Szpic niemiecki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Szpic niemiecki
Ilustracja
Szpic niemiecki
Inne nazwy Deutscher Spitz
Kraj patronacki Niemcy
Klasyfikacja
FCI Grupa V, Sekcja 4,
nr wzorca 97
AKC FSS (Foundation Stock Service)
ANKC Grupa 7 (Non-Sporting)
KC(UK) Utility
NZKC Non-sporting
Wzorce rasy
FCIAKCANKC

Szpic niemiecki − jedna ras psów zaliczana do grupy szpiców i psów pierwotnych, sekcji szpiców europejskich. Nie podlega próbom pracy[1].

Rys historyczny[edytuj | edytuj kod]

Szpice niemieckie wywodzą się ze szpiców żyjących w Europie już w epoce kamienia. Zostały przywiezione do Ameryki, gdzie nadano im nazwę American Eskimo Dogs.

Wygląd[edytuj | edytuj kod]

Szpice niemieckie to grupa psów, która obejmuje szpice uznane przez FCI pod jednym numerem wzorca - 97. Należą do nich:

Nazwa Wysokość (cm) Waga (kg)
Wolfspitz
Keeshond, Wilczy
45-55 25-29,7[2]
Grossespitz
Duży
42-50 15-25
Mittelspitz
Średni
29-35,5 11,3[3]
Kleinspitz
Mały
23-28 3,1[3]
Zwergspitz
Miniaturowy, Pomeranian
18-22 1,9–3,5[4]
Szpic niemiecki średni. Biały w brązowe łatki.

Budowa[edytuj | edytuj kod]

Wszystkie szpice niemieckie charakteryzują się lisią głową, wysoko położonymi, trójkątnymi uszami oraz zawiniętym na grzbiet ogonem.

Szata i umaszczenie[edytuj | edytuj kod]

Sierść szpica niemieckiego małego, dużego lub średniego musi być czarna, brązowa, biała, biało-czarna lub biało-brązowa.

Zachowanie i charakter[edytuj | edytuj kod]

Szpice niemieckie należą do psów czujnych. Są żywiołowe i ruchliwe, silnie przywiązują się do właściciela. Jest wybornym psem do towarzystwa. [5].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Alain Fournier: Ilustrowana encyklopedia psów rasowych. s. 187.
  2. Palmer 1995 ↓, s. 35.
  3. a b Palmer 1995 ↓, s. 34.
  4. Juliette Cunliffe: The Encyclopedia of Dog Breeds. Parragon, 1999, s. 262.
  5. Josep Cuello Subirana: Mój przyjaciel pies, mój najwierniejszy towarzysz. s. 129.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Alain Fournier: Ilustrowana encyklopedia psów rasowych. Warszawa: Carta Blanca. Grupa Wydawnicza PWN, 2012. ISBN 978-83-7705-179-5.
  • Joan Palmer: Psy rasowe; 235 ras; pochodzenie rasy, pielęgnacja, szkolenie, przygotowanie do pokazów. Warszawa: Agencja Elipsa, 1995. ISBN 83-85152-709.
  • Josep Cuello Subirana: Mój przyjaciel pies, mój najwierniejszy towarzysz. Warszawa: Dom Wydawniczy "Bellona", 1998. ISBN 83-11-08761-X.