Transmitancja widmowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Transmitancja widmowa – wielkość w teorii sterowania i w teorii przetwarzania sygnałów definiowana jako stosunek wartości zespolonej odpowiedzi układu wywołanej wymuszeniem sinusoidalnym, do wartości zespolonej tego wymuszenia, w stanie ustalonym. Transmitancja widmowa opisuje odtwarzanie przez dany obiekt (układ) zmieniającego się sygnału wejściowego, a można otrzymać ją przechodząc z transmitancji operatorowej przez podstawienie :

.

Transmitancję widmową łączy z transmitancją operatorową zależność:

.

Sinusoidalny sygnał wejściowy można zapisać:

.

a odpowiedź jako:

.

Ponieważ przekształcenie Fouriera stanowi szczególny przypadek przekształcenia Laplace'a dla , to transmitancję widmową liniowego układu o parametrach stałych można też zdefiniować jako stosunek transformaty Fouriera sygnału wyjściowego układu do transformaty Fouriera sygnału wejściowego, przy zerowych warunkach początkowych.

Zobacz też[edytuj]