Uporządkowanie dalekiego zasięgu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Uporządkowanie dalekiego zasięgu – regularne uporządkowanie cząsteczek, atomów lub jonów w materiałach, występujące w obszarze, którego rozmiar w najdłuższym kierunku jest wielokrotnie większy od rozmiarów porządkujących się cząsteczek. Zwykle przyjmuje się, że uporządkowanie jest dalekozasięgowe, gdy regularne struktury w materiale występują na odległościach nie mniejszych niż 100-200 nanometrów.

Tego rodzaju uporządkowanie jest obserwowane głównie w ciałach stałych, posiadających dającą się zidentyfikować (np. rentgenograficznie) strukturę krystaliczną. Występuje ono jednak także w kwazikryształach, kryształach condis, kryształach plastycznych, ciekłych kryształach, niektórych mieszaninach (np. tzw. nanożelach i roztworach koloidalnych), a także w wielu materiałach naturalnych, które nie mają ściśle krystalicznej struktury – takich jak np. drewno.

Z drugiej strony, nie każde ciało stałe wykazuje tego rodzaju uporządkowanie. Ciała stałe niemające uporządkowania dalekiego zasięgu nazywa się amorficznymi. Przykładem ciała amorficznego jest szkło. W szkle występują jedynie lokalne obszary zagęszczenia zwane domenami lub klastrami, gdzie aniony krzemotlenowe są w jakiś sposób wzajemnie zorientowane. Rozmiar tych obszarów nie przekracza jednak 20 Å, przez co nie stanowi siatki dyfrakcyjnej dla promieniowania rentgenowskiego. Uporządkowania dalekiego zasięgu nie wykazują też stałe materiały amorficzne.

Zobacz też[edytuj]