Teoria skapywania

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
W Stanach Zjednoczonych przed 1982 większość średniego wzrostu dochodów poszedł na dno 90% (niebieski), ale przesunięte które dotarły do pierwszych 10% (czerwony).[1]

Teoria skapywania (ang. Trickle-down theory) lub ekonomia skapywania (ang. Trickle-down economics) – populistyczny termin na określenie polityki gospodarczej przychylnej najbogatszym lub uprzywilejowanym. Pojęcie to nie jest definiowane naukowo w ekonomii, używane jest przez krytyków gospodarki leseferystycznej, szczególnie postulatów ekonomii podaży, zgodnie z którymi redukcja rządowych regulacji finansowych, np. zmniejszenie stopy opodatkowania, prowadzi do powszechnego dobrobytu, gdyż dobra osób zamożnych są niejako redystrybuowane (skapują) w kierunku reszty społeczeństwa poprzez inwestycje i zwiększanie zatrudnienia.

Przypisy