Stanisław Krynicki (duchowny)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Stanisław Krynicki
Data i miejsce urodzenia 16 września 1903
Rudnik
Data i miejsce śmierci 25 lutego 1962
Tomaszów Lubelski
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Prezbiterat 19 czerwca 1927
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Srebrny Krzyż Zasługi

Stanisław Krynicki (ur. 16 września 1903 w Rudniku, zm. 25 lutego 1962 w Tomaszowie Lubelskim) – polski duchowny rzymskokatolicki z tytułem doktora prawa, kanonik.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 16 września 1903 w Rudniku[1][2]. Był absolwentem gimnazjum w Krasnymstawie, w 1922 wstąpił do seminarium duchownego w Lublinie, sakrament święceń kapłańskich przyjął 19 czerwca 1927[2] z rąk bp. M.L. Fulmana[1][3]. W latach 1927-1929 pracował jako wikariusz w kościele św. Pawła. W latach 1929-1932 studiował na Wydziale Prawa Kanonicznego na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim, uzyskując tytuł doktora prawa[2][4][1]. Następnie posługiwał jako wikariusz w w Lubartowie (1932-1934), w katedrze lubelskiej (1934-1939), w latach 1938-1939 pełnił funkcję audytora Sądu Biskupiego w Lublinie[1][2]. Podczas II wojny światowej w październiku 1939 został aresztowany przez Niemców i osadzony na zamku w Lublinie, skąd w grudniu 1939 przetransportowany do obozu koncentracyjnego Sachsenhausen (KL), później do Dachau (KL), gdzie był więziony do końca wojny, odzyskując wolność w kwietniu 1945[1].

Od końca 1945 do sierpnia 1947 był proboszczem parafii katedralnej św. Jana Chrzciciela i św. Jana Ewangelisty w Lublinie[1]. Od 1947 posługiwał w parafii Znalezienia Krzyża Świętego i św. Andrzeja Apostoła w Końskowoli[1]. Następnie od 19 maja 1952 do listopada tego roku był proboszczem parafii Trójcy Świętej i Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Biłgoraju[3]. Od 1952 do śmierci był proboszczem parafii Zwiastowania Najświętszej Maryi Panny w Tomaszowie Lubelskim[4][1]. Był także dziekanem[1]. Zmarł 25 lutego 1962[4][5]. Zmarł 25 lutego 1962 w Tomaszowie Lubelskim[2]. Został pochowany na tamtejszym cmentarzu parafialnym[3][6].

Od 1947 był współpracownikiem aparatu bezpieczeństwa PRL działając pod pseudonimem ,,Bagiński”[1][7]. Według Elżbiety Kosobudzkiej był największym i najpracowitszym agentem wśród duchownych w diecezji lubelskiej[1].

W 1938 został odznaczony Srebrnym Krzyżem Zasługi[2]. Postanowieniem prezydenta Bolesława Bieruta z 17 kwietnia 1948 został odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski za wybitne zasługi położone w walce o Demokrację i Niepodległość[8]. Uchwałą Rady Państwa z 19 lipca 1954 został odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi w 10 rocznicę Polski Ludowej za zasługi w pracy społecznej[9].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g h i j k Elżbieta Kosobudzka: Diecezja lubelska po II wojnie światowej oraz posługa biskupa lubelskiego Stefana Wyszyńskiego. polska1918-89.pl. s. 202, 203, 204. [dostęp 2018-02-06].
  2. a b c d e f Grzegorz Bzdyrak: Pracownicy i absolwenci Wydziału prawa Kanonicznego KUL w lubelskim sądownictwie kościelnym podczas okupacji niemieckiej. kul.pl. s. 100. [dostęp 2019-02-05].
  3. a b c Proboszczowie. wnmpbilgoraj.pl. [dostęp 2018-02-06].
  4. a b c Proboszczowie. tomaszow-sanktuarium.pl. [dostęp 2018-02-06].
  5. Historia parafii. nsjtomaszowlub.pl. [dostęp 2018-02-06].
  6. Tomaszów Lub. parafia pw. Zwiastowania Najświętszej Maryi Panny. diecezja.zamojskolubaczowska.pl. [dostęp 2018-02-06].
  7. Marek Henzler: Księgi skarg noworocznych. polityka.pl, 2014-12-16. [dostęp 2018-02-06].
  8. M.P. z 1948 r. nr 43, poz. 191.
  9. M.P. z 1954 r. nr 108, poz. 1454.