Szczękoczułki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Szczękoczułki, chelicery (chelicerae) – pierwsza para przysadek głowotułowia[1], chwytne narządy gębowe u niektórych szczękoczułkowców (pajęczaków i kikutnic). Składają się z dwóch lub trzech segmentów. Służą do walki, zabijania, a także do rozrywania zdobyczy[1]. Często znajdują się w nich ujścia gruczołów jadowych[1].

Galeria[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Marek Michał Żabka: Pajęczy świat. Warszawa: Muzeum i Instytut Zoologii PAN, 2013, s. 178. ISBN 83-88147-16-1.