Stanisław Krynicki (duchowny)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Stanisław Krynicki
Data urodzenia 1903
Data śmierci 25 lutego 1962
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Prezbiterat 1927
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski

Stanisław Krynicki (ur. 1903, zm. 25 lutego 1962) – polski duchowny rzymskokatolicki z tytułem doktora prawa, kanonik.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w 1903[1]. Ukończył studia na Wydziale Prawa Kanonicznego na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim, uzyskując tytuł doktora prawa[2][1]. W 1927 otrzymał święcenia kapłańskie z rąk bp. M.L. Fulmana[1][3]. Posługiwał jako wikariusz w kościele św. Pawła, w Lubartowie, w katedrze lubelskiej, pełnił funkcję audytora Sądu Biskupiego w Lublinie[1]. Podczas II wojny światowej w październiku 1939 został aresztowany przez Niemców i osadzony na zamku w Lublinie, skąd w grudniu 1939 przetransportowany do obozu koncentracyjnego Sachsenhausen (KL), później do Dachau (KL), gdzie był więziony do końca wojny, odzyskując wolność w kwietniu 1945[1].

Od końca 1945 do sierpnia 1947 był proboszczem parafii katedralnej św. Jana Chrzciciela i św. Jana Ewangelisty w Lublinie[1]. Od 1947 posługiwał w parafii Znalezienia Krzyża Świętego i św. Andrzeja Apostoła w Końskowoli[1]. Następnie od 19 maja 1952 do listopada tego roku był proboszczem parafii Trójcy Świętej i Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Biłgoraju[3]. Od 1952 do śmierci był proboszczem parafii Zwiastowania Najświętszej Maryi Panny w Tomaszowie Lubelskim[2][1]. Był także dziekanem[1]. Zmarł 25 lutego 1962[2][4]. Został pochowany na cmentarzu parafialnym w Tomaszowie Lubelskim[3][5].

Od 1947 był współpracownikiem aparatu bezpieczeństwa PRL działając pod pseudonimem ,,Bagiński”[1][6]. Według Elżbiety Kosobudzkiej był największym i najpracowitszym agentem wśród duchownych w diecezji lubelskiej[1]. Postanowieniem prezydenta Bolesława Bieruta z 17 kwietnia 1948 został odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski za wybitne zasługi położone w walce o Demokrację i Niepodległość[7].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g h i j k Elżbieta Kosobudzka: Diecezja lubelska po II wojnie światowej oraz posługa biskupa lubelskiego Stefana Wyszyńskiego. polska1918-89.pl. s. 202, 203, 204. [dostęp 2018-02-06].
  2. a b c Proboszczowie. tomaszow-sanktuarium.pl. [dostęp 2018-02-06].
  3. a b c Proboszczowie. wnmpbilgoraj.pl. [dostęp 2018-02-06].
  4. Historia parafii. nsjtomaszowlub.pl. [dostęp 2018-02-06].
  5. Tomaszów Lub. parafia pw. Zwiastowania Najświętszej Maryi Panny. diecezja.zamojskolubaczowska.pl. [dostęp 2018-02-06].
  6. Marek Henzler: Księgi skarg noworocznych. polityka.pl, 2014-12-16. [dostęp 2018-02-06].
  7. M.P. z 1948 r. nr 43, poz. 191.