Układ NRD–RFN

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Układ NRD-RFN)
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Układ NRD–RFN
Grundlagenvertrag
Data

21 grudnia 1972

Miejsce

Berlin

Wynik

normalizacja stosunków międzypaństwowych

Przyczyna

potrzeba uregulowania stosunków między państwami

Strony traktatu
 NRD  RFN

Układ NRD–RFN (niem. Grundlagenvertrag) – układ między Niemiecką Republiką Demokratyczną a Republiką Federalną Niemiec o podstawach normalizacji ich wzajemnych stosunków, podpisany 21 grudnia 1972 w Berlinie[1], wszedł w życie 21 czerwca 1973 r. po wymianie dokumentów ratyfikacji[2].

W układzie określono następujące zasady wzajemnych stosunków NRD i RFN: równoprawność, suwerenna równość, wzajemne poszanowanie niepodległości, integralności terytorialnej i nienaruszalności granic; wyrzeczenie się stosowania siły lub groźby użycia siły; wyrzeczenie się uzurpowania sobie przez każde z państw niemieckich prawa do reprezentowania drugiego państwa[3].

Układ ten stanowił część układów normalizacyjnych państw Europy Wschodniej z RFN i opierał się na uznaniu realiów polityczno-terytorialnych ukształtowanych w wyniku II wojny światowej. Ważną kwestią w układzie NRD-RFN było ich wzajemne uznanie międzynarodowe.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Jacek Ślusarczyk: Układ Warszawski: działalność polityczna, 1955–1991. Instytut Studiów Politycznych Polskiej Akademii Nauk, 1992, s. 104. ISBN 978-83-85479-22-2.
  2. Polski Instytut Spraw Międzynarodowych, Polski Fundacja Spraw Międzynarodowych: Recueil de documents. Instytut, 1973, s. 1216.
  3. Piotr Sobański, Roszczenia Polski wobec RFN w świetle doktryny niemieckiej, Poznań: Wydawnictwo Wyższej Szkoły Pedagogiki i Administracji im. Mieszka I w Poznaniu, 2019, s. 196, ISBN 978-83-60038-70-3.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]