Wymienialność waluty

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Wymienialność waluty – zagwarantowana przez prawo możliwość wymiany, czyli kupna lub sprzedaży, walut obcych za walutę krajową lub inne waluty według jednolitego kursu walutowego. Zakres wymienialności zdeterminowany jest rodzajem polityki gospodarczej, a przede wszystkim handlowej państwa i jest on odwrotnie proporcjonalny do ograniczeń dewizowych.

Wymienialność według zaleceń MFW[edytuj | edytuj kod]

Jest to standard (ang. International Monetary Fund convertibility standard) obowiązujący kraje członkowskie na podstawie artykułu VIII statutu Międzynarodowego Funduszu Walutowego[1]. Oznacza brak restrykcji dewizowych przy przeprowadzaniu transakcji między państwami członkowskimi, a także tyczy się stosowania się do polityki jednolitego kursu walutowego, stronienia od porozumień walutowych dyskryminujących inne kraje, wykupu waluty innego kraju członkowskiego. W 1996 r. około 130 krajów zadecydowało o przestrzeganiu wymagań tego artykułu.

Wymienialność ta występuje w trzech różnych wariantach:

  • jednostkom rezydującym w danym kraju nie zostaje narzucony obowiązek odsprzedania dewiz państwu oraz sprowadzania ich do kraju, co sprowadza się do zezwolenia przez władze monetarne na posiadanie rachunków w zagranicznych bankach;
  • istnieje obowiązek sprowadzania dewiz do kraju, ale nie jest obowiązkowa ich odsprzedaż;
  • narzucony jest obowiązek zarówno sprowadzania, jak i odsprzedaży dewiz.

Zgodnie z ustawą z 27 lipca 2002: Prawo dewizowe, w Polsce zarówno rezydenci w kraju i za granicą oraz nierezydenci mogą posiadać na własność wartości dewizowe. Państwo pozwala na posiadanie zagranicznych rachunków bankowych [a] i dokonywanie za ich pośrednictwem operacji dewizowych (na terenie UE, EOG i OECD bez znaczących ograniczeń, poza w zakresie ustawy Prawo Dewizowe) [2]. Oznacza to, że praktycznie nie istnieje obowiązek sprowadzania dewiz do kraju (a tym bardziej ich odsprzedaży.

Wymienialność pełna[edytuj | edytuj kod]

Wymienialność pełna (ang. total convertibilty) oznacza, że każdy posiadacz waluty, niezależnie od obywatelstwa i celu transakcji, ma w tym kraju prawo do jej wymiany na inną walutę. Nie istnieją więc żadne restrykcje dewizowe ze względu na podmiot wymiany czy też przedmiot lub rodzaj transakcji.

Wymienialność ograniczona[edytuj | edytuj kod]

W tym przypadku (ang. limited convertibility) występują istotne restrykcje w procesie wymiany walut. Najczęściej dotyczą one rodzaju podmiotów uprawnionych do wymiany waluty lub celu, w którym transakcje dewizowe mogą być zawierane. Przykładowo, przy zewnętrznej wymienialności ograniczonej prawo do wymiany waluty otrzymują jedynie podmioty zagraniczne i cudzoziemcy, którzy nie podlegają żadnym ograniczeniom dewizowym. W przypadku wewnętrznej wymienialności nieograniczone prawo wymiany mają natomiast podmioty krajowe.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. zgodnie art. 2 ust.5 i ust.6 oraz art. 2 ust. 20 pkt 2a ustawy Prawo Dewizowe z 27 lipca 2002 r. (Dz. U. z 2002r nr. 141 poz. 1178; tekst jednolity - Dz. U. z 2019r poz. 160) kraje Unii Europejskiej, Europejskiego Obszaru Gospodarczego i Organizacji Współpracy Gospodarczej i Rozwoju nie są traktowane jako trzecie, więc zakładanie rachunków bankowych i obrót dewizowy na terenie UE nie podlega znaczącym ograniczeniom; otwiernie rachunków poza UE według art. 9 ust. 9 wymaga zezwolenia dewizowego, natomiast art. 5 i § 2 pkt 9 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 kwietnia 2009 r. w sprawie ogólnych zezwoleń dewizowych pozwala utrzymywać zagraniczne konta bankowe pod warunkiem używania ich do dokonywania czynności finansowych wedle pozostałych art. Prawa Dewizowego;

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Statut Międzynarodowego Funduszu Walutowego, imf.org. Dostęp: 14.08.2015.
  2. Łukasz Foligowski, Czy polska firma może mieć konto za granicą? – ŁUKASZ FOLIGOWSKI [dostęp 2019-08-09] (pol.).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]