Waldemar Jagodziński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Waldemar Jagodziński
Waldemar Jagodzinski 2010.jpg
Waldemar Jagodziński, Pieczyska 2010
Państwo  Polska
Data i miejsce urodzenia 13 stycznia 1934
Bydgoszcz
Tytuł szachowy kandydat na mistrza krajowego (1956)
Ranking FIDE 1993 (01.04.2013)
Miejsce w kraju niesklasyfikowany na liście aktywnych

Waldemar Jagodziński (ur. 13 stycznia 1934 w Bydgoszczy) – polski szachista i trener szachowy.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Na przełomie 1965 i 1966 r. wystąpił w cyklicznym kołowym turnieju w Reggio Emilii. Zajął odległe miejsce, ale jako jedyny pokonał zwycięzcę, jugosłowiańskiego arcymistrza, Bruno Parmę[1]. Największe szachowe sukcesy odniósł w latach 70. XX wieku. Dwukrotnie (1973 i 1974, w obu przypadkach w Łodzi) zdobył tytuły indywidualnego wicemistrza Polski w szachach błyskawicznych. Był również trzykrotnym medalistą drużynowych mistrzostw Polski: w 1952 (w barwach "Spójni" Bydgoszcz) i 1974 r. – brązowym, a w 1978 r. – złotym (w barwach "Łączności" Bydgoszcz). W 1976 r. w Bydgoszczy jedyny raz w karierze wystąpił w finale indywidualnych mistrzostwa Polski, jednak w rozegranym systemem szwajcarskim turnieju zajął odległe miejsce.

Wychował kilka pokoleń szachistów. Spośród jego wychowanków największe sukcesy odniosła jedna z jego córek, Joanna (mistrzyni międzynarodowa, czterokrotna medalistka mistrzostw Polski kobiet oraz brązowa medalistka mistrzostw świata juniorek do 20 lat z 1983 roku).

Waldemar Jagodziński posiada tytuł kandydata na mistrza krajowego, który otrzymał w 1956 roku. Reprezentuje klub "Baszta" Żnin[2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]