne w postaci wykresów i innych graficznych przedstawień wartości liczbowych. Jego otwarcie zostało ogłoszone 23 września 2014 roku[63]. Cała treść „Gazety Wyborczej” w internecie jest płatna od 4 lutego 2014 roku[64].

W 2012 roku uruchomione zostało internetowe archiwum „Gazety Wyborczej”, umożliwiające dostęp do treści wszystkich artykułów opublikowanych w piśmie oraz w dodatkach do niego[65]. Dostęp ten wymaga jednak uiszczenia opłaty pieniężnej. O ile jeszcze w 2014 roku można było uzyskać dostęp do artykułów zarówno poprzez przelew, jak i wiadomość SMS[66], w 2015 roku czytelnicy mogli skorzystać z archiwum jedynie poprzez przelew[67].

Wersja mobilna[edytuj | edytuj kod]

Elektroniczna „Gazeta Wyborcza” dostępna jest zarówno w wersji na komputery osobiste, jak i mobilnej. 10 czerwca 2009 roku posiadacze iPhone'ów zyskali możliwość pobrania aplikacji mobilnej pisma przez sklep App Store[68]. 20 lipca 2012 roku uruchomiona została podobna aplikacja na iPada[69]. Wcześniej, w lutym tego samego roku, przeglądanie artykułów z dziennika zostało umożliwione na czytniku Kindle[70]. Natomiast wersja dedykowana posiadaczom urządzeń z systemem operacyjnym Android, wyprodukowana przez studio deweloperskie We Like Caps, pojawiła się w usłudze Google Play 7 lipca 2014 roku[71].

Profil dziennika[edytuj | edytuj kod]

Zaangażowanie polityczne[edytuj | edytuj kod]

Nowa encyklopedia powszechna PWN z 1995 roku klasyfikuje „Gazetę Wyborczą” jako „pismo o orientacji liberalno-demokratycznej[72]. W czasie kampanii przed wyborami prezydenckimi w 1990 roku redakcja dziennika sympatyzowała z kandydującym Tadeuszem Mazowieckim, opowiadając się zarazem przeciwko kandydaturze Lecha Wałęsy[73]. W raporcie Walerego Pisarka dotyczącego prasy ogólnopolskiej z 1995 roku wykazane zostało, że podczas wyborów parlamentarnych w 1993 roku „Gazeta Wyborcza” opowiadała się za Unią Demokratyczną, krytykując zarazem Konfederację Polski Niepodległej[74]. Po powstaniu Unii Wolności redakcja pisma wspierała postulaty tej partii[75], a z kolei po jej rozpadzie zaczęła sympatyzować z Platformą Obywatelską, wykazując tendencje ku krytycznemu podejściu wobec partii Prawo i Sprawiedliwość[76]. Przekładało się to na oficjalne poparcie wyborcze dla Platformy Obywatelskiej podczas wyborów parlamentarnych w 2007 roku[77] oraz prezydenckich w 2010 i 2015 roku, gdy w obu przypadkach redaktorzy namawiali do głosowania na kandydata PO Bronisława Komorowskiego[78][79].

Światopogląd społeczny[edytuj | edytuj kod]

„Gazeta Wyborcza” sprzeciwia się przejawom postaw nacjonalistycznych i antysemickich w społeczeństwie polskim. W sierpniu 1996 roku redaktorzy pisma gazety wyrazili sprzeciw wobec umorzenia postępowania w sprawie przewodniczącego Polskiej Wspólnoty Narodowej Bolesława Tejkowskiego, którego działalność ich zdaniem nawoływała do nienawiści na tle rasowym[80][81]. Publicyści na łamach dziennika w 2002 nawoływali do poprawy stosunków polsko-niemieckich i polsko-ukraińskich[82].

Publicyści „Gazety Wyborczej” postulują rozdział Kościoła katolickiego od państwa w kwestiach światopoglądowych[83][84]. W 1993 roku, kiedy Sejm uchwalił ustawę penalizującą aborcję, pismo przyjmowało krytyczny punkt widzenia wobec argumentów ruchów pro-life, publikując szereg wywiadów z przedstawicielkami ruchu feministycznego[85]. Podobna debata stała się udziałem pisma w kwestii legalizacji narkotyków. W lipcu 2009 roku „Gazeta Wyborcza” prowadziła cykl „My, narkopolacy”, przekonując, że polska polityka przeciwdziałania narkomanii wymaga zmian[86].

„Gazeta Wyborcza” nie ma jednoznacznej opinii w kwestiach ekonomicznych. Na łamach pisma wypowiadają się zarówno publicyści opowiadający się za liberalizacją gospodarki i ograniczeniem ingerencji państwa w działalność przedsiębiorczą jednostki[87], jak i krytycy neoliberalnej polityki ekonomicznej wskazujący na jej niewydolność[88].

Inicjatywy[edytuj | edytuj kod]

„Gazeta Wyborcza” jest organizatorem różnorodnych inicjatyw. W 1996 roku zorganizowała wraz z PricewaterhouseCoopers konkurs „Grasz o staż”, w którym biorą udział studenci i absolwenci uczelni, a którego celem jest wypromowanie aktywnych i konkurencyjnych młodych ludzi na rynku pracy. Do marca 2015 roku zorganizowanych zostało dziewiętnaście edycji konkursu[89]. Dziennik ma w dorobku również kilkanaście innych akcji zachęcających do aktywności społecznej[90].

Od 1999 roku redakcja przyznaje tytuł Człowieka Roku „Gazety Wyborczej”. Pierwszą osobą uhonorowaną tym tytułem był Václav Havel. Kolejne tytuły otrzymali George Soros (2000), Siergiej Kowalow (2001), Joschka Fischer (2002), Günter Verheugen (2003), Bronisław Geremek (2004), Javier Solana (2005), Zbigniew Brzeziński (2006), Józef Życiński (2007), Andrzej Wajda (2008)[91], Tadeusz Mazowiecki (2009, również tytuł Człowieka Dwudziestolecia), Władysław Bartoszewski (2010), Richard von Weizsäcker (2011), Tadeusz Konwicki (2012), Yoani Sánchez (2013), Michaił Chodorkowski (2014) i Bronisław Komorowski (2015)[92][93]. Oddzielne tytuły dla osobowości roku przyznaje magazyn „Wysokie Obcasy” (tytuł Polki Roku) oraz katowicki oddział „Gazety Wyborczej” (Cegła Janoscha).

Nakład i sprzedaż[edytuj | edytuj kod]

Od momentu powstania „Gazety Wyborczej” do końca 1989 roku jej średni nakład sięgał miliona egzemplarzy. W 1994 roku nakład dziennika sięgał 511 tysięcy egzemplarzy, z czego sprzedawanych było przeciętnie 418 tysięcy. Później nakład i sprzedaż spadała przez dwa lata, by od 1997 roku rosnąć. W 1999 roku w obiegu ukazywało się średnio 569 tysięcy egzemplarzy pisma, z czego przeciętnie 443 tysięcy było sprzedawanych[94].

W grudniu 2003 roku „Gazeta Wyborcza” straciła pozycję najpoczytniejszego dziennika na rzecz pisma „Fakt”, jednak utrzymała w latach 2004–2007 sprzedaż na poziomie powyżej 400 tysięcy egzemplarzy[95]. Odtąd sprzedaż „Gazety Wyborczej” spada systematycznie, co jest stałą tendencją w prasie i wiąże się między innymi ze wzrastającą popularnością portali internetowych[96]. Na stan z lipca 2015 średnia sprzedaż dziennika wynosiła 174 770 egzemplarzy, przy sprzedaży „kioskowej” (pojedynczych wydań drukowanych) stanowiącej 59% tej wartości sumarycznej[97].

Średni nakład jednorazowy (niebieski), całkowite rozpowszechnianie płatne (zielony) i sprzedaż ogółem (różowy)

Dane: [98][99]

Incydenty etyczne[edytuj | edytuj kod]

Sprawa Lesława Maleszki[edytuj | edytuj kod]

6 listopada 2001 roku dawni działacze Studenckiego Komitetu Solidarności opublikowali w dzienniku „Rzeczpospolita” list otwarty, w którym oskarżyli dziennikarza „Gazety Wyborczej” Lesława Maleszkę o dawną współpracę ze Służbą Bezpieczeństwa. List ten nie został wcześniej dopuszczony do publikacji w „Gazecie Wyborczej”. Maleszka przyznał się do współpracy z aparatem represji w Polskiej Rzeczpospolitej Ludowej pod pseudonimem „Ketman”. Jego przeszłość spotkała się z potępieniem ze strony redakcji gazety. Maleszce zabroniono publikować, jednak ze "ze względów humanitarnych i socjalnych" pozwolono mu redagować teksty w domu[100]. Z "Wyborczej" odszedł na własną prośbę, w maju 2008 roku po emisji filmu Trzech kumpli w reżyserii Anny Ferens i Ewy Stankiewicz[101].

Zatajanie wyników sondaży[edytuj | edytuj kod]

Według Antoniego Dudka przed wyborami prezydenckimi w 1990 roku redakcja „Gazety Wyborczej” nie publikowała wyników sondaży wskazujących na przewagę Lecha Wałęsy nad Tadeuszem Mazowieckim[102].

Hiena Roku[edytuj | edytuj kod]

W styczniu 2015 roku Stowarzyszenie Dziennikarzy Polskich przyznało dziennikarzom „Gazety Wyborczej” Wojciechowi Czuchnowskiemu i Piotrowi Stasińskiemu tytuł Hieny Roku za wypowiedzi na temat zajęcia siedziby Państwowej Komisji Wyborczej przez dziennikarzy w listopadzie 2014 roku. Stowarzyszenie komentowało te wypowiedzi jako „lekceważące i pozbawione empatii oraz zawodowej solidarności”[103]. W obronie redaktorów pisma wystąpiło wielu dziennikarzy z Gazety Wyborczej oraz niektórych innych mediów[104], wskutek czego tytuł utrzymano wyłącznie dla Stasińskiego, rezygnując z przyznawania go Czuchnowskiemu[105].

Zespół redakcyjny[edytuj | edytuj kod]

Dziennikarze

Felietoniści

Byli dziennikarze „Gazety Wyborczej”

Uwagi

  1. Zob. okładka „Gazety Wyborczej”, 1989-05-08, s. 1.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Ustalenia Okrągłego Stołu: „Gazeta Wyborcza” (pol.). wp.pl, 2004-02-06. [dostęp 2013-06-10].
  2. Aleksandra Hausner: Obrady Okrągłego Stołu (pol.). wp.pl, 2094-04-23. [dostęp 2013-06-10].
  3. Newsweek: Okrągły Stół, czyli gra o Polskę.
  4. Dudek 2013 ↓, s. 36.
  5. Anna Machcewicz. Historia sentymentalna. „Gazeta Wyborcza” w latach 1989-1990. „Więź”, s. 136, 1995. 
  6. 6,0 6,1 Dudek 2013 ↓, s. 37.
  7. Karpiński 2001 ↓, s. 63.
  8. Dudek 2013 ↓, s. 51.
  9. Małgorzata Raczkiewicz. Wpływ wyborów z 4 czerwca 1989 roku na polski system polityczny. „Studia Wyborcze”. 12, s. 79–99, 2011. 
  10. Dudek 2013 ↓, s. 53.
  11. Peggy Simpson. The troubled reign of Lech Walesa in Poland. „Presidential Studies Quarterly”. 2 (26), s. 317, wiosna 1996. 
  12. Jan Pakulski. The Breakthrough: Polish elections in June 1989. „Humanities Research”. 3 (16), s. 109, 2010. 
  13. Dudek 2013 ↓, s. 106.
  14. David Ost. The Invisibility and Centrality of Class After Communism. „International Journal of Politics, Culture, and Society”. 4 (22), s. 497–515, grudzień 2009. 
  15. Antony Polonsky. The Conquest of History? Toward a Usable Past in Poland: Lecture 1: An Assessment of the History of Poland since 1939. „Harvard Ukrainian Studies”. 27 (1–4), s. 217–250, 2005. 
  16. Wałęsa odbiera nam znaczek (pol.). wyborcza.pl, 2009-05-07. [dostęp 2013-06-10].
  17. Dudek 2013 ↓, s. 115.
  18. Z piaskownicy na giełdę. Kulisy powstania potęgi „Gazety Wyborczej” (pol.). rebelya.pl, 2012-03-23. [dostęp 2013-06-10].
  19. Tomasz Gruszecki: Kwaśny smak żelatyny. W: Rzeczpospolita [on-line]. 1998-03-07. [dostęp 2013-11-03].
  20. Krzysztof Jasiewicz, Agnieszka Jasiewicz–Betkiewicz. Poland. „European Journal of Political Research”. 7–8 (42), s. 1052–1057, grudzień 2003. DOI: 10.1111/j.0304-4130.2003.00134.x. 
  21. Dudek 2013 ↓, s. 487-494.
  22. Krzysztof Jasiewicz, Agnieszka Jasiewicz-Betkiewicz. Poland. „European Journal of Political Research”. 7–8 (43), s. 1106–1115, grudzień 2004. DOI: 10.1111/j.1475-6765.2004.00207.x. 
  23. Krzysztof Jasiewicz, Agnieszka Jasiewicz-Betkiewicz. Poland. „European Journal of Political Research”. 7–8 (44), s. 1147–1157, grudzień 2005. DOI: 10.1111/j.1475-6765.2005.00279.x. 
  24. Tomasz Zarycki. The power of the intelligentsia: The Rywin Affair and the challenge of applying the concept of cultural capital to analyze Poland's elites. „Theory and Society”. 6 (38). s. 613–648. DOI: 10.1007/s11186-009-9092-6 (ang.). 
  25. M H Madalinski. What is saving of human life in Poland?. „Journal of Medical Ethics”. 29 (2), s. 116, kwiecień 2003. 
  26. Marcin Pietraszewski. Do sądu za Orlen. „Gazeta Wyborcza”, 2010-02-19. 
  27. Dominika Wielowieyska. Dlaczego Miller i Kwaśniewski powinni podziękować Siemiątkowskiemu. „Gazeta Wyborcza”, 2013-04-26. 
  28. Marcin Kącki: Praca za seks w Samoobronie. wyborcza.pl, 3 grudnia 2006. [dostęp 2015-07-19].
  29. Histmag nawiązał stałą współpracę z „Ale Historia”. Histmag. [dostęp 2012-10-28].
  30. Małgorzata Wyszyńska: Agora wprowadza zmiany w "Dużym Formacie". Press.pl. [dostęp 2013-06-14].
  31. Wysokie Obcasy z nową szatą graficzną. Portal Medialny. [dostęp 2015-04-09].
  32. Robert Stępowski: „Gazeta Wyborcza" odświeża „Magazyn Świąteczny”. Wirtualnemedia.pl. [dostęp 2014-08-08].
  33. "Gazeta Wyborcza" w nowej szacie graficznej. Wyborcza.pl. [dostęp 2015-07-01].
  34. 34,0 34,1 Piotr Andrusieczko Dziennikarzem Roku 2014, 'Wyborcza" gazetą 25-lecia. 2014-12-12. [dostęp 2015-07-04].
  35. Grand Press 2007. Grand Press. [dostęp 2015-07-04].
  36. Grand Press 2010. Grand Press. [dostęp 2015-07-04].
  37. Grand Press 2011. Grand Press. [dostęp 2015-07-04].
  38. 38,0 38,1 Grand Press 2013. Grand Press. [dostęp 2015-07-04].
  39. Grand Press 1998. Grand Press. [dostęp 2015-07-04].
  40. Grand Press 1999. Grand Press. [dostęp 2015-07-04].
  41. Grand Press 2000. Grand Press. [dostęp 2015-07-04].
  42. Grand Press 2001. Grand Press. [dostęp 2015-07-04].
  43. Grand Press 2002. Grand Press. [dostęp 2015-07-04].
  44. Grand Press 2004. Grand Press. [dostęp 2015-07-04].
  45. Grand Press 2004. Grand Press. [dostęp 2015-07-04].
  46. Grand Press 2005. Grand Press. [dostęp 2015-07-04].
  47. Grand Press 2006. Grand Press. [dostęp 2015-07-04].
  48. Grand Press 2008. Grand Press. [dostęp 2015-07-04].
  49. Grand Press 2009. Grand Press. [dostęp 2015-07-04].
  50. Grand Press 2012. Grand Press. [dostęp 2015-07-04].
  51. Elżbieta Sidi nagrodzona w kategorii Publicystyka. Grand Press. [dostęp 2015-07-04].
  52. Anna Śmigulec autorką najlepszego reportażu prasowego. Grand Press. [dostęp 2015-07-04].
  53. Najlepszy wywiad przeprowadził Grzegorz Sroczyński. Grand Press. [dostęp 2015-07-04].
  54. Ostre Pióra 2002. Agora, 2003-02-18. [dostęp 2015-07-04].
  55. Ostre Pióra 2003. Agora, 2004-03-01. [dostęp 2015-07-04].
  56. Ostre pióro Michała Zielińskiego. Wprost, 2005-02-28. [dostęp 2015-07-04].
  57. Polska Agencja Prasowa: Rozdano "Ostre Pióra 2005". Puls Biznesu, 2006-02-27. [dostęp 2015-07-04].
  58. Andrzej Górbiel. Jak czytać "Gazetę" przez Internet?. „Komputery i Biuro”. 243, s. 9, 1994-10-18. 
  59. Online Gazeta. [dostęp 2015-07-01].
  60. Strona główna. Gazeta Wyborcza. [dostęp 2015-07-01].
  61. Strona główna. Gazeta Wyborcza. [dostęp 2015-07-01].
  62. Edward Krzemień redaktorem naczelnym Wyborcza.pl.
  63. Vadim Makarenko, Bogumiła Piotrowska, Marcin Urban: Świat w liczbach, czyli nowy serwis BIQdata.pl. Wyborcza.biz. [dostęp 2014-09-23].
  64. Paweł Okopień: Od jutra Gazeta Wyborcza zamknie czołowe serwisy oraz strony lokalne za nowym paywallem (SONDA: będziesz płacić?). Spider's Web. [dostęp 2014-02-03].
  65. Archiwum Gazety Wyborczej. 2012-05-07. [dostęp 2015-07-01].
  66. Cennik – wykup dostęp do Archiwum Gazety Wyborczej. 2014-10-07. [dostęp 2015-07-01].
  67. Cennik – wykup dostęp do Archiwum Gazety Wyborczej. [dostęp 2015-07-01].
  68. Kira Czarczyńska: Dla użytkowników iPhone – Wyborcza za darmo. Komórkomania. [dostęp 2009-06-10].
  69. 'Gazeta Wyborcza' ma swoją aplikację na iPada. Wyborcza.pl. [dostęp 2012-07-20].
  70. Łukasz Sporyszkiewicz: „Gazeta Wyborcza” na Kindle, uwagi prenumeratora. swiatczytnikow.pl. [dostęp 2015-07-01].
  71. Tomasz Popielarczyk: Gazeta Wyborcza ma nową aplikację mobilną dla Androida. AntyApps. [dostęp 2015-07-01].
  72. Nowa encyklopedia powszechna PWN. T. 2: D–H. Wydawnictwo Naukowe PWN, 1995, s. 439.
  73. Dudek 2013 ↓, s. 125.
  74. Walery Pisarek. Ogólnoinformacyjna prasa codzienna w Polsce. Zmiany lat 1989–1995. „Ekspertyza”. 81, s. 8, grudzień 1995. 
  75. Grzegorz Ekiert, Jan Kubik: Rebellious Civil Society: Popular Protest and Democratic Consolidation in Poland, 1989-1993. University of Michigan Press, 2001, s. 15.
  76. Paul Bayley, Geoffrey Williams: European Identity: What the Media Say. Oxford: Oxford University Press, 2012, s. 233.
  77. Mirosław Czech. Opozycjo! Zmobilizuj Polaków. „Gazeta Wyborcza”, s. 20, 2007-09-17. 
  78. Jarosław Kurski. Dlaczego nie Kaczyński. „Gazeta Wyborcza”, s. 1, 2010-07-02. 
  79. Jarosław Kurski: Wybory prezydenckie 2015. "Gazeta Wyborcza": Nasz prezydent, wasz prezes. 2015-05-22. [dostęp 2015-05-22].
  80. Bartosz Wróblewski. Te poglądy każdy oceni. „Gazeta Wyborcza”, s. 6, 1996-08-30. 
  81. Jolanta Ambrosewicz-Jacobs. After the Fall: Attitudes Towards Jews in Post-1989 Poland. „Nationalities Papers”. 2 (26), s. 271–272, 1998. 
  82. Antony Polonsky. "The Conquest of History?" Toward a Usable Past in Poland. „Harvard Ukrainian Studies”. 1–4 (27), s. 279, 287–288, 2004/2005. 
  83. Katarzyna Wiśniewska. Świąteczne tęsknoty biskupów. „Gazeta Wyborcza”, s. 2, 2015-05-05. 
  84. Rafał Glajcar. Polski Kościół w dobie transformacji ustrojowej. „Roczniki Administracji i Prawa. Teoria i Praktyka”. 12. s. 92. 
  85. Stefania Szlek Miller. Religion and politics in Poland: The abortion issue. „Canadian Slavonic Papers”. 1/2 (39), s. 78, marzec-czerwiec 1997. 
  86. Piotr Pacewicz, Maciej Sołtysiak. Nie karać za posiadanie!. „Gazeta Wyborcza”, s. 2, 2009-07-21. 
  87. Witold Gadomski. Prywatyzacja dla odważnych. „Gazeta Wyborcza”, s. 26, 2005-02-05. 
  88. Andrzej Szahaj. Odpowiedź Sierakowskiemu: Posprzątać po neoliberalizmie. „Gazeta Wyborcza”, 2011-07-31. 
  89. Praktyka, staż? Konkurs "Grasz o staż". 2015-03-16. [dostęp 2015-07-02].
  90. Akcje społeczne – Wyborcza.pl. 2015-06-23. [dostęp 2015-07-02].
  91. Andrzej Wajda – Człowiek Roku 2008 – Raporty – Gazeta Wyborcza. wyborcza.pl. [dostęp 2015-07-02].
  92. Wojciech Czuchnowski. Tytuł Człowiek Roku "Gazety Wyborczej" otrzyma dziś Michaił Chodorkowski. Zapraszamy na transmisję z naszych urodzin. „Gazeta Wyborcza”, 2014-05-09. 
  93. Polska Agencja Prasowa: "Starał się łączyć Polaków". Bronisław Komorowski Człowiekiem Roku "Gazety Wyborczej". Polskie Radio. [dostęp 2015-06-18].
  94. Joanna Konopka: The national market for daily newspapers after 1989. W: The Polish Media System 1989 – 2011. Katarzyna Pokorna-Ignatowicz (red.). Kraków: Andrzej Frycz Modrzewski Krakow University, 2012, s. 58.
  95. Agata Dziekan-Łanucha. Polscy wydawcy prasowi wobec kryzysu dzienników drukowanych. Opis strategii przetrwania. „Media. Kultura. Komunikacja Społeczna”. 4 (10), s. 11, 2014. 
  96. Agata Dziekan-Łanucha. Polscy wydawcy prasowi wobec kryzysu dzienników drukowanych. Opis strategii przetrwania. „Media. Kultura. Komunikacja Społeczna”. 4 (10), s. 15, 2014. 
  97. Michał Kurdupski: „Gazeta Wyborcza” w kioskach sprzedaje już tylko 100 tys. egz., „Parkiet” z największym spadkiem. Wirtualnemedia.pl, 2015-07-13. [dostęp 2015-07-11].
  98. Wirtualnemedia.pl: „Gazeta Wyborcza” notuje najniższą sprzedaż w historii (dane za 18 lat), 2012-05-07.
  99. Wirtualnemedia.pl: Najmniejsza w historii sprzedaż „Gazety Wyborczej”, 2012-04-06.
  100. Maleszka już nie pracuje w "Wyborczej". wyborcza.pl. [dostęp 2015-08-14].
  101. Ewa Łosińska: Maleszka, Pyjas i nitki do SB. Rp.pl. [dostęp 2011-11-06].
  102. Dudek 2013 ↓, s. 215.
  103. Hiena Roku 2014 dla Stasińskiego i Czuchnowskiego. Stowarzyszenie Dziennikarzy Polskich, 2015-01-30. [dostęp 2015-07-03].
  104. Przyznanie "Hieny Roku" odbyło się z naruszeniem dziennikarskich standardów [LIST OTWARTY]. Wyborcza.pl, 2005-02-02. [dostęp 2015-07-03].
  105. Czuchnowski jednak bez hieny? SDP zawiesza decyzję. Rp.pl, 2015-02-03. [dostęp 2015-07-03].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]