Syndrom Bullerbyn

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Dom w stylu szwedzkim w Nadrenii Północnej-Westfalii

Syndrom Bullerbyn (niem. Bullerbü-Syndrom) – obraz wyidealizowanej Szwecji występujący w krajach niemieckojęzycznych. Obraz Szwecji jest stereotypowy, z wyłącznie pozytywnymi i idealistycznymi skojarzeniami: drewniane domy, zielone lasy, czyste jeziora, łosie, włosy blond, zadowoleni ludzie. Pojęcie pochodzi z powieści Astrid Lindgren Dzieci z Bullerbyn, która opisuje życie w Szwecji jako idyllę.

Fenomenem zajął się Berthold Franke z Instytutu Goethego w Sztokholmie, publikując o nim kilka artykułów w „Svenska Dagbladet[1]. Uważa on, że chodzi tu nie tylko o obraz Szwecji, ale również o tęsknotę za lepszymi Niemcami. Szwecja symbolizuje zdrowe społeczeństwo i nieskażoną naturę[2]. Sympatia do szwedzkiej utopii przejawia się w wycieczkach do Szwecji, a także kupowaniem domów na prowincji[2].

Pojęcie „Syndrom Bullerbyn” było „słowem miesiąca” w słowniku Rady Języka Szwedzkiego[3]. Na fali popularności Szwecji i twórczości Astrid Lindgren szwedzki oddział Instytutu Goethego zorganizował w 2008 roku wystawę „Pippi na trasie w Niemczech”[4].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Berthold Franke: Tyskarna har hittat sin Bullerbü (szw.). W: Svenska Dagbladet [on-line]. [dostęp 2017-05-16].
  2. a b Tyskarnas vilda kärlek till Sverige (szw.). W: Sydsvenskan [on-line]. 2010-08-08. [dostęp 2017-05-16].
  3. Goethe-Institut erfindet neues schwedisches Wort (niem.). W: Stockholm Archiv [on-line]. [dostęp 2017-05-16].
  4. Pippi auf Deutschlandtour (niem.). W: Literaturhaus Rostock [on-line]. [dostęp 2017-05-16].