Wulkan tarczowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Skjaldbreiður, wygasły wulkan tarczowy
Największe wulkany tarczowe na Marsie i na Ziemi: Olympus Mons i łańcuch Hawajów w tej samej skali

Wulkan tarczowy – typ wulkanu o szerokim i spłaszczonym stożku o kącie nachylenia nie większym niż 8°. Jego cechą charakterystyczną jest brak gwałtownych erupcji, z jego wnętrza wydobywa się rzadka i bardzo gorąca lawa zasadowa. Ten typ wulkanu można skontrastować ze stratowulkanem.

Przykładem wulkanu tarczowego może być Mauna Loa na Hawajach[1]. Wiele wulkanów tego typu odkryto na Wenus i Marsie, są one jednak dużo większe od spotykanych na Ziemi. Najwyższy dotychczas odkryty wulkan tarczowy to Olympus Mons znajdujący się na Marsie, największym wulkanem tarczowym znajdującym się na Ziemi jest Tamu położony na dnie Oceanu Spokojnego.

Nazwa wywodzi się od nazwy islandzkiego wulkanu tarczowego Skjaldbreiður, którego nazwa w języku islandzkim znaczy „szeroka tarcza”.

Przypisy

  1. Lyn Topinka "Shield Volcano" – opis wulkanu tarczowego w słowniku USGS, Cascades Volcano Observatory, Vancouver, Washington, USA (język angielski, dostęp 2011-07-06).