TKl100

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
TKl100-10 i TKi100-16
Ilustracja
TKi100-16 (jako TKl100-16) w Muzeum Kolejnictwa w Warszawie
Producent Borsig (Berlin) III Rzesza
Lata budowy 1934
Układ osi 1'C1' h2 (1-3-1)
Masa służbowa 57,7 t
Długość parowozu 10 250 mm
Prędkość maksymalna 65 km/h
Ciśnienie w kotle 16 at
Powierzchnia ogrzewalna kotła 105,7 m²
Powierzchnia przegrzewacza 35,3 m²
Powierzchnia rusztu 2,0 m²
Średnica cylindra 430 mm
Skok tłoka 550 mm
Średnica kół napędnych 1200 mm
Średnica kół tocznych 800 mm
[1]
Portal Portal Transport szynowy

TKl100 – oznaczenie na PKP parowozówtendrzaków o układzie osi 1'C1'[2], otrzymanych po II wojnie światowej. Takie oznaczenie serii nosił na PKP tylko jeden parowóz, numer TKl100-10, obecnie takie oznaczenie nosi muzealny parowóz TKl100-16 (dawny TKi100-16)[1].

Parowóz TKl100-10 został wyprodukowany w 1934 roku przez Borsig Lokomotiv-Werke GmbH w Berlinie, wraz z drugim parowozem takiego samego typu (późniejszy TKi100-16), dla niemieckich Słupskich Kolei Powiatowych[1]. Były eksploatowane na normalnotorowej kolei lokalnej SławnoPolanów (Schlawer Kreisbahn, SchKB), z numerami odpowiednio 2 i 1[1]. Od 1940 roku pozostawały pod wspólnym zarządem Pommersche Landesbahnen[3].

Po 1945 roku oba parowozy zostały przejęte przez Polskie Koleje Państwowe i zaliczone niezgodnie z polskim systemem oznaczeń do zbiorczej serii TKi100, grupującej parowozy o układzie osi 1'C. Otrzymały one numery TKi100-10 i TKi100-16, lecz oznaczenie pierwszego z nich następnie skorygowano na prawidłowe TKl100-10. Pracował on w lokomotywowni Lublin do 1956 roku[1]. Drugi parowóz tego samego typu, TKi100-16, pracował w wielu lokomotywowniach, ostatnio w Skarżysku-Kamiennej. 27 lutego 1971 roku został skreślony z inwentarza, po czym przekazany do Muzeum Kolejnictwa w Warszawie (z fikcyjnym oznaczeniem TKl100-16, zgodnym z jego układem osi)[3].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e P. Terczyński, Atlas..., s. 94, 107.
  2. Czyli jedna oś toczna – trzy osie wiązane i jedna oś toczna.
  3. a b T. Czarnecki, TKi100-16.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

TKi100-16 (jako TKl100-16)