Syndyk

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii

Syndyk – funkcja (ale nie zawód) polegająca na zarządzaniu majątkiem upadłego oraz dokonywaniu podziału funduszy między wierzycieli zgodnie z zasadami prawa upadłościowego.

W aktualnym stanie prawnym do pełnienia funkcji syndyka może zostać wyznaczona jedynie osoba fizyczna, która posiada pełną zdolność do czynności prawnych i licencję doradcy restrukturyzacyjnego wydawaną na zasadach i w trybie określonych w ustawie z dnia 15 czerwca 2007 r. o licencji doradcy restrukturyzacyjnego (Dz.U. z 2020 r. poz. 242), albo spółka handlowa, której wspólnicy ponoszący odpowiedzialność za zobowiązania spółki bez ograniczenia całym swoim majątkiem albo członkowie zarządu reprezentujący spółkę posiadają taką licencję.

W dawnej Polsce syndyk był urzędnikiem miejskim.

Zadania[edytuj | edytuj kod]

W trakcie postępowania upadłościowego syndyk traktowany jest jako kierownik jednostki, w rozumieniu przepisów ustawy o rachunkowości. Z uwagi na status prawny syndyk jest tzw. zastępcą pośrednim, czyli dokonuje czynności prawnych we własnym imieniu, ale na rachunek upadłego, tj. ze skutkiem prawnym dla niego.

Jedynie w ostateczności syndyk na zlecenie sądu przeprowadza likwidację podmiotu gospodarczego – którego kondycja finansowa i operacyjna wyklucza jakąkolwiek restrukturyzację. Syndyk-likwidator (w rozumieniu funkcji a nie zawodu) powoływany jest w przypadku ogłoszenia upadłości. W przypadku otwarcia postępowania restrukturyzacyjnego powołuje się nadzorcę sądowego (w przypadku pozostawienia zarządu majątkiem dłużnikowi) lub zarządcę (w przypadku zabezpieczenia postępowania poprzez odebranie dłużnikowi zarządu nad majątkiem). Zarządcę przymusowego powołuje się również w przypadku egzekucji z przedsiębiorstw lub gospodarstw rolnych według przepisów kodeksu postępowania cywilnego o egzekucji sądowej.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]