Szczelina w Krzesanicy I
![Ziemia](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/e/e9/Geographylogo.svg/20px-Geographylogo.svg.png)
Plan jaskini | |
![]() | |
Państwo | |
---|---|
Województwo | |
Położenie | |
Właściciel | |
Długość |
63 m |
Głębokość |
17 m |
Deniwelacja |
17 m |
Wysokość otworów |
2091, 2092 i 2098 m n.p.m. |
Wysokość otworów nad dnem doliny |
310 m |
Ekspozycja otworów |
ku górze, ku NE, ku SW |
Data odkrycia |
14 lipca 1979 roku |
Odkrywca |
H. Wachowiak |
Kod |
(nr inwentarzowy PIG) T.F-11.03 |
Położenie na mapie Tatr ![]() | |
Położenie na mapie Karpat ![]() | |
![]() |
Szczelina w Krzesanicy I – jedna z trzech jaskiń o tej samej nazwie położonych w Tatrach Zachodnich w pobliżu grani Krzesanicy nad jej północną ścianą opadającą do Doliny Mułowej. Ma trzy otwory wejściowe znajdujące się na wysokościach 2091, 2092 i 2098 metrów n.p.m. Długość jaskini wynosi 63 metry, a jej deniwelacja 17 metrów[1].
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/c/c3/Mu%C5%82owa_Prze%C5%82%C4%99cz_1-T20.jpg/269px-Mu%C5%82owa_Prze%C5%82%C4%99cz_1-T20.jpg)
Opis jaskini
[edytuj | edytuj kod]Ciąg główny jaskini zaczyna się w otworze na wysokości 2098 metrów n.p.m. i kończy bardzo ciasnym meandrem.
Początkowo ciąg jest wysoką szczeliną, w której kilkanaście metrów od otworu głównego znajduje się drugi otwór na wysokości 2092 metrów n.p.m. wychodzący w ścianie Krzesanicy.
Ze szczeliny ciąg główny idzie w dół i przez prożek dochodzi do wysokiego, 13-metrowego korytarza. Prowadzi on stromo w dół do ślepego, 3-metrowego kominka. Przed nim odchodzi inny kominek prowadzący do trzeciego otworu na wysokości 2091 metrów n.p.m.
Można tu też zejść na dolny poziom jaskini, który stanowi około 15-metrowy meander nie zbadany do końca[2].
Przyroda
[edytuj | edytuj kod]W jaskini przez cały rok leży śnieg. Nacieki w niej nie występują. W górnej części głównego ciągu rosną mchy i porosty[2].
Historia odkryć
[edytuj | edytuj kod]Jaskinię odkryła H. Wachowiak 14 lipca 1979 roku. W tym samym roku została ona po raz pierwszy zbadana przez I. Luty przy współpracy L. Młynarskiego podczas inwentaryzacji jaskiń tatrzańskich[2].
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Jaskinie Tatr [online], 23 sierpnia 2017 [dostęp 2018-10-23] [zarchiwizowane z adresu 2017-08-23] .
- ↑ a b c Jaskinie Polski, Państwowy Instytut Geologiczny – Państwowy Instytut Badawczy [online], jaskiniepolski.pgi.gov.pl [dostęp 2016-01-31] .