Test Schillinga

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Test Schillinga – test pozwalający ocenić wchłanianie witaminy B12 z przewodu pokarmowego na podstawie jej wydalania z moczem. Jest pośrednią metodą ustalenia obecności czynnika wewnętrznego (IF) w soku żołądkowym[1]. Test polega na podaniu znakowanej 57Co witaminy B12 i określeniu radioaktywności moczu będącej miarą wydalania związku. Test przeprowadzany jest w kilku fazach. W pierwszej fazie pacjent do badania musi być na czczo; po oddaniu moczu przyjmuje p.o. (doustnie) witaminę B12 znakowaną 57Co w dawce 1 μg, i po 2 godzinach i.m.(domięśniowo) dawkę 1000 μg samej witaminy. Pomiaru radioaktywności dokonuje się w moczu zebranym 24 godziny po podaniu witaminy B12. Normą jest >10% podanej doustnie dawki witaminy w moczu, wartości <7% wskazują na upośledzone jej wchłanianie[2]. W drugiej fazie testu witaminę B12 podaje się łącznie z czynnikiem wewnętrznym (IF) w celu wykluczenia anemii złośliwej.

Interpretacja testu Schillinga
Choroba Wchłanianie witaminy B12 bez IF Wchłanianie witaminy B12 z IF
Choroba Addisona-Biermera Małe (<5%) Poprawa
Stan po gastrektomii Zmniejszone Poprawa
Zanikowe zapalenie błony śluzowej żołądka Zmniejszone Poprawa
Zespół ślepej pętli jelitowej Zmniejszone Bez poprawy

Nazwa badania wzięła się od jego pomysłodawcy, Roberta F. Schillinga.

Współcześnie test w praktyce nie jest stosowany ze względu na trudną dostępność radioaktywnie znakowanej witaminy B12.

Przypisy

  1. Diagnostyka laboratoryjna. T. 2. pod red. Andrzeja Szutowicza i Anny Raszei-Specht. Gdański Uniwersytet Medyczny, 2011. ISBN 9788360253779.
  2. Choroby wewnętrzne. Przyczyny, rozpoznanie i leczenie, tom I. Andrzej Szczeklik (red.). Wydawnictwo Medycyna Praktyczna, 2005. ISBN 83-7430-031-0.

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.