Przejdź do zawartości

Ulica Miodowa (obraz Bernarda Bellotta)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Ulica Miodowa
Ilustracja
Autor

Bernardo Bellotto

Data powstania

1777

Medium

Olej na płótnie

Wymiary

84 × 107,5 cm

Miejsce przechowywania
Miejscowość

Warszawa

Lokalizacja

Zamek Królewski w Warszawie

Ulica Miodowaobraz autorstwa włoskiego malarza Bernarda Bellotta (Canaletta), namalowany na płótnie w 1777.

Obraz przedstawia ulicę Miodową widoczną z rogu ulicy Senatorskiej. Z lewej strony widać pałac Biskupów Krakowskich, a za nim nieistniejący obecnie wczesnoklasycystyczny pałac Teppera z roku 1774, dzieło Efraima Szregera. Z prawej strony późnobarokowy pałac Branickich zbudowany według projektu Jana Zygmunta Deybla w 1744. W głębi widoczny jest jeszcze barokowy pałac Krasińskich, wzniesiony w latach 1677–1694 przez Tylmana z Gameren. Ulicę Miodową wypełniają mieszkańcy Warszawy, środkiem ulicy jedzie wytworna karoca, stoją grupy rozmawiających osób, po prawej stronie uliczni gapie, handlarze rycinami, żebracy. Canaletto świetnie uchwycił różnorodność typów ludzkich i dał doskonały obraz osiemnastowiecznej Warszawy.

Ulica Miodowa jest jednym z serii 22 wizerunków Warszawy, namalowanych przez Bernarda Bellotta, nadwornego malarza króla Stanisława Augusta i dokumentalistę życia stolicy. Obraz służył jako podstawowe źródło ikonograficzne do odbudowy po II wojnie światowej pałaców Biskupów Krakowskich i Branickich. Seria widoków Warszawy Canaletta do 1822 znajdowała się na Zamku Królewskim[1], potem wywieziona do Rosji, zwrócona Polsce w 1922. Po odbudowie Zamku powróciła na swoje dawne miejsce.

Przypisy

[edytuj | edytuj kod]
  1. Ulica Miodowa. Zamek Królewski w Warszawie. [dostęp 2018-12-03]. (pol.).

Bibliografia

[edytuj | edytuj kod]
  • Malarstwo Polskie, AURIGA, Warszawa 1984.