Wyższa Szkoła Inżynierii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Wyższa Szkoła Inżynierii (WSInż.) – od 30 czerwca 1939 r. Wojskowa Szkoła Główna Inżynierii[1] - wojskowa szkoła akademicka Sił Zbrojnych II RP istniejąca w latach 1936-1939.

Sprawa zasilenia kadr WP siłami technicznymi była dyskutowana od 1922 r. na najwyższym szczeblu wojskowym. Dyskutowano o utworzeniu od Wyższej Szkoły Artylerii i Inżynierii po Politechnikę Wojskową. W miarę rozwoju broni technicznych w armiach na zachodzie, a także w ZSRR problem stawał się coraz poważniejszy i w końcu zdecydowano o utworzeniu WSzInż[2]. Szkoła została utworzona 1 listopada 1936 roku, na podstawie rozkazu z 20 października 1936 roku o utworzeniu Wojskowej Szkoły Inżynierii w składzie: Wyższa Szkoła Inżynierii i Szkoła Podchorążych Saperów[3]. Komendanta Szkoły mianował Prezydent RP i który miał do pomocy dyrektora nauk technicznych i dyrektora nauk wojskowych. Pierwszym komendantem został płk sap. Stanisław Arczyński, dyrektorem nauk technicznych prof. dr. A. Pszenicki rektor Politechniki Warszawskiej , a dyrektorem nauk wojskowych mjr dypl. F. Junker. większość wykładowców technicznych stanowili pracownicy Politechniki. Słuchacze korzystali z laboratoriów i pomieszczeń Politechniki, korzystali też z placów ćwiczeń , laboratoriów i pomieszczeń Szkoły Podchorążych Saperów. Wyszkolenie taktyczne leżało w kompetencjach komendanta Wyższej Szkoły Wojennej, której wykładowcy prowadzili zajęcia ze słuchaczami Szkoły Inżynierii. Zajęcia wojskowe i gry wojenne, ćwiczenia zespołowe i podróże taktyczne były prowadzone razem ze słuchaczami WSzWoj[2].

Szkoła przygotowywała, w cyklu dwuletnim, oficerów wojsk saperskich do pracy w sztabach i kierowania zadaniami fortyfikacyjnymi. Słuchaczy nabierano z jednostek i sztabów, spośród absolwentów Szkoły Podchorążych Saperów, którzy przesłużyli 5 lat i dowodzili pododdziałami. Studia składały się z dwóch jednorocznych kursów, z których pierwszy obejmował problematykę inżynieryjną szczebla taktycznego, drugi - szczebla operacyjnego. Tok studiów obejmował wykłady, ćwiczenia, zajęcia aplikacyjne, podróże taktyczne (wspólnie z Wyższą Szkołą Wojenną), pokazy, lustrowanie placów dużych budów, samodzielne wykonywanie projektów budowlanych i saperskich, wykonywanie referatów i opracowań taktyczno-inżynieryjnych. Absolwenci uzyskiwali tytuły inżynierów. WSInż. wspólnie ze Szkołą Podchorążych Saperów tworzyły Wojskową Szkołę Inżynierii w Warszawie. Pierwsza promocję słuchacze rozpoczęli w listopadzie 1936 r., a ukończyli w lecie 1938 r. Druga promocja rozpoczynała studia w listopadzie 1937 r., a kończyła 15 kwietnia 1939 r. ze względu na zagrożenie niemieckie i konieczność przygotowania teatru działań wojennych do działań operacyjno-taktycznych. Trzecia promocja , która rozpoczęła studia w listopadzie 1938 r. , przerwała je w kwietniu 1939 r., a słuchacze zostali skierowani do jednostek[2]

W WSInż. organizowano kursy fortyfikacyjne oraz kursy przeszkolenia dla oficerów starszych. Pierwszych 28 absolwentów zakończyło naukę 5 listopada 1938 roku. Łącznie szkołę ukończyło 59 oficerów, którzy otrzymali tytuł „inżyniera wojskowego”[2].

30 czerwca 1939 roku weszła w życie ustawa z dnia 23 czerwca 1939 roku o Wojskowej Szkole Głównej Inżynierii na podstawie, której dotychczas istniejąca Wyższa Szkoła Inżynierii została przekształcona na wojskową szkołę akademicką pod nazwą „Wojskowa Szkoła Główna Inżynierii”[4].

Kadra szkoły[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Dz.U. z 1939 r. nr 57, poz. 368
  2. a b c d Chocianowicz 1969 ↓, s. 269-273.
  3. Dodatek Tajny Nr 9 do Dziennika Rozkazów Ministerstwa Spraw Wojskowych z 20 października 1936 roku, poz. 49.
  4. Dz.U. z 1939 r. nr 57, poz. 368

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Cutter Zdzisław, Szkolnictwo saperskie w Wojsku Polskim 1918-1939, Wojskowy Przegląd Historyczny Nr 3 (157), Warszawa 1996, ISSN 0043-7182.
  • Mała Encyklopedia Wojskowa, tom III (R – Ż), Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, Warszawa 1971.
  • J. P. Erbiński, Wyższa Szkoła Oficerska Wojsk Inżynieryjnych, Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, Warszawa 1986.
  • Eugeniusz Kozłowski, Wojsko Polskie 1936-1939. Próby modernizacji i rozbudowy, Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, wyd. I, Warszawa 1964.
  • Wacław Chocianowicz: W 50-lecie powstania Wyższej Szkoły Wojennej. Londyn: Nakładem oficerów dyplomowanych na obczyźnie, 1969.