Tkanki stałe

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Tkanki stałe – wspólna nazwa dla tkanek roślinnych, w których podziały komórkowe nie zachodzą lub zachodzą wyjątkowo rzadko. Jeśli tkanka stała składa się z komórek o podobnej budowie określana jest tkanką jednorodną, jeśli tkankę tworzy zespół różnych komórek, który razem realizuje określoną funkcje, tkanka określana jest jako niejednorodna lub złożona[1].

Do tkanek stałych zaliczane są[1]:

Kalus wykazuje cechy wspólne z tkankami merystematycznymi[1]. Jako twórcza tkanka regeneracyjna jest przez niektórych autorów omawiana wraz z tkankami merystematycznymi wtórnymi[2]. Jest anomalną tkana miękiszową, która może powstawać na każdym organie roślin[3]. Pojawienie się tej tkanki związane jest zazwyczaj ze zranieniem lub odcięciem organu. Kalus może być wytworzony z kambium, kory pierwotnej, niektórych części walca osiowego i w niewielkim stopniu z komórek epidermy. Jest tkanką słabo zróżnicowaną, z której mogą być odtworzone wiązki przewodzące oraz powstawać merystemy wierzchołkowe, a nawet może posłużyć do odtworzenia całej rośliny[4].

Ze względu na rozmieszczenie tkanek stałych w roślinie są one dzielone na[3]:

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Szweykowska Alicja, Szweykowski Jerzy: Botanika t.1 Morfologia. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2003, s. 122-124. ISBN 83-01-13953-6.
  2. Radomski J., Jasnowska J.: Botanika – podręcznik do samokształcenia dla studiów zaocznych AR. Warszawa: PWN, 1982, s. 143. ISBN 83-01-03537-4.
  3. a b Malinowski Edmund: Anatomia roślin. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1973, s. 103-128.
  4. Kopcewicz Jan: Rozwój wegetatywny. W: Fizjologia roślin (red. Kopcewicz Jan, Lewak Stanisław). Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2002, s. 498-519. ISBN 83-01-13753-3.