Tony Martin (amerykański aktor)
 Tony Martin (1953) | |
| Imię i nazwisko |
Alvin Morris |
|---|---|
| Data i miejsce urodzenia |
25 grudnia 1913 |
| Data i miejsce śmierci |
27 lipca 2012 |
| Gatunki | |
| Zawód | |
| Aktywność |
1933–2009 |
| Wydawnictwo | |
Tony Martin, właśc. Alvin Morris (ur. 25 grudnia 1913 w San Francisco, zm. 27 lipca 2012 w Los Angeles) – amerykański aktor i piosenkarz muzyki popularnej.
W 1955 był nominowany do Primetime Emmy Awards dla najlepszego piosenkarza.
8 lutego 1960 otrzymał cztery własne gwiazdy w Alei Gwiazd w Los Angeles znajdującą się przy 6436 Hollywood Boulevard (filmy), 1760 Vine Street (radio) 6331 Hollywood Blvd. (nagrania) i 1725 Vine Street (telewizja)[1][2].
Życiorys
[edytuj | edytuj kod]Urodził się w San Francisco w Kalifornii jako syn Hattie (z domu Smith) i Edwarda Clarence’a Morrisa. Pochodził z rodziny żydowskiej, a wszyscy jego dziadkowie wyemigrowali z Europy Wschodniej. Dorastał w Oakland w Kalifornii. W wieku dziesięciu lat otrzymał od babci saksofon. Uczęszczał do Oakland Technical High School i Saint Mary’s College of California w Moraga.
Karierę rozpoczynał jako saksofonista, zakładając zespół Red Peppers jeszcze w czasach szkoły średniej. Grał na saksofonie w orkiestrze Woody’ego Hermana podczas Wystawy Światowej w Chicago w 1933, jednak sławę zdobył przede wszystkim jako wokalista. Do jego największych przebojów należały: nagrany w 1946 utwór „To Each His Own”, wydany w 1950 „There’s No Tomorrow” (oparty na melodii włoskiej ballady „’O sole mio”) oraz zabawna piosenka z tego samego roku – „I Said My Pajamas (and Put on My Pray’rs)”.
Po ataku na Pearl Harbor w grudniu 1941 Martin odbył podwójną służbę wojskową: najpierw w United States Navy, a następnie w United States Army Air Forces. Po ukończeniu szkolenia podstawowego w armii występował początkowo jako wokalista w orkiestrze Army Air Forces Training Command pod dyrekcją Glenna Millera, lecz później brał udział w rzeczywistych działaniach wojennych i został odznaczony Brązową Gwiazdą.
Po zakończeniu II wojny światowej regularnie występował w radiowej audycji Waltera Winchella Lucky Strike Hour, a na początku lat 50. trzykrotnie poprowadził program The Colgate Comedy Hour – format ten, podobnie jak późniejsze Saturday Night Live, zakładał zmianę gospodarza w każdym odcinku. W latach 1954–1956 prowadził na antenie NBC własny, piętnastominutowy program The Tony Martin Show; w jego trakcie śpiewał piosenkę, krótko rozmawiał z zaproszoną gwiazdą, a następnie zachęcał widzów do pozostania przy odbiornikach na wieczorny serwis informacyjny w czasie największej oglądalności. Choć Martin dysponował przyjemnym głosem, brakowało mu ekranowej charyzmy; pod koniec lat 50. pojawiał się już jedynie gościnnie w programach takich jak The George Burns Show czy Arthur Godfrey and His Friends.
Miał na koncie również karierę filmową[3]. Fragment filmu Cała naprzód (Hit the Deck, 1955), w którym Martin i Jane Powell wykonują finałowy utwór „Hallelujah!”, znalazł się w retrospektywie wytwórni MGM zatytułowanej To jest rozrywka! (That’s Entertainment, 1974). Natomiast w obrazie Dom towarowy (The Big Store, 1941) – jednym ze słabszych filmów braci Marx – Martin wcielił się w rolę niezainteresowanego sprawami firmy nowego właściciela domu towarowego. Nie licząc licznych epizodów i ról drugoplanowych, jego najlepszym filmem był utrzymany w wesołym tonie musical Let’s Be Happy (1957) z motywem dud i udziałem Very-Ellen. W westernie Quincannon, Frontier Scout (1956) wcielił się w postać Linusa Quincannona, zwiadowcy na Dzikim Zachodzie.
W latach 60. występował w trasie koncertowej ze swoją żoną, piosenkarką i tancerką Cyd Charisse, a na początku lat 70. nagrał utrzymaną w stylu typowym dla artystów z lokali rozrywkowych (tzw. lounge) interpretację utworu „Aquarius” („When the moon is in the seventh house...”) z musicalu Hair. Nie był spokrewniony z tym Tonym Martinem, który zastąpił Ozzy’ego Osbourne’a w zespole Black Sabbath.
Był dwukrotnie żonaty. 4 września 1937 poślubił aktorkę Alice Faye. 26 marca 1941 doszło do rozwodu. 15 maja 1948 zawarł związek małżeński z aktorką i tancerką Cyd Charisse, z którą miał syna Tony’ego Martina Jr. (ur. 29 sierpnia 1950, zm. 10 kwietnia 2011). Wychowywał też pasierba Nico Charisse Jr. (ur. 7 maja 1942), syna z pierwszego małżeństwa Charisse z Nico Charissem[4].
Zmarł 27 lipca 2012 w wieku 98 lat[5].
Filmografia
[edytuj | edytuj kod]- 1936: Błękitna parada
- 1941: Kulisy wielkiej rewii jako Frank Merton
- 1946: Burzliwe życie Kerna jako Gaylord Ravenal
- 1952: Na krawędzi
- 1955: Cała naprzód jako William F. Clark
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Tony Martin. Walk of Fame. [dostęp 2026-09-23]. (ang.).
- ↑ Claudia Luther, Hollywood Star Walk: Tony Martin, Actor, Singer, „Los Angeles Times” [dostęp 2026-09-23] (ang.).
- ↑ Tony Martin. Rotten Tomatoes. [dostęp 2026-09-23]. (ang.).
- ↑ Robert Berkvist, Cyd Charisse, 86, Silken Dancer of Movies, Dies, „The New York Times”, 18 czerwca 2008 [dostęp 2026-09-23] (ang.).
- ↑ Erik Pedersen, Singer-Actor Tony Martin Dies at 98, „The Hollywood Reporter”, 30 lipca 2012 [dostęp 2026-09-23] (ang.).
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Tony Martin (1913–2012) w bazie IMDb (ang.)
- Tony Martin w bazie Filmweb
- Tony Martin w bazie Notable Names Database (ang.)
- Tony Martin w bazie Discogs.com (ang.)