Szkoła mannheimska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Szkoła mannheimska (niem. Mannheimer Schule) – grupa kompozytorów działająca w Mannheimie worzących na potrzeby orkiestry książęcej na dworze elektora Palatynatu Nadreńskiego, a następnie w Monachium, w okresie od ok. 1740 do 1800.

Pierwszym wybitnym twórcą w tej grupie był skrzypek, dyrygent i kompozytor Johann Stamitz. Należeli do niej m.in. Franz Xaver Richter, Carl Stamitz, Franz Ignaz Beck, Christian Cannabich, Ignaz Holzbauer.

Główną zasługą tych kompozytorów było stworzenie nowego typu orkiestry złożonej z kwintetu smyczkowego i podwójnej obsady instrumentów dętych (oboje, rogi, flety, klarnety).

Formy muzyczne[edytuj | edytuj kod]

Twórcy szkoły mannheimskiej uprawiali głównie muzykę symfoniczną, dysponując nowoczesną 90-osobową orkiestrą dworską. W ich twórczości dokonała się krystalizacja faktury homofonicznej, która charakteryzowała się dominacją jednej linii melodycznej w oparciu o podstawę basową i wypełnienie harmoniczne, powstała forma 4–częściowej symfonii.

Do specjalności mannheimskiej szkoły należało obfite stosowanie crescenda i zróżnicowań artykulacyjnych (legato, staccato, tremolo).

Na stylu mannheimskim wzorował się w swoich wczesnych symfoniach Wolfgang Amadeus Mozart.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Mannheimska szkoła. Encyklopedia Gutenberga
  • Popularna Encyklopedia Powszechna, tom:10, strona: 87