Teofil Jagodziński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Teofil Jagodziński
Ilustracja
Teofil Jagodziński
Data i miejsce urodzenia 26 listopada 1833
Warszawa
Data i miejsce śmierci 22 marca 1907
Warszawa
Miejsce pochówku cmentarz Powązkowski w Warszawie
wicedyrektor Warszawskiego Instytutu Głuchoniemych i Ociemniałych
Okres sprawowania 1863-1887
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Prezbiterat 1858

Teofil Jagodziński (ur. 26 listopada 1833 w Warszawie, zm. 22 marca 1907 w Warszawie[1]) – polski duchowny katolicki, kanonik warszawski, prefekt i wicedyrektor Warszawskiego Instytutu Głuchoniemych i Ociemniałych.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Był synem Stanisława (urzędnika rządu gubernialnego) i Wiktorii z Bagniewskich. Kształcił się początkowo w domu rodzinnym, następnie w szkole prywatnej Józefa Świderskiego w Warszawie i gimnazjum filologicznym; w 1852 rozpoczął naukę w seminarium duchownym księży misjonarzy przy kościele Św. Krzyża w Warszawie, dwa lata później przeniósł się do Akademii Duchownej Warszawskiej, którą ukończył w 1858 jako kandydat teologii. Rok przed jej ukończeniem w 1857 przyjął święcenia kapłańskie z rąk biskupa Piotra Pawła Beniamina Szymańskiego[2].

Działalność w Instytucie Głuchoniemych i Ociemniałych[edytuj | edytuj kod]

We wrześniu tegoż roku został mianowany nauczycielem religii i kapelanem Warszawskiego Instytutu Głuchoniemych i Ociemniałych. Od 1863 przez 22 lata pełnił funkcję wicedyrektora Instytutu, by w 1885 przejąć czasowo obowiązki dyrektora; ustąpił z kierownictwa wraz z początkiem roku szkolnego 1887/1888, kiedy władze powierzyły dyrekcję Rosjaninowi Michaiłowi Zieniecowi. Ks. Jagodziński pozostał prefektem w Instytucie, troszcząc się o jego los do końca życia, m.in. na miesiąc przed śmiercią w styczniu 1907 wystosował memoriał do petersburskiego ministerstwa oświaty w sprawie nowej ustawy o Instytucie. Pismo to wydrukował "Przegląd Katolicki", którego Jagodziński był wieloletnim redaktorem odpowiedzialnym (od 1878) i publicystą.

Godności kościelne[edytuj | edytuj kod]

W okresie poprzedzającym wybuch powstania styczniowego wspierał ruch narodowościowy składkami. Wiosną i latem 1865 pełnił czasowo obowiązki proboszcza kościoła Św. Aleksandra, w związku z aresztowaniem i internowaniem ks. Juliana Zdzitowieckiego. Od 1880 otrzymał szereg godności kościelnych; był kanonikiem honorowym kaliskim, kanonikiem gremialnym warszawskim, wreszcie z nominacji Leona XIII papieskim prałatem domowym (1900).

Publikacje dla głuchoniemych[edytuj | edytuj kod]

Poza pracą duszpasterską, pedagogiczną i redaktorską w "Przeglądzie Katolickim" ks. Jagodziński współpracował z Encyklopedią Kościelną Nowodworskiego oraz ogłaszał prace z piśmiennictwa specjalnego, m.in. Książka do nabożeństwa dla głuchoniemych (1876) i Słownik mimiczny dla głuchoniemych i osób z nimi styczność mających (1879, z Józefem Hollakiem).

Zmarł 22 marca 1907 w Warszawie, na krótko przed jubileuszem 50-lecia święceń kapłańskich[3]. Pochowany został w podziemiach kościoła Św. Karola Boromeusza przy cmentarzu Powązkowskim.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. "Kurier Warszawski", nr 82 (dodatek poranny), 23 marca 1907, s. 1–2; nr 84, 25 marca 1907, s. 10. Polski Słownik Biograficzny podaje błędnie datę śmierci 22 lutego 1907.
  2. "Kurier Warszawski", nr 82 (dodatek poranny), 23 marca 1907, s. 1.
  3. "Kurier Warszawski", nr 84, 25 marca 1907, s. 10.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • „Tygodnik Ilustrowany”. 13, s. 274, 30 marca 1907. 
  • Stanisław Szenic: Cmentarz Powązkowski : zmarli i ich rodziny. [T. 3], 1891-1918. Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy, 1983. ISBN 83-06-00921-5.
  • Irena Łapinowa, Teofil Jagodziński, w: Polski Słownik Biograficzny, tom X, 1962-1964