Stepówka białobrzucha

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Stepówka białobrzucha
Pterocles alchata[1]
(Linnaeus, 1766)
Ilustracja
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Infragromada ptaki neognatyczne
Rząd stepówki
Rodzina stepówki
Rodzaj Pterocles
Gatunek stepówka białobrzucha
Synonimy

Tetrao Alchata Linnaeus, 1766[2]

Podgatunki
  • P. alchata alchata (Linnaeus, 1766)
  • P. alchata caudacutus (Gmelin, SG, 1774)
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[3]
Status iucn3.1 LC pl.svg

Stepówka białobrzucha (Pterocles alchata) – gatunek średniego, częściowo wędrownego ptaka z rodziny stepówek (Pteroclidae). Nieregularnie i wyspowo zasiedla Półwysep Iberyjski, południową Francję, północną Afrykę, Bliski Wschód, Azję Środkową i Południową. Nie jest zagrożona, 2 podgatunki.

Stado w pobliżu Lleidy, północno-wschodnia Hiszpania
Jaja w gnieździe w pobliżu miasta Fraga, północno-wschodnia Hiszpania
Charakterystyka
Występuje dosyć wyraźny dymorfizm płciowy. Długie, zaostrzone skrzydła. Samiec ma żółtą głowę oraz gardło, nieco zielonkawy kark. Gardło oddzielone od brązowej piersi cienką czarną kreseczką, a pierś tak samo oddzielona od białego spodu ciała. Samica ma brązowy wierzch głowy w delikatne, czarne i gęste prążki, żółtą pierś, a pod gardłem ograniczoną z obu stron czarnymi paseczkami półobrożę. W przeciwieństwie do samca jej skrzydła są takie jak głowa, ale z mniej gęstymi paskami; u samca są zielonkawe. Ponadto samica ma krótsze wydłużone środkowe sterówki w ogonie. Poza tym obie płcie takie same. Reszta wierzchu ciała, łącznie z ogonem prążkowana. Nogi opierzone aż do szarych stóp. Dziób również szary.
Wymiary[2]
  • długość ciała: 31–39 cm
  • rozpiętość skrzydeł: 54–65 cm
  • masa ciała: samce 250–408 g, samice 207–370 g
Biotop
Ciepłe, suche i bezdrzewne stepy, suche błotne równiny, wyschnięte koryta rzek oraz grunty orne.
Głos, zachowanie
Zazwyczaj w locie donośne „katta katta” lub „ketarr ketarr”. Jest skrytym ptakiem, w zimie często spotykana w dużych stadach. Lata szybko i po linii prostej.
Lęgi
Gniazdo to zagłębienie w ziemi. Składa 3 pokryte wzorami kremowe jaja inkubowane przez około 3 tygodnie przez obojga rodziców.
Podgatunki i zasięg występowania
Wyróżnia się dwa podgatunki P. alchata[2][4]:
  • P. a. alchata (Linnaeus, 1766) – Półwysep Iberyjski i południowo-wschodnia Francja.
  • P. a. caudacutus (S. G. Gmelin, 1774) – północno-zachodnia Afryka (od Maroka na wschód po północną Libię), południowo-wschodnia Turcja i Bliski Wschód na wschód przez Irak i Iran do Uzbekistanu i południowego Kazachstanu; część populacji azjatyckich zimą przenosi się bardziej na południe – po środkowy Półwysep Arabski, Pakistan i północno-zachodnie Indie.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Pterocles alchata, [w:] Integrated Taxonomic Information System [online] (ang.).
  2. a b c de Juana, E., Kirwan, G.M. & Martín, C.A.: Pin-tailed Sandgrouse (Pterocles alchata). W: del Hoyo, J., Elliott, A., Sargatal, J., Christie, D.A. & de Juana, E. (red.). Handbook of the Birds of the World Alive [on-line]. Lynx Edicions, Barcelona, 2020. [dostęp 2020-02-05].
  3. Pterocles alchata, [w:] The IUCN Red List of Threatened Species [online] (ang.).
  4. P. Rasmussen, D. Donsker (red.): Turacos, bustards, cuckoos, mesites, sandgrouse (ang.). IOC World Bird List (v10.1). [dostęp 2020-02-05].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • David Burni, Ben Hoare, Joseph DiCostanzo, BirdLife International (mapy wyst.), Phil Benstead i inni: Ptaki. Encyklopedia. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2009, s. 243. ISBN 978-83-01-15733-3.Sprawdź autora:1.
  • Paul Sterry, Andrew Cleave, Andy Clements, Peter Goodfellow: Ptaki Europy. Przewodnik. Warszawa: Świat Książki, 2007, s. 224. ISBN 978-83-247-0818-5.