Ultramikrobakterie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Ultramikrobakteriebakterie, które są znacznie mniejsze od typowych komórek bakteryjnych. Ich średnica waha się w granicach 0,2–0,3 μm. Termin ten został po raz pierwszy użyty w roku 1981 w odniesieniu do występujących w morskiej wodzie ziarenkowców, których średnica była mniejsza niż 0,3 μm[1]. Organizmy te zostały również odnalezione w glebie. Była to mieszanina gatunków zarówno Gram-dodatnich, jak i ujemnych[2]. Wiele, jeśli nie wszystkie, z tych bakterii to uśpione formy większych komórek. Pozwalają one przetrwać w niesprzyjających warunkach środowiska[3]. W tym stanie spoczynku komórki bakteryjne spowalniają swój metabolizm, wstrzymują wzrost i stabilizują DNA, tworząc uśpione, nierosnące komórki, które mogą pozostać żywe przez wiele lat[4]. Takie „formy głodowe” są prawdopodobnie najbardziej typowymi ultramikrobakteriami w wodzie morskiej[5].

Ultramikrobakteriami nie są „nanobakterie” („nanocząstki wapniejące”), struktury o średnicy 0,1 μm[6]. Chociaż ich zdolność do samoreplikacji oraz wywoływania chorób nie jest w pełni wyjaśniona, większość badań wyklucza ich przynależność do organizmów żywych[7]. Prawdopodobnie są to kompleksy mineralne powstające w wyniku wytrącania substancji nieorganicznych[8][9].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

  • przetrwalniki – formy spoczynkowe umożliwiające organizmom przetrwanie niekorzystnych dla nich warunków
  • nanoby – małe nitkowate struktury, które mogą być pozostałościami najmniejszych form życia

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. F. Torrella, R. Y. Morita. Microcultural Study of Bacterial Size Changes and Microcolony and Ultramicrocolony Formation by Heterotrophic Bacteria in Seawater. „Applied and Environmental Microbiology”. 41 (2), s. 518–527, 1981. PMID: 16345721. PMCID: PMC243725. 
  2. T. Iizuka, S. Yamanaka, T. Nishiyama, A. Hiraishi. Isolation and phylogenetic analysis of aerobic copiotrophic ultramicrobacteria from urban soil. „Journal of General and Applied Microbiology”. 44 (1), s. 75–84, 1998. DOI: 10.2323/jgam.44.75. PMID: 12501296. 
  3. B. Velimirov. Nanobacteria, Ultramicrobacteria and Starvation Forms: A Search for the Smallest Metabolizing Bacterium. „Microbes and Environments”. 16 (2), s. 67–77, 2001. DOI: 10.1264/jsme2.2001.67. 
  4. J. W. Costerton, Z. Lewandowski, D. E. Caldwell, D. R. Korber i inni. Microbial biofilms. „Annual Review of Microbiology”. 49, s. 711–745, 1995. DOI: 10.1146/annurev.mi.49.100195.003431. PMID: 8561477. 
  5. C. M. Haller, S. Rölleke, D. Vybiral, A. Witte i inni. Investigation of 0.2 µm filterable bacteria from the Western Mediterranean Sea using a molecular approach: dominance of potential starvation forms. „FEMS Microbiology Ecology”. 31 (2), s. 153–161, 2000. DOI: 10.1111/j.1574-6941.2000.tb00680.x. PMID: 10640668. 
  6. P. Urbano, F. Urbano. Nanobacteria: Facts or Fancies?. „PLOS Pathogens”. 3 (5), s. e55, 2007. DOI: 10.1371/journal.ppat.0030055. PMID: 17530922. PMCID: PMC1876495. 
  7. P. O. Kajander. Nanobacteria--propagating calcifying nanoparticles. „Letters in Applied Microbiology”. 42 (6), s. 549–552, 2006. DOI: 10.1111/j.1472-765X.2006.01945.x. PMID: 16706890. 
  8. D. Raoult, M. Drancourt, S. Azza i inni. Nanobacteria Are Mineralo Fetuin Complexes. „PLOS Pathogens”. 4 (2), s. e41, 2008. DOI: 10.1371/journal.ppat.0040041. PMID: 18282102. PMCID: PMC2242841. 
  9. J. Martel, J. D. Young. Purported nanobacteria in human blood as calcium carbonate nanoparticles. „Proceedings of the National Academy of Sciences of the United States of America”. 105 (14), s. 5549–5554, 2008. DOI: 10.1073/pnas.0711744105. PMID: 18385376. PMCID: PMC2291092.