Turzyca biała

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Turzyca biała
Ilustracja
Turzyca biała (1) i t. orzęsiona (2)
Systematyka[1]
Domena eukarionty
Królestwo rośliny
Klad rośliny naczyniowe
Klad rośliny nasienne
Klasa okrytonasienne
Klad jednoliścienne
Rząd wiechlinowce
Rodzina ciborowate
Rodzaj turzyca
Gatunek turzyca biała
Nazwa systematyczna
Carex alba Scop.
Fl. Carniol., ed. 2. 2: 216. 1772

Turzyca biała (Carex alba Scop.) – gatunek byliny z rodziny ciborowatych. Obszar występowania obejmuje środkową i wschodnią Europę oraz Azję. W Polsce występuje wyłącznie na wapiennych obszarach Tatr i w Pieninach.

Pokrój

Morfologia[edytuj]

Pokrój 
Roślina trwała, wysokości 10-30 (40) cm, rozłogowa.
Łodyga 
Sztywno wzniesiona, tępo trójkanciasta.
Liście 
Najniższe pochwy liściowe żółtobrązowe. Blaszki liściowe miękkie, na brzegach szorstkie, płaskie lub szczecinowato zwinięte, 1-1,5 mm szerokości. Podsadki bez blaszek, białoskórzaste podobnie jak plewy, z zielonym wystającym grzbietem. Przysadki kwiatowe są niemal białe.
Kwiaty 
Kwiatostan składający się z 2-4 nieco od siebie odsuniętych, wzniesionych kłosów na szypułkach. Najwyższy kłos z kwiatami męskimi, pozostałe z 3-6 kwiatami żeńskimi. Pęcherzyki dłuższe od plew, wydęte, ciemnobrązowe, błyszczące, nagie, z dzióbkiem. Słupek o 3 znamionach.
Owoce 
Luźno rozmieszczone. Orzeszek trójkanciasty.

Biologia i ekologia[edytuj]

Bylina, hemikryptofit. Kwitnie od maja do czerwca. Roślina wapieniolubna, występuje w świetlistych lasach i zaroślach oraz na trawiastych zboczach. Gatunek charakterystyczny dla klasy (Cl.) Erico-Pinetea, Ass. Carici albae-Fagetum i gatunek wyróżniający dla zbiorowiska Pinus sylvestris-Carex alba[2].

 Zobacz też: Rośliny tatrzańskie.

Przypisy

  1. Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001–. [dostęp 2009-06-14].
  2. Władysław Matuszkiewicz: Przewodnik do oznaczania zbiorowisk roślinnych Polski. Warszawa: Wyd. Naukowe PWN, 2006. ISBN 83-01-14439-4.

Bibliografia[edytuj]

  1. Grau, Kremer, Möseler, Rambold, Triebel: Graser. Mosaik Verlag GmbH, Monachium 1984
  2. Władysław Szafer, Stanisław Kulczyński: Rośliny polskie. Warszawa: PWN, 1953.