Węgorapa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Inne znaczenia Ten artykuł dotyczy rzeki. Zobacz też: miejscowość Węgorapa w woj. warmińsko-mazurskim.
Węgorapa
Węgorapa
Kontynent Europa
Lokalizacja  Polska
 Rosja
Rzeka
Długość 139,9 km
Powierzchnia zlewni 3639 km²
Źródło
Miejsce Mamry
Ujście
Recypient Pregoła
Położenie na mapie Europy
Mapa lokalizacyjna Europy
źródło
źródło
Ziemia 54°29′02″N 22°00′11″E/54,484000 22,003000

Węgorapa (ros. Анграпа, niem. Angerapp) – rzeka, przepływająca przez terytorium Polski i Rosji (obwód kaliningradzki).

Wypływa z jeziora Mamry, przepływa przez Węgorzewo i po połączeniu z Instruczą tworzy Pregołę. Długość rzeki wynosi 139,9 km[1] w tym 44 km znajduje się na terenie Polski, reszta na terenie obwodu kaliningradzkiego.

Największymi dopływami Węgorapy są rzeki: Gołdapa, Kanał Brożajcki, Wicianka oraz Pisa. Większe miejscowości nad rzeką w Polsce to: Jakunowo, Ołownik oraz Węgorzewo.

Powierzchnia całkowita zlewni wynosi 3639 km², w granicach Polski 975,6 km². Węgorapa jest lewym źródłowym ciekiem Pregoły. Jako początek przyjmuje się jej wypływ z jeziora Mamry. W okolicach Węgorzewa rzeka rozwidla się na dwa ramiona: Kanał Młyński i Węgorapę, które łaczą się po kilku kilometrach. Za Mieduniszkami rzeka przekracza granicę państwa i płynie w kierunku północnym do połączenia z Instruczą.

W całej zlewni Węgorapy na terenie Polski znajdują się 24 zarejestrowane zrzuty ścieków, w zlewni Gołdapy, w zlewni kompleksu jeziora Mamry i 3 zrzuty do Węgorapy. Głównym źródłem zanieczyszczeń rzeki jest Węgorzewo, skąd odprowadzane są ścieki przemysłowe i komunalne.

Na charakter wód Węgorapy wpływa kompleks jeziora Mamry o powierzchni zlewni 620,6 km².

Rzeka ta jest wykorzystywana do produkcji energii elektrycznej[potrzebne źródło].

Nazwę Węgorapa wprowadzono urzędowo w 1949 roku, zastępując poprzednią niemiecką nazwę rzeki – Angerapp[2].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. S. Rożański (red), Raport o stanie środowiska województwa warmińsko-mazurskiego w latach 1999-2000, Biblioteka Monitoringu Środowiska, Olsztyn, 2002,s.62
  2. M.P. z 1949 r. Nr 17, poz. 225, s. 2

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • http://www.budry.pl/prezentacje.php
  • S. Rożański (red), Raport o stanie środowiska województwa warmińsko-mazurskiego w latach 1999-2000, Biblioteka Monitoringu Środowiska, Olsztyn, 2002