Zamek w Besiekierach

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Zamek w Besiekierach
Obiekt zabytkowy nr rej. 77-V-1 z 29.03.1949 oraz 66 z 1.08.1967[1]
Ilustracja
Ruiny zamku od północno-zachodniej strony
Państwo  Polska
Miejscowość Besiekiery
Typ budynku zamek
Styl architektoniczny gotyk
Rozpoczęcie budowy ok. 1500 r.
Położenie na mapie gminy Grabów
Mapa konturowa gminy Grabów, blisko centrum na lewo znajduje się punkt z opisem „Zamek w Besiekierach”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, w centrum znajduje się punkt z opisem „Zamek w Besiekierach”
Położenie na mapie województwa łódzkiego
Mapa konturowa województwa łódzkiego, u góry nieco na lewo znajduje się punkt z opisem „Zamek w Besiekierach”
Położenie na mapie powiatu łęczyckiego
Mapa konturowa powiatu łęczyckiego, po lewej nieco u góry znajduje się punkt z opisem „Zamek w Besiekierach”
Ziemia52°09′12″N 18°57′54″E/52,153333 18,965000

Zamek w Besiekierach − ruiny późnogotyckiego zamku, położonego we wsi Besiekiery, w powiecie łęczyckim, w województwie łódzkim.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Zamek powstał prawdopodobnie na przełomie XV i XVI w. Źródła nie podają jasno, kto był inicjatorem jego budowy. Starsze poglądy wskazują na wojewodę łęczyckiego Mikołaja Sokołowskiego herbu Pomian, lecz istnienie takiego urzędnika jest niepotwierdzone i wysoce wątpliwe. Zatem budowę należy łączyć z jednym ze stolników brzeskich: Mikołajem Sokołowskim (1496-1502) lub Wojciechem Sokołowskim (1502-1529). W końcu XVI w. zamek należał do Andrzeja Batorego, a następnie do jego córki Zofii Batorówny (1629-28.03.1685) i Jerzego Rakoczego II (1621-1660). Warto zauważyć, że Andrzej Batory (1597-1635) to syn Stefana (1564-1635) i Zofii Katarzyny Kostczanki[2] (1550-1639). W połowie XVII w. przebudowy warowni dokonał Jan Szymon Szczawiński, kasztelan i wojewoda brzesko-kujawski. Pokryto wtedy ściany tynkami, co znacząco zatarło surowość i późnogotyckie charakter zamku nawodnego. W późniejszych czasach nie prowadzono już istotnych prac budowlanych. Pożar w 1731 r. przyspieszył destrukcję obiektu. W połowie XIX w. pełnił funkcje gospodarcze. Obecnie zamek znajduje się w stanie ruiny.

Zamek na akwareli Kazimierza Strończyńskiego z 1 poł. XIX w.

Architektura[edytuj | edytuj kod]

Warownię założono na kopcu otoczonym wodami sztucznego stawu. Wzniesiono ją z cegły na kamiennym fundamencie, na planie nieregularnego czworoboku o wymiarach 38 × 40 m. W południowej kurtynie znajdował się budynek bramny o bokach ok. 12 × 12 m. Posiadał on 3 kondygnacje, na każdej z nich znajdowały się 4 izby. Około 1653 r. nadbudowano na nim ośmiokątną wieżyczkę. Na północnym boku zamku powstał główny dom mieszkalny o szerokości ok. 13 m. Posiadał on 3 mniejsze prostokątne izby i kwadratową salę na wschodniej ścianie. W opisie z XVIII w. pomieszczenia te określono jako pokój karmazynowy, pokój marmurowy, sień i izbę wielką. Z izb tych w stronę dziedzińca wychodziło 7 otworów okiennych.

Zachodnia ściana zamku (2006 r.)

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Narodowy Instytut Dziedzictwa: Rejestr zabytków nieruchomych – województwo łódzkie. 2020-09-30. [dostęp 28.01.2012].
  2. Jerzy A. Kostka i Roman Robaczewski: Nieznane fakty z życia Zofii Batorowej z Kostków. Materiały do biografii genealogii i historii rodu Kostków herbu Dąbrowa. Białystok-Koszalin: Stowarzyszenie Rodu Kostków, 2015, s. 22 – 25. ISBN 978-83-927099-0-9.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]