Staw hodowlany

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Staw w Paczkowie o świcie

Staw hodowlany – groblowy zbiornik wodny (najczęściej sztuczny) przystosowany do hodowli określonej grupy zwierząt, zwykle ryb, przeznaczonych na masowy odłów i sprzedaż producentom do dalszego przetworzenia. Służy także jako łowisko udostępnione dla zainteresowanych (zwykle za określoną przez właściciela opłatę).

Nazwa[edytuj | edytuj kod]

Nazwę „staw hodowlany” stosuje się niejednokrotnie do określania zbiorników groblowych nie pełniących takiej funkcji. Jest to nieuzasadnione z punktu widzenia hydrologicznego, gdyż nie określa typu zbiornika, a jedynie jego domniemaną funkcję.

Staropolskim określeniem na staw hodowlany była nazwa Rybnik. W języku staropolskim to tradycyjne określenie było powszechnie używane do XVII wieku zanim zostało wyparte przez słownictwo fachowe. Nazwa ta zanotowana jest w dziele „Księgi o gospodarstwie” wydanym w Krakowie w 1571 przez Piotra Krescencjusza, który podaje nazwę oraz jej znaczenie: „Sadzawice i rybniki ku chowaniu ryb rozmaitych”. W swoim dziele Roczne dzieje kościelne wydane w Krakowie w 1603 roku Piotr Skarga notuje „Ryby chowają się pod strażą w zamknionych rybnikach”.[1] Staropolskie określenie Rybnik dało nazwę miastu Rybnik[2]

Stawy hodowlane w Polsce[edytuj | edytuj kod]

Największe stawy hodowlane w Europie to znajdujące się w okolicach Milicza (woj. dolnośląskie), zajmujące około 8 tys. ha, Stawy Milickie.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Franz Idzikowski,"Geschichte Stadt udn ehemaligen Herrschaft Rybnik in Oberschlesien”, Maruschke&Berendt, Breslau 1861, str. 33.
  2. „Der name (...) Jeden falls aber ist der Name von ryba abgeleitet, das in allen slavischen Sprachen der Fisch heisst. Das wort rybnik aber scheint im Polnischen nur in der Schriftsprache am Edne des 16. Jahrhunderts als Fischteich eine Stelle gefunden zu haben” za Franz Idzikowski,"Geschichte Stadt udn ehemaligen Herrschaft Rybnik in Oberschlesien”, Maruschke&Berendt, Breslau 1861, str. 33.