Zakład administracyjny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Zakład administracyjny, zakład publiczny – pojęcie, którym określa się jedność osób i rzeczy, powoływana przez organy administracji publicznej, bądź za ich zezwoleniem przez inne podmioty, dla trwałej realizacji określonego zadania publicznego[1]. Definiuje się je także jako względnie samodzielne jednostki organizacyjne, wyposażone w trwale wyodrębnione środki rzeczowe i osobowe, których podstawowym celem jest bezpośrednie świadczenie usług socjalno-kulturowych o szczególnym znaczeniu społecznym na rzecz osób będących użytkownikami zakładu[2]. Przykładowymi zakładami administracyjnymi są szkoły, przedszkola i biblioteki publiczne.

Zaliczany jest do organów administracji publicznej w rozumieniu definicji zawartej w Kodeksie postępowania administracyjnego[3]. Wydawane przez zakład akty dzieli się na generalne (np. regulamin biblioteki) i indywidualne; jedynie część z tych ostatnich traktowana jest jako decyzje administracyjne i podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego[2]. W najnowszej literaturze podkreśla się jednak, że wszystkie indywidualne władcze rozstrzygnięcia zakładowe są aktami administracyjnymi podlegającymi kontroli sądów administracyjnych[4].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. R. Kędziora, Ogólne postępowanie administracyjne, Warszawa 2008, s. 31.
  2. a b T. Woś, Działania wyłączone spod kontroli sądów administracyjnych, s. 93.
  3. R. Kędziora, Ogólne postępowanie administracyjne, Warszawa 2008, s. 30.
  4. A. Jakubowski, Status prawny studentów i doktorantów w relacjach ze szkołą wyższą, "Państwo i Prawo" 2011, nr 11, s. 58-62.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Jakubowski A., Status prawny studentów i doktorantów w relacjach ze szkołą wyższą, "Państwo i Prawo" 2011, nr 11, s. 58-62.
  • Kędziora R., Ogólne postępowanie administracyjne, Warszawa 2008, s. 30-31.
  • Woś T., Działania wyłączone spod kontroli sądów administracyjnych, w: Postępowanie sądowo-administracyjne, red. T. Woś, Warszawa 2009, s. 93.