Strofant wdzięczny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Strofant wdzięczny
Ilustracja
Strophanthus gratus
Systematyka[1]
Domena eukarionty
Królestwo rośliny
Klad rośliny naczyniowe
Klad Euphyllophyta
Klad rośliny nasienne
Klasa okrytonasienne
Klad astrowe
Rząd goryczkowce
Rodzina toinowate
Rodzaj strofant
Gatunek strofant wdzięczny
Nazwa systematyczna
Strophanthus gratus (Wall. & Hook.) Baill.
Bull. Sci. Soc. Philom. Paris iii. (1802) 122. t. 8
Synonimy

Roupellia grata Wall. & Hook.

Strofant wdzięczny, skrętnik wdzięczny (Strophanthus gratus) – gatunek rośliny z rodziny toinowatych (Apocynaceae). Pochodzi z ciepłych regionów Afryki (Gabon, Kamerun, Nigeria, Sierra Leone). Jest uprawiany w wielu krajach.

Morfologia i biologia[edytuj]

Pnącze o pędach do 8 m długości i eliptycznych, owłosionych liściach. Są oliwkowozielone, mają wyraźną nerwację i czerwone ogonki liściowe. Kwiaty o dużym, dzwonkowatym i omszonym kielichu. Nasiona zawierają glikozyd strofantynę. Są białe z różowymi wybarwieniami, po przekwitnięciu stają się żółte. Długość kwiatów do 5 cm, średnica do 3,5 cm.

Zastosowanie[edytuj]

  • Roślina lecznicza używana w medycynie do sporządzania leków o silnym działaniu nasercowym.

Surowiec: Nasiona strofantu wdzięcznego - Semen Strophanthi grati - służą do otrzymywania uabainy.

Działanie: Uabainę, jak i strofantynę K stosuje się w sytuacjach, w których konieczne jest natychmiastowe zadziałanie kardenolidu: w ostrej niewydolności krążenia, w ostrym obrzęku płuc spowodowanym lewokomorową niewydolnością serca, ostrej duszności napadowej, ostrej zastoinowej niewydolności krążenia podczas chorób gorączkowych, silnej niemiarowości ponadkomorowej oraz w trzepotaniu przedsionków[2].

  • Wyciąg z nasion używany jest przez miejscową ludność do zatruwania strzał.

Przypisy

  1. Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001–. [dostęp 2010-03-24].
  2. Aleksander Ożarowski, Ziołolecznictwo. Poradnik dla lekarzy, Warszawa 1982: Państwowy Zakład Wydawnictw Lekarskich, s. 252.

Bibliografia[edytuj]

  1. Geoff Burnie i inni: Botanica. Rośliny ogrodowe. Könemann, 2005. ISBN 3-8331-1916-0.
  2. Zbigniew Podbielkowski: Słownik roślin użytkowych. Warszawa: PWRiL, 1989. ISBN 83-09-00256-4.
  3. Rośliny użytkowe, Wiedza Powszechna, W-wa, 1966