Ultramikrobakterie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Ultramikrobakteriebakterie, które są znacznie mniejsze od typowych komórek bakteryjnych. Ich średnica waha się w granicach 0,2–0,3 μm. Termin ten został po raz pierwszy użyty w roku 1981 w odniesieniu do występujących w morskiej wodzie ziarenkowców, których średnica była mniejsza niż 0,3 μm[1]. Organizmy te zostały również odnalezione w glebie. Była to mieszanina gatunków zarówno Gram-dodatnich, jak i ujemnych[2]. Wiele, jeśli nie wszystkie, z tych bakterii to uśpione formy większych komórek. Pozwalają one przetrwać w niesprzyjających warunkach środowiska[3]. W tym stanie spoczynku komórki bakteryjne spowalniają swój metabolizm, wstrzymują wzrost i stabilizują DNA, tworząc uśpione, nierosnące komórki, które mogą pozostać żywe przez wiele lat[4]. Takie „formy głodowe” są prawdopodobnie najbardziej typowymi ultramikrobakteriami w wodzie morskiej[5].

Ultramikrobakteriami nie są „nanobakterie” („nanocząstki wapniejące”), struktury o średnicy 0,1 μm[6]. Chociaż ich zdolność do samoreplikacji oraz wywoływania chorób nie jest w pełni wyjaśniona, większość badań wyklucza ich przynależność do organizmów żywych[7]. Prawdopodobnie są to kompleksy mineralne powstające w wyniku wytrącania substancji nieorganicznych[8][9].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

  • przetrwalniki – formy spoczynkowe umożliwiające organizmom przetrwanie niekorzystnych dla nich warunków
  • nanoby – małe nitkowate struktury, które mogą być pozostałościami najmniejszych form życia

Przypisy

  1. F. Torrella, R. Y. Morita. Microcultural Study of Bacterial Size Changes and Microcolony and Ultramicrocolony Formation by Heterotrophic Bacteria in Seawater. „Applied and Environmental Microbiology”. 41 (2), s. 518–527, 1981. PMID 16345721. PMC:243725. 
  2. T. Iizuka, S. Yamanaka, T. Nishiyama, A. Hiraishi. Isolation and phylogenetic analysis of aerobic copiotrophic ultramicrobacteria from urban soil. „Journal of General and Applied Microbiology”. 44 (1), s. 75–84, 1998. doi:10.2323/jgam.44.75. PMID 12501296. 
  3. B. Velimirov. Nanobacteria, Ultramicrobacteria and Starvation Forms: A Search for the Smallest Metabolizing Bacterium. „Microbes and Environments”. 16 (2), s. 67–77, 2001. doi:10.1264/jsme2.2001.67. 
  4. J. W. Costerton, Z. Lewandowski, D. E. Caldwell, D. R. Korber i inni. Microbial biofilms. „Annual Review of Microbiology”. 49, s. 711–745, 1995. doi:10.1146/annurev.mi.49.100195.003431. PMID 8561477. 
  5. C. M. Haller, S. Rölleke, D. Vybiral, A. Witte i inni. Investigation of 0.2 µm filterable bacteria from the Western Mediterranean Sea using a molecular approach: dominance of potential starvation forms. „FEMS Microbiology Ecology”. 31 (2), s. 153–161, 2000. doi:10.1111/j.1574-6941.2000.tb00680.x. PMID 10640668. 
  6. P. Urbano, F. Urbano. Nanobacteria: Facts or Fancies?. „PLOS Pathogens”. 3 (5), s. e55, 2007. doi:10.1371/journal.ppat.0030055. PMID 17530922. PMC:1876495. 
  7. P. O. Kajander. Nanobacteria--propagating calcifying nanoparticles. „Letters in Applied Microbiology”. 42 (6), s. 549–552, 2006. doi:10.1111/j.1472-765X.2006.01945.x. PMID 16706890. 
  8. D. Raoult, M. Drancourt, S. Azza i inni. Nanobacteria Are Mineralo Fetuin Complexes. „PLOS Pathogens”. 4 (2), s. e41, 2008. doi:10.1371/journal.ppat.0040041. PMID 18282102. PMC:2242841. 
  9. J. Martel, J. D. Young. Purported nanobacteria in human blood as calcium carbonate nanoparticles. „Proceedings of the National Academy of Sciences of the United States of America”. 105 (14), s. 5549–5554, 2008. doi:10.1073/pnas.0711744105. PMID 18385376. PMC:2291092.