USS Cincinnati (1862)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
USS Cincinnati
USS "Cincinnati"
USS "Cincinnati"
Historia
Stocznia James B. Eads, Mound City USA
Wodowanie październik 1861[1]
 US Navy
Wejście do służby 16 stycznia 1862[1]
Wycofanie ze służby 4 sierpnia 1865[2]
Los okrętu sprzedany 28 marca 1866[2]
Dane taktyczno-techniczne
Wyporność 512 t
Długość 53,3 m (175')
Szerokość 15,5 m (51')
Zanurzenie 1,8 m (6')
Napęd
2 maszyny parowe napędzające jedno koło łopatkowe
Prędkość 9 węzłów[1]
Uzbrojenie
13 dział (szczegóły w tekście)
Opancerzenie
kazamata 63 mm (częściowo)
Załoga 251

USS Cincinnati – amerykańska pancerna kanonierka rzeczna typu City (Cairo) floty Unii z okresu wojny secesyjnej.

Budowa i opis[edytuj]

 Osobny artykuł: kanonierki typu City.

USS "Cincinnati" była jedną z siedmiu kanonierek rzecznych typu City, nazywanego też typem Cairo, zbudowanych w zakładach Jamesa B. Eadsa. Zamówione zostały przez Armię USA w sierpniu 1861, z przeznaczeniem do wspierania wojsk lądowych w operacjach wzdłuż rzeki Missisipi i jej dopływów.

"Cincinnati" został zbudowany w stoczni w Mound City nad rzeką Ohio, a wyposażany był w Cairo[3]. Budowę rozpoczęto na przełomie września i października 1861, a okręt wodowano w październiku 1861 i wszedł do służby 16 stycznia 1862[1]. "Cincinnati" miał identyfikacyjne paski wokół kominów w kolorze niebieskim[4].

Okręt był konstrukcji drewnianej, o napędzie centralnym kołem łopatkowym, ukrytym w tylnej części kazamaty. Część nadwodna była przykryta czworoboczną kazamatą o silnie pochylonych ścianach z grubego drewna (61 cm z przodu i 30 cm z boków i tyłu)[5]. Kazamata była częściowo opancerzona płytami żelaznymi grubości 63 mm - na przedniej ścianie oraz pas długości ok. 18,3 m na bokach na śródokręciu, w rejonie kotłowni i maszynowni[5]. Również sterówka była pokryta żelazem grubości 32 mm, na podkładzie drewnianym[1].

Z powodu wrażliwości nieopancerzonej przedniej części ścian bocznych na ostrzał, część okrętów miała wzmacnianą osłonę w sposób improwizowany (np. "Cairo" w tym miejscu miał przykręcone zagięte szyny kolejowe). Brak jest informacji o ewentualnym wzmocnieniu pancerza "Cincinnati"[6].

Uzbrojenie "Cincinnati" składało się z 13 dział, umieszczonych w strzelnicach w kazamacie oraz dodatkowo jednego 12-funtowego działa pokładowego. W jego skład wchodziły 3 działa gładkolufowe 8-calowe (zapewne Dahlgrena), 4 działa gwintowane 42-funtowe, 6 dział 24-funtowych gładkolufowych i 1 działo 12-funtowe[1]. We wrześniu 1862 dwa działa 42-funtowe zamieniono na gwintowane 30-funtowe. Pod koniec 1864 trzy działa 8-calowe zamieniono 9-calowe Dahlgrena, a dwa działa 42-funtowe zamieniono na 100-funtowe gwintowane[1]

Służba[edytuj]

Podobnie, jak inne jednostki tego typu, "Cincinnati" wszedł w styczniu 1862 w skład Zachodniej Flotylli Kanonierek Armii USA, a od 1 października 1862 wszedł w skład Marynarki Wojennej wraz z flotyllą, którą przemianowano na Eskadrę Missisipi. Aktywnie działał podczas kampanii na Missisipi i jej dopływach, począwszy od ataku na Fort Henry 6 lutego 1862[2].

USS "Cincinnati" od rufy, z rozpiętymi tentami nad kazamatą

Brał następnie udział w atakach na wyspę nr.10 między 12 marca a 7 kwietnia 1862 oraz działaniach pod Fortem Pillow. Podczas bitwy pod Fortem Pillow (Plum Point Bend) z konfederackimi taranowcami Flotylli Obrony Rzeki 10 maja 1862 został staranowany i zatopiony na płytkiej wodzie, po czym został podniesiony i wyremontowany[2].

W listopadzie-grudniu 1862 działał na rzece Yazoo, a w styczniu 1863 działał na rzece White River i uczestniczył w ataku na Fort Hindman w Arkansas[1]. W dniach 14-27 marca 1863 brał udział w ekspedycji Steele Bayou[2]. Podczas ataków na umocnienia Vicksburga 27 maja 1863, "Cincinnati" został trafiony z dział i zatonął (40 ofiar)[2]. W ten sposób, był jedynym okrętem, oprócz kanonierki USS "Sciota", który zatonął dwa razy podczas wojny (z tym, że "Sciota" nie został podniesiony po raz drugi)[7].

"Cincinnati" został podniesiony i wyremontowany w sierpniu 1863, po czym pełnił służbę patrolową na Missisipi i jej dopływach. W lutym 1865 został przydzielony do West Gulf Blockading Squadron (Eskadry Blokady Zatoki Zachodniej). M.in. patrolował w zatoce Mobile[2].

Wycofany ze służby 4 sierpnia 1865 w Algiers w Luizjanie, po czym sprzedany 28 marca 1866 w Nowym Orleanie[2] (jako ostatnia z kanonierek tego typu).

Przypisy

  1. a b c d e f g h A. Konstam, Union..., s.33
  2. a b c d e f g h Cincinnati - DANFS
  3. A. Konstam, Union... s.9
  4. D. Canney, The Old..., s.54.
  5. a b D. Canney, The Old..., s.51
  6. D. Canney, The Old..., s.52
  7. D. Canney, The Old..., s.55.

Bibliografia[edytuj]

  • Donald L. Canney, The Old Steam Navy. Volume two. The ironclads 1842-1885, Annapolis 1993, ISBN 0-87021-586-8
  • Angus Konstam, Union River Ironclad 1861-65, New Vanguard no. 56, Osprey Publishing 2002, ISBN 1-84176-444-2
  • Cincinnati - Dictionary of American Naval Fighting Ships (DANFS)