Testy użyteczności

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Testy użyteczności to technika wykorzystywana w projektowaniu zorientowanym na użytkownika, w celu oceny produktu poprzez testowanie go na przyszłych użytkownikach. Dają one bezpośrednią informację na temat tego, w jaki sposób użytkownicy korzystają z systemu. Są przeciwieństwem sprawdzania użyteczności poprzez ekspertów bez zaangażowania użytkowników[1].

Testy użyteczności koncentrują się na sprawdzeniu, czy wytworzony produkt spełnia założone cele i wymagania. Przykładami produktów, które najczęściej korzystają z testów użyteczności są: strony internetowe, aplikacje internetowe, interfejsy komputerowe i urządzenia[2].

Przygotowanie testu użyteczności polega na starannym stworzeniu scenariusza lub realistycznej sytuacji, w której osoba wykonuje listę zadań przy użyciu testowego produktu, podczas gdy obserwatorzy weryfikują poprawność testów i sporządzają notatki. Prototypy, kwestionariusze przed i po teście również wykorzystywane są do zbierania informacji na temat testowanego produktu. Jednym z celów jest obserwowanie w jaki sposób osoby testujące wykonują założone zadania przy pomocy produktu, aby dostrzec do tej pory nieznane obszary problemowe[3].

Korzyści[edytuj | edytuj kod]

Do podstawowych korzyści wynikających z wykonywania testów użyteczności zaliczyć można[4]:

  • Wzmacnianie reputacji firmy
  • Redukowanie kosztów szkolenia personelu
  • Redukowanie kosztów obsługi klienta
  • Oszczędzanie pieniędzy na produktach wewnętrznych
  • Sprzedawanie produktów pokrewnych

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Joseph S. Dumas, Janice C. Redish: A Practical Guide to Usability Testing. Intellect, 1999. ISBN 1-84150-020-8.
  2. Jakob Nielsen: Usability Engineering. Academic Press Inc, 1994. ISBN 0-12-518405-0.
  3. Carol M. Barnum: Usability Testing Essentials: Ready, Set...Test!. Morgan Kaufmann, 2011. ISBN 0-12-378553-7.
  4. Joseph S. Dumas, Janice C. Redish: A Practical Guide to Usability Testing. Intellect, 1999. ISBN 1-84150-020-8.