Woda morska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Woda morska w postaci szczytu fali na Morzu Bałtyckim

Woda morskawoda występująca w morzach i oceanach. W wodzie tej są rozpuszczone tysiące związków chemicznych i prawie wszystkie pierwiastki chemiczne obecne na kuli ziemskiej. Woda morska stanowi ponad 96% wody obecnej w formie ciekłej na powierzchni Ziemi, tzw. woda słodka stanowi zaś mniej niż 3%.

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

Najbardziej charakterystyczną cechą wody morskiej jest wysokie stężenie kationów sodu (Na+), potasu (K+), magnezu (Mg2+) i glinu (Al3+) oraz anionów chlorkowych, siarczanowych oraz węglanowych, które łącznie nadają wodzie morskiej intensywnie gorzki lub gorzko-słony smak i powodują, że nie nadaje się ona do picia. Niewielkie ilości wypitej wody nie są szkodliwe dla człowieka, jednak picie wody aby zapobiec odwodnieniu jest nie tylko szkodliwe, ale i bezcelowe, gdyż więcej wody jest wykorzystywanej do pozbycia się nadmiaru soli z organizmu niż znajduje się w wodzie morskiej. W efekcie spożycie wody morskiej tylko przyspiesza proces odwodnienia[1]. Woda morska ma odczyn lekko alkaliczny (pH = 7,5 do 8,4).

Stężenie jonów w wodzie morskiej przelicza się często na taką zawartość wagową chlorku sodu w 1 dm³ wody, która dawałaby podobne średnie stężenie molowe wszystkich jonów. Stężenie to w oceanach jest względnie stałe i zależy głównie od strefy klimatycznej w której dokonuje się pomiar. Wynosi ono 32–40 promila. W morzach stężenie to waha się w granicach od 3 do 50 . Woda o zasoleniu wynoszącym 35‰ zamarza w temperaturze -2 °C.

Zasoby słonej wody morskiej[edytuj | edytuj kod]

Substancje rozpuszczone w 1 m³ (1 026 kg) wody morskiej
chlorek sodu NaCl 27,213 kg 77,80%
chlorek magnezu MgCl2 3,807 kg 10,90%
siarczan magnezu MgSO4 1,658 kg 4,70%
siarczan wapnia CaSO4 1,260 kg 3,60%
siarczan potasu K2SO4 865 g 2,50%
węglan wapnia CaCO3 123 g 0,03%
bromek magnezu MgBr2 76 g  
białka i inne związki organiczne 1,4 g  
fluor F 33 g  
bar Ba 0,5 g  
jod I 0,5 g  
argon Ar 0,1 g  
srebro Ag 0,3 mg  
rubid Rb 0,2 mg  
złoto Au 4 µg  
rad Ra 0,02 µg  

Wszystkie oceany i morza otwarte zawierają takie same sole będące w takim samym stosunku procentowym. Woda z poszczególnych zbiorników różni się między sobą jedynie stężeniem, czyli stosunkiem ilości wszystkich soli do ilości wody. Jest to podstawowa reguła stałości składu wody morskiej zwana regułą Dittmara.

Skład pierwiastków w wodzie morskiej
Zwróć uwagę, że chodzi o masę, a nie stężenie molowe
Pierwiastek % Pierwiastek %
tlen 85,7000 siarka 0,0885
wodór 10,8000 wapń 0,0400
chlor 1,9000 potas 0,0380
sód 1,0500 brom 0,0065
magnez 0,1350 węgiel 0,0026

Porównanie z wodą słodką[edytuj | edytuj kod]

Wody słodkie poza ilością rozpuszczonych soli różnią się od wody morskiej także składem chemicznym. W wodzie morskiej dominują chlorki, które w wodzie słodkiej występują w ilościach znikomych, a za to dominują węglany. Najważniejszym z nich, stanowiącym około 60% wszystkich rozpuszczonych ciał stałych jest węglan wapnia.

Sole mineralne w wodzie morskiej i słodkiej za Lityńskim 1952
Wody Chlorki % Siarczany % Węglany %
woda morska (oceaniczna) 88,7 10,8 0,4
woda słodka (rzeczna) 6,9 13,2 79,9

Przypisy