Teoria skapywania

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Teoria skapywania (ang. Trickle-down theory) – teoria głosząca, iż pozostawienie bogatym ludziom większej ilości pieniędzy (np. w wyniku obniżenia podatków, likwidacji regulacji wysokości wynagrodzeń, stosowania opcji na zakup akcji) przyczynia się do pośredniej poprawy powszechnego dobrobytu, gdyż dobra osób zamożnych są redystrybuowane (skapują) na resztę społeczeństwa i przyczyniają się do poprawy dobrobytu społecznego, np. przez inwestycje i zwiększanie zatrudnienia.

Sformułowanie pojawiło się po raz pierwszy podczas kampanii prezydenckiej w 1932 roku[1].

W praktyce teoria ta okazała się błędna - np. za prezydentury R. Reagana pomimo obniżenia podatków rzeczywisty dochód przeciętnej rodziny dopiero w 1987 osiągnął poziom z lat siedemdziesiątych. Ponadto w l. 1980-1988 datki dobroczynne Amerykanów posiadających dochody przekraczające 500 tys. USD rocznie spadły o 65%, a zwiększona ilość zasobów finansowych w rękach najbogatszych przyczyniła się do zwiększenia spekulacji na rynkach finansowych i m.in. krachu giełdowego w 1987 roku. Najuboższe 10% ludności świata w 1980 żyło za 72 centy dziennie, w 1990 za 79 centów, a w 1999, po dwóch dekadach liberalizacji rynku światowego, za 78 centów.

Tę teorię przytacza się często[potrzebne źródło] jako uzasadnienie podatku degresywnego.

Przypisy

  1. Francis Wheen: Jak brednie podbiły świat. Warszawa: Warszawskie Wydawnictwo Literackie MUZA, 2005, s. 34, 45, 58, 298. ISBN 83-7319-697-8.