Transceiver

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Transceiver, nadajnik-odbiornik, nadajnikoodbiorniktelekomunikacyjne urządzenie elektroniczne będące jednocześnie nadajnikiem i odbiornikiem. Termin pochodzi z języka angielskiego, z połączenia słów (ang. transmitter nadajnik i receiver odbiornik). Obydwa składniki mają wspólne obwody i umieszczone są w jednej obudowie. Z technicznego punktu widzenia transceiver ma zintegrowaną część obwodów nadajnika i odbiornika. Termin transceiver pojawił się w latach dwudziestych XX wieku.

Radiooperatorzy mogą samodzielnie projektować i budować własne urządzenia z obiema funkcjonalnościami (nadawania i odbierania). Przykładem transceivera jest radiostacja przenośna dla wojska, służb cywilnych lub służby radioamatorskiej. Radiostacja obywatelska (Radio CB) pracująca w zakresie 27 MHz również zaliczana jest do transceiverów.

W lokalnych sieciach komputerowych opartych o standard Ethernet także stosowane są różne urządzenia działające na zasadzie transceivera – głównie dotyczy to modułów światłowodowych, na przykład: XFP, SFP, XENPAK, GBIC.

Do urządzeń podobnych technicznie do transceiverów należą:

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]