Stanisław Czartoryski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Stanisław Jan Andrzej Czartoryski
Herb
Pogoń Litewska
Rodzina Czartoryscy herbu Pogoń Litewska
Data i miejsce urodzenia 8 czerwca 1939
Konarzewo
Ojciec Roman Jacek Czartoryski
Matka Teresa Zamoyska
Żona

Krystyna Godlewska, Ewa Minkowska, Joanna Elżbieta Gardowska

Dzieci

Anna Maria, Michał Roman

Stanisław Jan Andrzej Czartoryski (ur. 8 czerwca 1939 w Konarzewie[1]) – polski dyplomata.

Rodzina[edytuj | edytuj kod]

Stanisław Czartoryski jest potomkiem rodu Czartoryskich. Syn Romana Jacka (ostatniego właściciela majątku Konarzewo) oraz Teresy Zamoyskiej. Trzykrotnie żonaty, jego dziećmi (z drugiego małżeństwa z Ewą Minkowską) są: Anna Maria i Michał Roman[1].

Wykształcenie, praca[edytuj | edytuj kod]

W latach 1958–1963 studiował prawo na Uniwersytecie Poznańskim. Zdobył tytuł magistra prawa. W latach 1963-1965 odbył pomagisterskie studia w London School of Economics. W latach 1965-1990 prowadził własny zakład ogrodniczy w Warszawie.

Od przemian ustrojowych działacz polskiej dyplomacji oraz życia społecznego. W latach 1990-1996 pełnił funkcję radcy–ministra w Ambasadzie RP w Holandii. Od 1 grudnia 1996 roku do 31 marca 2001 roku pełnił funkcję Ambasadora RP w Norwegii[2], a do 25 kwietnia 2001 roku w Islandii[3]. Od 2001 roku radca-minister w Ministerstwie Spraw Zagranicznych. Obecnie na emeryturze. Od 2013 roku współwłaściciel zespołu pałacowo-parkowego w Konarzewie.

Działalność społeczna[edytuj | edytuj kod]

W latach 1980-1990 działacz NSZZ „Solidarność” RI, a także Prymasowskiego Komitetu Pomocy Osobom Pozbawionym Wolności oraz organizator pomocy dla osób internowanych w czasie stanu wojennego. Członek Polskiego Związku Łowieckiego. W 2006 roku był jednym z członków założycieli Stowarzyszenia Potomków Sejmu Wielkiego, od 2008 roku pełni funkcję Kanclerza Senatu SPSW[4].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]