Wybuchy radiowe na Słońcu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Wybuchy radiowe na Słońcu to emisja promieniowania radiowego, mająca swe źródła w rozbłyskach i innych zachodzących na Słońcu erupcjach. Gdy materia zostanie wyrzucona w przestrzeń kosmiczną, wzbudza oscylacje w otaczającej plazmie. Jony i elektrony zaczynają oscylować z tzw. częstością plazmową. Towarzyszy temu powstanie zmiennych pól magnetycznych. Fale radiowe, które mogą rozchodzić się i do nas docierać, mają częstość równą lokalnej częstości plazmowej.

Mechanizmy emisji radiowej wybuchów[edytuj]

  • drgania plazmy koronalnej (ν<3GHz)
  • promieniowanie żyrosynchrotronowe (promieniowanie elektromagnetyczne generowane przez naładowane cząstki poruszające się w polu magnetycznym z prędkością bliską prędkości światła w próżni) (ν>3GHz)

Wybuchy radiowe typu III[edytuj]

  • Energia uwalniana podczas rozbłysku powoduje wyrzucenie elektronów z prędkością ~0.3 prędkości światła w próżni (105km/s) w górę korony i przestrzeń międzyplanetarną. Elektrony te poruszają się wzdłuż linii sił pola magnetycznego i pobudzają plazmę koronalną do drgań
  • Obserwowane są zmiany częstotliwości od setek MHz do kilku MHz w czasie kilku sekund
  • Wyróżniamy następujące podtypy wybuchów radiowych typu III:
ruch prosty (ang. upward drift) - ruch elektronów do góry wzdłuż otwartych linii sił pola magnetycznego
ruch wsteczny (ang. reverse drift) wzdłuż zamkniętych linii sił pola magnetycznego
ruch U-kształtny (ang. U-shape drift) - ruch w górę, a następnie w dół

Emisja mikrofalowa[edytuj]

  • Związana z elektronami emitującymi twarde promieniowanie rentgenowskie (powstające podczas zderzenia elektronów z gęstą materią w stopach pętli)
  • Promieniowanie żyrosynchrotronowe

Wybuchy radiowe typu II[edytuj]

Wybuchy radiowe typu IV[edytuj]

  • Obserwowane podczas silnych rozbłysków na wszystkich długościach fal radiowych w czasie od kilku minut do kilku godzin
  • Bąble plazmowe poruszające się z prędkością ~100km/s w swoich wnętrzach unoszą pole magnetyczne. Oscylacje plazmy są źródłem promieniowania radiowego. Im wyżej wzniesie się bąbel, tym dłuższe fale obserwujemy.
  • Emisja żyrosynchrotronowa elektronów w szczycie pętli koronalnej lub w bąblu plazmy poruszającym się z v~100km/s
  • Stacjonarny typ IV – szerokie kontinuum emisyjne (nietermiczne cząstki w wysokich pętlach)
  • Poruszający się typ IV – emisja synchrotronowa elektronów uwięzionych w plazmoidzie

Wybuchy radiowe typu V[edytuj]

  • Kontinuum stowarzyszone z rozbłyskami typu III
  • Krótkotrwała emisja na falach długich w pierwszych minutach zakłóceń, która związana jest z wysokoenergetycznymi elektronami zamkniętymi w magnetycznych łukach koronalnych (drgania plazmowe), być może generowane przez poprzedzający je wybuch typu III