Wołodar Rościsławicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Wołodar Rościsławicz
książę ruski, I książę dźwinogrodzki, książę przemyski
I książę dźwinogrodzki
Okres panowania od 1085
do 1092
Poprzednik ---
Następca Władymirko
książę przemyski
Okres panowania od 1092
do 1124
Poprzednik Ruryk Rościsławicz
Następca Rościsław Wołodarewicz
Dane biograficzne
Data śmierci 1124
Ojciec Rościsław Włodzimierzowic
Matka księżniczka węgierska
Rodzeństwo Ruryk, Wasylko
Dzieci Władymirko, Rościsław Wołodarewicz

Wołodar[1] Rościsławicz (zm. 1124) – książę ruski z dynastii Rurykowiczów, książę dźwinogrodzki, w latach 1085-1092, książę przemyski od 1092 lub 1097 roku.

Prawnuk Jarosława Mądrego, drugi syn Rościsława Wołodymyrowicza i księżniczki węgierskiej, młodszy brat Ruryka i starszy brat Wasylka.

Wspólnie z braćmi wygnał Jaropełka z tronu i współrządził Wołyniem. W 1085 roku, z woli Wsiewołoda Jarosławicza kijowskiego został pierwszym księciem zwenigrodzkim. Udzielnym księciem przemyskim został albo po śmierci starszego brata Ruryka w 1092 (bardziej prawdopodobne jest jednak, że Ruryk utracił księstwo i brat nie mógł po nim dziedziczyć), albo dopiero w 1097 roku, kiedy jego prawa potwierdził z pewnością zjazd lubecki. Tytuł ten dzierżył do śmierci. Wołodar musiał stoczyć dwie wojny w obronie niezależności - ze Światopełkiem kijowskim i węgierskim Kolomanem, obie zwycięskie. Umocniwszy panowanie, Wołodar staczał wojny z Polską.

W 1119 roku wzniósł w Przemyślu bogatą wedle ówczesnych opisów cerkiew. W 1121 podczas kolejnej wyprawy na Biecz, został wzięty do niewoli przez Piotra Włostowica. Za znaczącą sumę wykupił go brat Wasylko.

Miał dwie córki i dwóch synów: Wołodymyrkę i Rościsława. Starszy Wołodymyrko wziął Księstwo Dźwinogrodzkie, a Rościsławowi dostała się dzielnica przemyska[2].

Bibliografia[edytuj]

Linki zewnętrzne[edytuj]

Przypisy

  1. Imię słowiańskie pochodzenia skandynawskiego oznaczające "tego, który zawładnął wojskiem" od wyrazu Valdarr (Walda-harjar) "wer ein Heer der Macht hat" [w:] Astrid van Nahl, Lennart Elmevik, Stefan Brink Namenwelten: Orts- und Personennamen in historischer Sicht. 2004. s. 557; "Volodar "captain of the guards". Some of the Galician princes used Volodar as a personal name." [w:] Bela Kalman. The world of names: a study in Hungarian onomatology 1978. s. 35
  2. Filip Sulimierski, Bronisław Chlebowski, Władysław Walewski: Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, t. II. Warszawa: 1880-1902, s. 310-311.