Węgorzewo

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ten artykuł dotyczy miasta. Zobacz też: inne miejscowości noszące tę nazwę.
Węgorzewo
Centrum miasta, po lewej kościół Świętych Piotra i Pawła (wrzesień 2008)
Centrum miasta, po lewej kościół Świętych Piotra i Pawła (wrzesień 2008)
Herb
Herb Węgorzewa
Państwo  Polska
Województwo  warmińsko-mazurskie
Powiat węgorzewski
Gmina Węgorzewo
gmina miejsko-wiejska
Prawa miejskie 1571
Burmistrz Krzysztof Piwowarczyk
Powierzchnia 11 km²
Populacja (31 grudnia 2014[1])
• liczba ludności
• gęstość

11 661
1072 os./km²
Strefa numeracyjna
(+48) 87
Kod pocztowy 11-600, 11-601
Tablice rejestracyjne NWE
Położenie na mapie województwa warmińsko-mazurskiego
Mapa lokalizacyjna województwa warmińsko-mazurskiego
Węgorzewo
Węgorzewo
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Węgorzewo
Węgorzewo
Położenie na mapie świata
Mapa lokalizacyjna świata
Węgorzewo
Węgorzewo
Ziemia 54°12′50″N 21°44′29″E/54,213889 21,741389
TERC
(TERYT)
6283719034
281903
Urząd miejski
ul. Zamkowa 3
11-600 Węgorzewo
Strona internetowa

Węgorzewo (dawniej Węgobork[2], niem. Angerburg[3], lit. Ungura) – miasto w woj. warmińsko-mazurskim, w powiecie węgorzewskim, siedziba miejsko-wiejskiej gminy Węgorzewo. Od 1 stycznia 2002 miasto powiatowe.

Według danych z 31 grudnia 2014 r. miasto miało 11 661 mieszkańców[1].

Położenie[edytuj]

Według danych z 22 lipca 2015 r. powierzchnia miasta wynosiła 11 km²[4].

W latach 1975–1998 miasto administracyjnie należało do woj. suwalskiego, a w latach 1999–2001 do powiatu giżyckiego.

Podział administracyjny[edytuj]

Węgorzewo jest podzielone na:

  • osiedle Północ – położone na lewym brzegu rzeki Węgorapy,
  • osiedle Południe − położone na prawym brzegu rzeki Węgorapy.

Istnieje też nieoficjalny podział miasta, w którym wyróżnia się:

  • osiedle Kopernika − położone w sąsiedztwie kościoła Matki Bożej Fatimskiej,
  • osiedle Chrobrego − położone przy ulicach Bolesława Chrobrego i Jana Pawła II, przy Komendzie Powiatowej Policji,
  • Janówko – ciągnące się od mostu na Kanale Młyńskim w kierunku Trygortu.

Historia[edytuj]

Zamek krzyżacki (sierpień 2012)
Widok miasta w 1684 roku
Panorama Węgorzewa na starej pocztówce

Krzyżacy w 1335 r. zbudowali w pobliżu miejsca wypływu Węgorapy z Mamr drewniany zamek, zwany Angerburg. Został on spalony w 1365 r. w czasie najazdu Litwinów. Nowy zamek usytuowano w tym samym miejscu. W XV wieku, niedaleko zamku, powstała nowa osada nazywana początkowo Gieratową Wolą, potem Nową Wolą. Próba lokacji miasta w 1412 r. nie powiodła się. W roku 1479 biskup warmiński Łukasz Watzenrode wydał pozwolenie na wybudowanie w osadzie kaplicy. W 1510 r. w dokumentach wymieniana jest osada Gerothwohl (Geratowa Wola), później zwana Nowa Wsią, której przywilej lokacyjny wydano w 1514. Nowa Wieś była zaczątkiem miasta, a 4 kwietnia 1571 miejscowość uzyskała prawa miejskie, nadane przez księcia Albrechta Fryderyka Hohenzollerna.

W 1656 miasto zostało doszczętnie zniszczone w czasie najazdu sprzymierzonych z Rzecząpospolitą Tatarów. Po tych zniszczeniach i wyludnieniach rozwijało się wskutek żywiołowej kolonizacji polskich osadników z Mazowsza. W tym czasie nosiło dwie nazwy: niemiecką Angerburg (od nazwy zamku) i polską Węgobork (przyswojenie nazwy niemieckiej). Kolejną klęskę miasto przeżyło w latach 1709–10 w czasie epidemii dżumy, w której wyniku zmarło niemal 13 tysięcy jego mieszkańców[5]. W 1730 wprowadzono oświetlenie ulic latarniami. W 1734 r. na węgorzewskim zamku gościł król Stanisław Leszczyński – uciekał z kraju przed wojskami rosyjskimi, które wyniosły na tron polski Augusta III Sasa. Z Węgorzewa Stanisław Leszczyński udał się do Francji.

W roku 1740 arianin inżynier Jan Władysław Suchodolec (syn Samuela Suchodolskiego ze Starej Różanki) zbudował wodociąg. Woda doprowadzona była do studzien miejskich i do najwyższych pięter węgorzewskiego zamku. W 1829 r. otwarto pierwsze na Mazurach seminarium nauczycielskie, kształcące niemiecką kadrę nauczycielska. Ożywienie miasta spowodował rozwój żeglugi na jeziorach mazurskich i wybudowanie linii kolejowej. Do 1945 r. Węgorzewo było węzłem kolejowym, z którego rozchodziło się pięć linii (do dziś została tylko jedna do Kętrzyna, ale w 1992 zawieszono ruch osobowy). W czasie I wojny światowej toczyły się w okolicy walki między wojskami niemieckim a rosyjskimi. W latach międzywojennych Węgorzewo stało się popularnym letniskiem i ośrodkiem sportów wodnych. W 1945 r. zabudowa miasta zniszczona została w około 80% przez Armię Czerwoną.

W 1945 r. miasto włączone zostało do Polski pod nazwą Węgorzewo. Jego dotychczasowa, niemiecka ludność zastąpiona została polskimi przesiedleńcami. W miejscowości działało Państwowe Gospodarstwo Rybackie Węgorzewo[6].

Od 2002 Węgorzewo pełni funkcje miasta powiatowego.

Zabytki i turystyka[edytuj]

Ratusz (sierpień 2012)
Przystań żeglarska nad Węgorapą (sierpień 2012)
  • Zamek krzyżacki z 1398 r., przebudowany w pierwszej połowie XVIII w. w stylu barokowym. W połowie XIX w. zamek został zaadaptowany na sąd i więzienie. Po zniszczeniach w czasie II wojny światowej odbudowany i przeznaczony na cele kulturalne. Jest to budowla trójskrzydłowa, obejmująca nieregularny dziedziniec, otwarta w stronę rzeki Węgorapy. W skrzydle północnym znajduje się brama wjazdowa. Zachowała się także okrągła baszta;
  • późnogotycki kościół św. Piotra i Pawła z lat 1605–11, powiększony o transept w 1729 r. i dobudowaną wieżę w połowie XVIII w., hełm z latarnią z 1826 r. Późnorenesansowe wyposażenie wnętrza, ołtarz główny i ambona z XVII w. Nad portalem wieży umieszczone są herby barona Fryderyka zu Dohna i Andrzeja von Kreutzena – fundatorów kościoła. Obok płyta nagrobna starosty Hansa von Auera, z 1659 r.;
  • ratusz z XIX w. przy ul. Zamkowej, przed wojną budynek Urzędu Finansowego, obecnie siedziba Urzędu Miasta i Gminy;
  • kamieniczki z XIX w. przy ulicach Zamkowej, Teatralnej, Pionierów i placu Wolności;
  • pałac i park z 1. połowy XIX w.;
  • budynek Szkoły Podstawowej nr 1 (dawniej garnizon) z XIX w.;
  • budynek dworca kolejowego z XIX w.;
  • kompleks budynków Jednostki Wojskowej z XIX w.;
  • kompleks budynków dawnego zakładu Betehsda z XIX w.;
  • dawne cmentarze Betehsdy z XVIII w. przy ul. Teatralnej i Rolnej
  • dwie kaplice cmentarne z przełomu XIX/XX w.;
  • cerkiew prawosławna z początku XX wieku (parafialna) – dawna kaplica baptystów;
  • kościół Dobrego Pasterza wybudowany w latach 1912–13;
  • kościół bizantyjsko-ukraiński św. Krzyża z lat 1930–33;
  • Muzeum Kultury Ludowej przy ul. Portowej;
  • jezioro Mamry;
  • Kanał Młyński;
  • przystań rybacka i jachtowa, kursują tu statki pasażerskie.

Wspólnoty wyznaniowe[edytuj]

Dawny kościół ewangelicki pw. św. Krzyża (wzn. w latach 1930–33), obecnie cerkiew greckokatolicka Świętego Krzyża (wrzesień 2012)

Na terenie miasta działalność religijną prowadzą:

Demografia[edytuj]

  • Piramida wieku mieszkańców Węgorzewa w 2014 roku [9].


Piramida wieku Wegorzewo.png

Sport[edytuj]

W mieście swą siedzibę ma klub piłkarski „Vęgoria” Węgorzewo. W sezonie 2006/2007 grał w klasie okręgowej, w I grupie warmińsko-mazurskiej. Zajął w niej 2.miejsce i po barażach z Romintą Gołdap (3:0 w, 1:1 d) awansował do IV ligi warmińsko-mazurskiej. Po reformie rozgrywek, awansował do III ligi podlasko-warmińsko-mazurskiej, w której grał 3 sezony (2008/2009–2010/2011). W tym ostatnim sezonie „Vęgoria” spadła do IV ligi warmińsko-mazurskiej, w której grała w sezonach 2011/2012–2013/2014. W sezonie 2014/2015 grała w klasie okręgowej.

W Węgorzewie działa również uczniowski klub e-sportowy „Elovego”[10], skupiający się na promocji e-sportu i ocieplaniu wizerunku gier komputerowych w Polsce. Klub ma na swoim koncie organizację turnieju e-sportowego „Elovego E-Sports Cup – Turniej Counter Strike GO”[11], w którym wzięło udział 16 drużyn z całej Polski.

Siły Zbrojne Rzeczypospolitej Polskiej[edytuj]

Miasto Węgorzewo jest miastem garnizonowym. Rozmieszczony jest tutaj 11 Mazurski Pułk Artylerii im. gen. Józefa Bema.

Transport[edytuj]

Główne ciągi transportowe
  • ul. S. Jaracza – ul. Zamkowa – ul. gen. J. Bema – ul. Łuczańska
  • ul. Armii Krajowej
  • pl. Grunwaldzki – ul. 11 Listopada
Główne skrzyżowania
  • pl. Grunwaldzki
  • ul. Zamkowa – ul. Armii Krajowej
  • ul. Zamkowa – ul. 3 Maja
Trasy wylotowe
Drogi krajowe i wojewódzkie przebiegające przez miasto
  • 63SławatyczeWęgorzewo – Rudziszki; w mieście: ul. Armii Krajowej – ul. Zamkowa – ul. gen. J. Bema – ul. Łuczańska
  • 650Stara RóżankaWęgorzewo – Gołdap; w mieście: ul. S. Jaracza – ul. Zamkowa – ul. Targowa – ul. 11 Listopada

Przejście graniczne Perły – Kryłowo w gminie Węgorzewo to planowane polsko-rosyjskie drogowe przejście graniczne dla małego ruchu graniczego.

Transport zbiorowy[edytuj]

Do Węgorzewa obecnie nie docierają pociągi pasażerskie PKP – ruch pasażerski został zawieszony w 1992 roku, a towarowy – w 2000 roku. Najbliższa stacja kolejowa z czynnym ruchem pasażerskim PKP znajduje się w pobliskim Giżycku. Jednak w latach 2008–09 w okresie wakacji i we wrześniu (w soboty i niedziele) odbywały się kursy pociągów turystycznych pod zarządem Stowarzyszenia Hobbystów Kolejowych, a od 2013 roku pod zarządem Stowarzyszenia Kolejowych Przewozów Lokalnych (2013 – w weekendy, 2014 – codziennie). Lokalne i dalekobieżne połączenia autobusowe obsługiwane są przez Arriva – Oddział w Węgorzewie. Ważną rolę odgrywają również: PPKS Mrągowo i PPKS Suwałki. Węgorzewo posiada dalekobieżne połączenia autobusowe z Warszawą, Gdańskiem, Olsztynem, Augustowem i Suwałkami. Lokalne autobusy kursują do Gołdapi, Giżycka, Kętrzyna i miejscowości powiatu węgorzewskiego.

Współpraca międzynarodowa[edytuj]

Miasta i gminy partnerskie[12]:

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. a b Ludność. Stan i struktura ludności oraz ruch naturalny w przekroju terytorialnym. Stan w dniu 31 XII 2014 r.. Warszawa: Główny Urząd Statystyczny, 2014, s. 100.
  2. Dz.U. 1945 nr 33 poz. 196.
  3. Angerburg w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego, Tom I (Aa – Dereneczna) z 1880 r.
  4. Powierzchnia i ludność w przekroju terytorialnym w 2015 r.. Warszawa: Główny Urząd Statystyczny, 2015, s. 154.
  5. Adam Węgłowski: Bardzo polska historia wszystkiego. Kraków: Społeczny Instytut Wydawniczy „Znak”, 2015, s. 163, seria: Znak Horyzont. ISBN 9788324030484.
  6. M.P. z 1967 r. Nr 28, poz. 130.
  7. Andrzej Kopiczko: Panorama wyznaniowa województwa olsztyńskiego po II wojnie światowej. W: Bożena Domagała (red.), Andrzej Sakson (red.): Tożsamość kulturowa społeczeństwa Warmii i Mazur. T. 1. Olsztyn: Towarzystwo Naukowe i Ośrodek Badań Naukowych im. W. Kętrzyńskiego w Olsztynie, 1998, s. 63–64, seria: „Studia Olsztyńskie Towarzystwa Naukowego i Ośrodka Badań Naukowych im. W. Kętrzyńskiego w Olsztynie”. ISBN 83-87643-15-7.
  8. Dane według wyszukiwarki zborów na oficjalnej stronie Świadków Jehowy (www.jw.org). [dostęp 2014-06-05].
  9. [bez autora]: Węgorzewo w liczbach (mapy, nieruchomości, GUS, szkoły, kody pocztowe, wynagrodzenie, bezrobocie, zarobki, edukacja, tabele). W: Portal „Polska w liczbach”. polskawliczbach.pl > warmińsko-mazurskie > Węgorzewo [on-line]. polskawliczbach.pl. [dostęp 2016-06-16].. Wykres w oparciu o dane GUS.
  10. Elovego – Esports, www.facebook.com [dostęp 2016-04-15].
  11. Elovego E-Sports Cup – Turniej Counter Strike GO | Goście Inetkoxtv, www.facebook.com [dostęp 2016-04-15].
  12. [bez autora]: Miasta partnerskie. Oficjalna Strona Miasta i Gminy Węgorzewo. [dostęp 2014-12-17]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-12-17)].

Bibliografia[edytuj]

  • Tomasz Darmochwał, Marek Jacek Rumiński: Warmia, Mazury – przewodnik. Białystok: Agencja „TD” – Wydawnictwo Turystyczne, 1996, seria: „Seria z Żółwikiem”. ISBN 83-902165-3-1.

Linki zewnętrzne[edytuj]