Ulica Miodowa (obraz Canaletta)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ulica Miodowa
Grafika bez ustawionego tekstu alternatywnego: Ulica Miodowa
Autor Bernardo Bellotto
Rok wykonania 1777
Technika wykonania olej na płótnie
Rozmiar 84 × 107,5 cm
Muzeum Zamek Królewski w Warszawie

Ulica Miodowa – obraz Bernarda Bellotta (Canaletta), namalowany na płótnie w 1777.

Opis[edytuj]

Obraz przedstawia Ulicę Miodową widoczną z rogu ulicy Senatorskiej. Z lewej strony widać pałac Biskupów Krakowskich, a za nim nieistniejący obecnie wczesnoklasycystyczny pałac Piotra Teppera z lat 1774, dzieło Efraima Schrögera. Z prawej strony późnobarokowy pałac Branickich zbudowany według projektu Jana Zygmunta Deybla z roku 1744. W głębi widoczny jest jeszcze barokowy pałac Krasińskich, wzniesiony w latach 1677-1694 przez Tylmana z Gameren. Ulicę Miodową wypełniają mieszkańcy Warszawy, środkiem ulicy jedzie wytworna karoca, stoją grupy rozmawiających osób, po prawej stronie uliczni gapie, handlarze rycinami, żebracy. Canaletto świetnie uchwycił różnorodność typów ludzkich i dał doskonały obraz XVIII-wiecznej Warszawy.

Ulica Miodowa jest jednym z serii 22 wizerunków Warszawy, namalowanych przez Canaletta, nadwornego malarza Stanisława Augusta i dokumentalistę życia stolicy. Obraz niniejszy służył jako podstawowe źródło ikonograficzne do odbudowy po II wojnie światowej pałaców Biskupów Krakowskich i Branickich. Seria widoków Warszawy Canaletta do 1822 roku znajdowała się na Zamku, potem wywieziona do Rosji, zwrócona Polsce w 1922. Po odbudowie Zamku powróciła na swoje dawne miejsce.

Bibliografia[edytuj]

  • Malarstwo Polskie, AURIGA, Warszawa, 1984