Trzy karty

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Gra w trzy karty

Trzy karty, trzy kubki, żargonowo benkle lub benkiel[1] – rodzaj gry hazardowej, często łączącej się z oszustwem. Gra odbywa się na bazarach, czasami też w miejscach nieprzeznaczonych do handlu, na przykład w miejscowościach wypoczynkowych.

Opis[edytuj | edytuj kod]

Prowadzący grę posługuje się trzema kartami lub trzema kubkami. Tasując karty lub zmieniając błyskawicznie ustawienie kubków, daje graczowi – po wpłaceniu określonej kwoty (ustalanej przez benklarza arbitralnie) – za zadanie wskazanie wygrywającej karty albo kubka skrywającego kulkę lub monetę[2]. Najczęściej oszust z kilkoma wspólnikami pozoruje grę, w której jest „ogrywany” przez wspólników. Dzieje się tak do momentu, gdy na grę zdecydują się przypadkowe osoby. Początkowo i one wygrywają, dopóki nie zaczną stawiać większych kwot.

Według Jędrzeja Kitowicza za panowania Augusta III w nieuczciwej grze w trzy kubki specjalizowali się w Warszawie żołnierze Gwardii Koronnej Pieszej[3].

Benklarze działali m.in. na warszawskim bazarze Różyckiego[4].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Piotr Kulesza: Niebieski syfon. Z dziejów bazaru Różyckiego. Warszawa: Książka i Wiedza, 2004, s. 13. ISBN 83-05-13334-6.
  2. Three-card monte scam artists return to midtown, „New York Post”, 26 grudnia 2014
  3. Jędrzej Kitowicz: Opis obyczajów za panowania Augusta III, Wrocław, Ossolineum, 2003, ​ISBN 83-7316-258-5
  4. Marek Przybylik: To było tak. Dzień Targowy. Warszawa: Instytut Wydawniczy Latarnik, 2009, s. 315. ISBN 978-83-60000-29-8.