Stanisław Czartoryski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Stanisław Jan Andrzej Czartoryski
Herb
Pogoń Litewska
Rodzina Czartoryscy herbu Pogoń Litewska
Data i miejsce urodzenia 8 czerwca 1939
Konarzewo
Ojciec Roman Jacek Czartoryski
Matka Teresa Zamoyska
Żona

Krystyna Godlewska, Ewa Minkowska, Joanna Elżbieta Gardowska

Dzieci

Anna Maria, Michał Roman

Stanisław Jan Andrzej Czartoryski (ur. 8 czerwca 1939 w Konarzewie[1]) – polski dyplomata.

Rodzina[edytuj | edytuj kod]

Stanisław Czartoryski jest potomkiem rodu Czartoryskich. Syn Romana Jacka (ostatniego właściciela majątku Konarzewo) oraz Teresy Zamoyskiej. Był trzykrotnie żonaty; jego dziećmi (z drugiego małżeństwa z Ewą Minkowską) są Anna Maria i Michał Roman[1].

Wykształcenie, praca[edytuj | edytuj kod]

W latach 1958–1963 studiował prawo na Uniwersytecie Poznańskim. Zdobył tytuł magistra prawa. W latach 1963–1965 odbył pomagisterskie studia w London School of Economics. W latach 1965-1990 prowadził własny zakład ogrodniczy w Warszawie.

Od przemian ustrojowych działacz polskiej dyplomacji oraz życia społecznego. W latach 1990-1996 pełnił funkcję radcy–ministra w Ambasadzie RP w Holandii. Od 1 grudnia 1996 do 31 marca 2001 pełnił funkcję Ambasadora RP w Norwegii[2], a do 25 kwietnia 2001 w Islandii[3]. Od 2001 był radcą ministrem w Ministerstwie Spraw Zagranicznych. Od 2013 jest współwłaścicielem zespołu pałacowo-parkowego w Konarzewie.

Działalność społeczna[edytuj | edytuj kod]

W latach 1980–1990 był działaczem NSZZ „Solidarność” RI, a także Prymasowskiego Komitetu Pomocy Osobom Pozbawionym Wolności, oraz organizatorem pomocy dla osób internowanych w czasie stanu wojennego. W 2006 był jednym z założycieli Stowarzyszenia Potomków Sejmu Wielkiego; od 2008 pełni funkcję kanclerza Senatu SPSW[4]. Jest członkiem Polskiego Związku Łowieckiego.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]