Władymirko

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Władymirko
książę dźwinogrodzki, książę halicki, książę przemyski
książę dźwinogrodzki
Okres panowania od 1124
do 1129
Poprzednik Wołodar Rościsławicz
Następca Iwan Berładnik
I książę halicki
Okres panowania od 1141
do 1153
Poprzednik ---
Następca Jarosław Ośmiomysł
książę przemyski
Okres panowania od 1129
do 1153
Poprzednik Rościsław Wołodarewicz
Następca Wołodymyr Jarosławowicz od 1187
książę trembowelski
Okres panowania od 1141
do 1153
Poprzednik Grzegorz Wasylkowicz
Następca od 1210 Izjasław Włodzimierzowicz
Dane biograficzne
Data urodzenia 1104
Data śmierci 1153
Ojciec Wołodar Rościsławicz
Małżeństwo córka Kolomana Uczonego
od 1117
Dzieci Jarosław Ośmiomysł

Władymirko[1] (ur. 1104, zm. 1153[1][2]) – książę dźwinogrodzki, książę halicki od 1141, syn Wołodara Rościsławowicza.

W 1124 został księciem na Dźwinogrodzie, w którym wzniósł murowaną cerkiew i budynek rezydencjonalny[3]. W 1129 roku po śmierci brata Rościsława został księciem przemyskim.

Po księstwie przemyskim do księstwa dźwinogrodzkiego przyłączył księstwo trembowelskie, a następnie po śmierci swojego kuzyna Iwana Wasylowicza (1141) zajął księstwo halickie, co spowodowało, że Władymirko z połączonych ziem utworzył jedno księstwo, którego stolicą około 1144 roku ustanowił Halicz[4].

Władając rozległymi ziemiami zjednoczonego Księstwa halickiego, zamierzał zjednoczyć pod swoim berłem również ziemie ruskie położone na wschodzie, jednak doznał porażki z rąk księcia kijowskiego Wsiewołoda II Olegowicza. W 1144 rozgromił powstanie bojarów halickich, którzy na tron chcieli powołać jego krewnego Iwana Berładnika, któremu na krótko udało się zdobyć Halicz.

Występował jako sojusznik księcia Jerzego Dołgorukiego w jego walce z księciem Izjasławem i pomógł mu zdobyć Kijów. Prowadził ciągłą walkę z Królestwem Węgier, opierając się na sojuszu z cesarzem bizantyjskim Manuelem Komnenem. W 1152 zawarł pokój z królem węgierskim Gejzą II.

Dwukrotnie walczył z księciem polskim Bolesławem Krzywoustym. W 1124 zorganizował udaną łupieżczą wyprawę na Biecz, co spowodowało odwetową wyprawę Bolesława Krzywoustego, zakończoną przegraną przez Władymirka bitwą pod Wilichowem. Do kolejnych walk z Polakami doszło w 1135, kiedy Władymirko najechał Małopolskę i zdobył Wiślicę.

Jego żoną była przypuszczalnie[1] nieznana z imienia córka króla Węgier Kolomana Uczonego, którą poślubił około roku 1117. Miał z nią syna Jarosława zwanego Ośmiomysłem.

Przypisy

  1. a b c W. Dworzaczek, Genealogia, Warszawa 1959, tabl. 31.
  2. Encyklopedia ukrainoznawstwa podaje rok śmierci 1152
  3. https://archeologiadoswiadczalna.wordpress.com/2014/10/12/zarys-stanu-badan-nad-wczesnosredniowieczna-murowana-architektura-sakralna-rusi-halickiej/
  4. Praca zbiorowa pod redakcją naukową Macieja Salamona: Wielka Historia Świata Tom 4 Kształtowanie średniowiecza. T. 4. Oficyna Wydawnicza FOGRA, 2005, s. 524. ISBN 83-85719-85-7.

Bibliografia[edytuj]

Linki zewnętrzne[edytuj]


Poprzednik
----
Alex K Halych 2.svg książę halicki
1145-1153
Alex K Halych 2.svg Następca
Jarosław Ośmiomysł