Złotlin japoński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Złotlin japoński
Ilustracja
Systematyka[1]
Domena eukarionty
Królestwo rośliny
Klad rośliny naczyniowe
Klad rośliny nasienne
Klasa okrytonasienne
Klad różowe
Rząd różowce
Rodzina różowate
Rodzaj złotlin
Gatunek złotlin japoński
Nazwa systematyczna
Kerria japonica (L.) D.C
Trans. Linn. Soc. London 12:157. 1818
Kwiat złotlinu japońskiego

Złotlin japoński, złotlin chiński (Kerria japonica) – gatunek krzewu z rodziny różowatych (Rosaceae). Bywa też nazywany japońską złotą różą. Jest jedynym przedstawicielem monotypowego rodzaju złotlin (Kerria). Pochodzi ze środkowych i zachodnich Chin, od wieków uprawiany jest w Japonii, w Europie wprowadzony do upraw na początku XIX wieku[2], według niektórych źródeł rodzimy także w Japonii[3]. Jest uprawiany w wielu krajach świata, również w Polsce, jako roślina ozdobna. Do Europy sprowadzony został w XIX wieku i w niektórych miejscach zdziczał z upraw i rośnie w środowisku naturalnym[4].

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Pokrój
Krzew o początkowo wyprostowanych pędach, później rózgowato zwisających. dorasta od 1 do 3 metrów wysokości. Wytwarza odrosty korzeniowe[4]. Pędy są zielone, połyskujące[5].
Liście
Opadające na zimę[5]. Intensywnie zielone latem, przebarwiające się na żółto jesienią[5], pojedyncze, podłużne, długości 4-7 cm z ostro ząbkowanymi brzegami[4], z wierzchołkiem wyciągniętym w długi, ostry koniec[5].
Kwiaty
Złocistożółte, pojedyncze, osadzone na długich szypułkach, o średnicy ok. 4,5 cm[5]. Rozwijają się na przełomie maja i czerwca (często powtarzają kwitnienie w końcu lata[5]). U form dziko rosnących są one pojedyncze, u odmian ozdobnych są to często kwiaty pełne[4].
Owoce
Zbiorowe, składające się z brązowoczarnych niełupek[5]. W polskich warunkach zwykle się nie zawiązują[4][5].

Systematyka[edytuj | edytuj kod]

Pozycja systematyczna według Angiosperm Phylogeny Website (aktualizowany system APG III z 2009)

Rodzaj należący do plemienia Kerrieae, podrodziny Spiraeoideae, rodziny różowatych (Rosaceae Juss.), rzędu różowców, kladu różowych w obrębie okrytonasiennych[6][1].

Uprawa[edytuj | edytuj kod]

Nadaje się do parków i ogródków przydomowych. Jego kwitnące pędy nadają się na kwiat cięty. Jest mrozoodporny (strefy mrozoodporności 5-10)[7]. Podczas bardzo surowych zim może przemarznąć, ale łatwo odrasta[4]. Nie ma specjalnych wymagań co do rodzaju gleby, ale powinna ona być stale wilgotna. Może rosnąć zarówno w słońcu, jak i w półcieniu, ale w pełnym słońcu ma kwiaty słabiej wybarwione[4]. Po przekwitnięciu krzew przycina się. Rozmnaża się go łatwo z sadzonek pędowych, lub jesienią z pędów odziomkowych. Obecnie rzadko uprawia się typową, dziko rosnącą formę, uprawiana jest głównie odmiana 'Plenifora'[4]. Ma podwójne kwiaty. Odmianę tę sprowadzono do Europy o 50 lat wcześniej, niż botanicy opisali dziko rosnący gatunek[7]. Poza tym uprawiana jest odmiana 'Picta' – pstrolistna[5].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001–. [dostęp 2010-04-29].
  2. Włodzimierz Seneta, Jakub Dolatowski: Dendrologia. Warszawa: Wydawnictwa Naukowe PWN, 1997, s. 291-293. ISBN 83-01-12099-1.
  3. Germplasm Resources Information Network (GRIN). [dostęp 2010-05-05].
  4. a b c d e f g h Joachim Mayer, Heinz-Werner Schwegler: Wielki atlas drzew i krzewów. Oficyna Wyd. „Delta W-Z”. ISBN 978-83-7175-627-6.
  5. a b c d e f g h i Alicja i Jerzy Szweykowscy (red.): Słownik botaniczny. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo "Wiedza Powszechna", 2003, s. 1040-1041. ISBN 83-214-1305-6.
  6. D. Potter, T. Eriksson, R. C. Evans, S. Oh, J. E. E. Smedmark, D. R. Morgan, M. Kerr, K. R. Robertson, M. Arsenault, T. A. Dickinson, C. S. Campbell. Phylogeny and classification of Rosaceae. „Plant Systematics and Evolution”. 266, s. 5-43, 2007. DOI: 10.1007/s00606-007-0539-9. Sprawdź autora:1.
  7. a b Geoff Burnie i inni: Botanica. Rośliny ogrodowe. Könemann, 2005. ISBN 3-8331-1916-0.Sprawdź autora:1.