Stroczek domowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Stroczek domowy
Stroczek domowy: zdjęcie
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo grzyby
Gromada grzyby podstawkowe
Klasa pieczarniaki
Rząd borowikowce
Rodzina Serpulaceae
Rodzaj Serpula
Gatunek stroczek domowy
Nazwa systematyczna
Serpula lacrymans (Wulfen) J. Schröt
Meddn Soc. Fauna Flora fenn. 11: 21 (1885)
Stroczek domowy atakujący drewno

Stroczek domowy (Serpula lacrymans (Wulfen) J. Schröt.) – gatunek grzybów z rodziny stroczkowatych (Serpulaceae)[1].

Systematyka i nazewnictwo[edytuj]

Pozycja w klasyfikacji według Index Fungorum: Serpula, Serpulaceae, Boletales, Agaricomycetidae, Agaricomycetes, Agaricomycotina, Basidiomycota, Fungi[1].

Po raz pierwszy takson ten zdiagnozował w 1781 r. Wulfen nadając mu nazwę Boletus lacrymans. Obecną, uznaną przez Index Fungorum nazwę nadał mu w 1885 r. Schröter, przenosząc go do rodzaju Serpula[1].

Nazwę polską podał Henryk Orłoś w 1951 r. W polskim piśmiennictwie mykologicznym gatunek ten opisywany był też pod nazwami: stroczek łzawy, stroczek rosisty, huba rosista, drzewoniszcz rosisty, toczek rosisty, prawdziwy grzyb domowy, stroczek łzawiący, stroczek płaczący[2]. Ma ok. 40 synonimów naukowych[1].

Morfologia[edytuj]

Grzybnia ma postać puszystej, białej narośli, na której z czasem powstają jasnożółte lub czerwone plamy. Grzybnia przekształca się w błonkowatą narośl przylegającą do podłoża o kolorze różowym lub fioletowym. W tym czasie formują się sznury (ryzomorfy) w kolorze białym lub szarym o płaskim przekroju szerokości 5–10 mm.

Owocniki grzyba wykształcają się w miejscach nieco suchszych niż sam grzyb. Mają kształt mięsistej, pofałdowanej narośli w kolorze czerwonobrązowym.

Znaczenie[edytuj]

Atakuje drewno sosny i buka, rzadziej świerka i jodły. Rozwija się wilgotnych, słabo wentylowanych pomieszczeniach drewnianych.

Owocniki i grzybnię można łatwo usunąć mechanicznie. Sznury jednak zachowują żywotność i w sprzyjających warunkach grzyb rozwija się ponownie.

Zgnilizna drewna zaatakowanego stroczkiem domowym w pierwszym stadium ma barwę jasnożółtą (kanarkową), później brunatnieje. W drewnie powstają spękania w kształcie pryzmatu.

Ze względu na szkodliwość dla budownictwa należy do typu I (klasyfikacja Jerzego Ważnego). Grzyby typu I najsilniej i najszybciej rozkładają drewno, materiały drewnopochodne na dużej powierzchni, a także ceramiczne i beton.

Gatunki podobne[edytuj]

Przypisy

  1. a b c d Index Fungorum (ang.). [dostęp 2013-03-05].
  2. Władysław Wojewoda: Checklist of Polish Larger Basidiomycetes. Krytyczna lista wielkoowocnikowych grzybów podstawkowych Polski. Kraków: W. Szafer Institute of Botany, Polish Academy of Sciences, 2003. ISBN 83-89648-09-1.