Wiatyk

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Wiatyk (łac. viaticum – „zapasy na drogę”; via – „droga”[1][2]) – w chrześcijaństwie, a w szczególności z liturgii katolickiej, komunia święta podawana choremu (zwykle umierającemu), któremu grozi śmierć[3][1][4]. Traktowana jest jako pokarm na drogę do wiecznego życia[1]. W liturgii katolickiej do przyjęcia wiatyku zobowiązani są wszyscy ochrzczeni, o ile mogą przyjąć Eucharystię[2]. Kodeks prawa kanonicznego zaleca udzielenie wiatyku także chorym, którzy już otrzymali tego dnia Komunię. Zwraca także uwagę, by nie odkładać udzielenia wiatyku na ostatnią chwilę, tak by chorzy byli jeszcze w pełni świadomi swego położenia (por. kan. 922 KPK)[3].

W miarę możliwości komunia powinna nastąpić w czasie mszy świętej odprawianej przy łożu umierającego i zostać podana pod obiema postaciami. Komunię św. pod dwiema postaciami mogą przyjąć wszyscy uczestniczący w obrzędzie[5]. Jeżeli chory nie może przyjmować pokarmu stałego, eucharystia może zostać mu podana pod postacią samego konsekrowanego wina[6][5]. Elementem celebracji udzielania wiatyku jest odnowienie przyrzeczeń chrzcielnych i wyznanie wiary. Możliwe jest także oraz uzyskanie odpustu zupełnego[5].

Przed przyjęciem Wiatyku nie obowiązuje tzw. post eucharystyczny[7]. Wiatyku dzielić może także Nadzwyczajny szafarz Komunii Świętej[8].


Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 Wiatyk (pol.). Internetowa encyklopedia PWN. [dostęp 2015-05-31].
  2. 2,0 2,1 Sakramenty dla umierających (pol.). wysokikosciol.archidiecezja.wroc.pl. [dostęp 2015-05-31].
  3. 3,0 3,1 Kodeks prawa kanonicznego. 1983.
  4. KODEKS PRAWA KANONICZNEGO O SAKRAMENCIE CHORYCH I PRZYJMOWANIU KOMUNII ŚWIĘTEJ JAKO WIATYK (pol.). bernardyni-alwernia.pl. [dostęp 2015-05-31].
  5. 5,0 5,1 5,2 Ks. Marian Tomasz Kowalski: Wiatyk - „Sakramenty, które przygotowują do Ojczyzny” (pol.). W: Sakramenty w życiu chrześcijanina [on-line]. Kuria Metropolitalna w Częstochowie. [dostęp 2015-06-01].
  6. Stefan Kardynał Wyszyński, Stanisław Jakiel: Słowo biskupów do duchowieństwa z okazji nowej księgi Liturgicznej: Sakramenty Chorych (Instrukcja) - 14 XII 1979 (pol.). Episkopat Polski: Komisja ds. Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów, 1979-12-14. [dostęp 2015-06-01].
  7. J. Krukowski: Komentarz do Kodeksu Prawa Kanonicznego, t. III, 2, ks. IV, Uświęcające zadanie Kościoła. Poznań: 2011, s. 104.
  8. Stanisław Dziwisz. Słowo Arcybiskupa Metropolity Krakowskiego do parafii, które wprowadzają posługę Nadzwyczajnego szafarza Komunii Świętej. , 2015-03-23 (pol.).