Narodowy Instytut Dziedzictwa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Narodowy Instytut Dziedzictwa
Państwo  Polska
Rok założenia 2002 (jako KOBiDZ)
Dziedzina ochrona zabytków
dyrektor prof. nzw. dr hab. inż. arch. Małgorzata Rozbicka
Adres ul. Mikołaja Kopernika 36/40
00-924 Warszawa
Położenie na mapie Warszawy
Mapa lokalizacyjna Warszawy
Narodowy Instytut Dziedzictwa
Narodowy Instytut Dziedzictwa
Położenie na mapie województwa mazowieckiego
Mapa lokalizacyjna województwa mazowieckiego
Narodowy Instytut Dziedzictwa
Narodowy Instytut Dziedzictwa
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Narodowy Instytut Dziedzictwa
Narodowy Instytut Dziedzictwa
Ziemia52°14′17,4″N 21°01′12,6″E/52,238167 21,020167
Strona internetowa
Siedziba Narodowego Instytutu Dziedzictwa w Łazienkach
Pracownia terenowa w Parku Mużakowskim w Łęknicy

Narodowy Instytut Dziedzictwa (NID) – narodowa instytucja kultury podległa Ministerstwu Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Misją NID jest tworzenie podstaw dla zrównoważonej ochrony dziedzictwa poprzez gromadzenie i upowszechnianie wiedzy o zabytkach, wyznaczanie standardów ich ochrony i konserwacji oraz kształtowanie świadomości społecznej w celu zachowania dziedzictwa kulturowego Polski dla przyszłych pokoleń. Instytut wydaje kwartalnik „Ochrona Zabytków”.

Historia[edytuj]

NID jest prawnym następcą Ośrodka Dokumentacji Zabytków, utworzonego w 1962 roku. Kontynuuje idee ochrony i udostępniania dziedzictwa kulturowego szerokim grupom odbiorców. W 2002 r. poprzez połączenie Ośrodka Dokumentacji Zabytków i Ośrodka Ochrony Zabytkowego Krajobrazu powstał Krajowy Ośrodek Badań i Dokumentacji Zabytków (KOBiDZ). Z dniem 1 stycznia 2007 roku, na mocy zarządzenia Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego[1] do KOBiDZ przyłączono Ośrodek Ochrony Dziedzictwa Archeologicznego, co oznaczało powstanie pod poprzednią nazwą nowej instytucji kultury. 1 stycznia 2011 roku KOBiDZ zmienił nazwę na Narodowy Instytut Dziedzictwa[2]. Instytut ma oddziały terenowe w miastach wojewódzkich (oprócz Bydgoszczy i Gorzowa Wielkopolskiego) oraz pracownie terenowe w Trzebinach, Zamościu oraz Park Mużakowski w Łęknicy.

Działalność[edytuj]

Jako merytoryczne zaplecze Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego, Generalnego Konserwatora Zabytków oraz wojewódzkich konserwatorów zabytków, NID realizuje następujące zadania:

I. Chroni dziedzictwo kulturowe

  • monitoruje stan zachowania dziedzictwa i wspiera jego ochronę
  • tworzy i upowszechnia standardy dokumentacji, badania i konserwacji poszczególnych kategorii zabytków
  • archiwizuje zbiory dokumentów związanych z ochroną zabytków oraz zajmuje się ich digitalizacją i upowszechnianiem
  • odpowiada za budowę i rozwój ogólnopolskiej geoprzestrzennej bazy danych o zabytkach w ramach wdrażania dyrektywy INSPIRE
  • gromadzi dokumentację Krajowej Ewidencji Zabytków
  • monitoruje i analizuje zagrożenia dla dziedzictwa oraz wypracowuje metody przeciwdziałania tym zagrożeniom
  • koordynuje procedurę składania wniosków o przyznanie tytułu Pomnika historii
  • przygotowuje opinie i ekspertyzy dotyczące działań przy zabytkach na rzecz organów administracji publicznej
  • realizuje program przeciwdziałania i zwalczania przestępczości przeciw dziedzictwu archeologicznemu
  • tworzy system ochrony dziedzictwa niematerialnego[3]
  • realizuje również inne zadania wyznaczone przez Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego oraz Generalnego Konserwatora Zabytków.

II. Realizuje postanowienia Konwencji Światowego Dziedzictwa UNESCO

  • monitoruje stan miejsc Światowego Dziedzictwa
  • koordynuje prace nad raportami okresowymi o polskich obiektach wpisanych na Listę Światowego Dziedzictwa Kulturowego i Przyrodniczego UNESCO
  • działa na rzecz zapewnienia standardów ochrony, konserwacji i prezentacji miejsc Światowego Dziedzictwa
  • jest punktem kontaktowym do spraw Światowego Dziedzictwa UNESCO
  • uczestniczy w opracowaniu dokumentacji do wniosków o wpis nowych obiektów na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO

III. Prowadzi programy szkoleniowe i informacyjne na rzecz służb konserwatorskich i środowisk związanych z opieką nad zabytkami

  • przeprowadza szkolenia w zakresie ochrony zabytków m.in. dla przedstawicieli Policji, Służby Celnej, Straży Granicznej oraz Centralnego Biura Antykorupcyjnego
  • prowadzi studia podyplomowe wspólnie z Instytutem Prahistorii Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu
  • wydaje magazyny branżowe: „Ochrona Zabytków”, „Kurier Konserwatorski”, „Teki Krakowskie”, „Raporty Autostradowe” oraz „Informator Archeologiczny”
  • prowadzi specjalistyczną bibliotekę w zakresie ochrony zabytków i opieki nad zabytkami oraz zarządzania dziedzictwem kulturowym

IV. Organizuje kampanie społeczne i edukacyjne

V. Aktywnie uczestniczy w międzynarodowych forach i organizacjach związanych z ochroną dziedzictwa kulturowego

  • jest zaangażowany we współpracę państw basenu Morza Bałtyckiego w zakresie ochrony dziedzictwa kulturowego oraz w prace europejskiej grupy eksperckiej zajmującej się rolą problematyki ochrony dziedzictwa w działaniach Unii Europejskiej
  • uczestniczy w Forum Prawnym Dziedzictwa Europejskiego (Europen Heritage Legal Forum) oraz European Heritage Heads Forum – sieci zrzeszającej szefów narodowych agencji odpowiadających za ochronę dziedzictwa kulturowego

VI. Pełni funkcję Centrum Kompetencji w ramach wieloletniego programu rządowego „KULTURA+” w zakresie digitalizacji zabytków i muzealiów

  • współpracuje z Narodowym Instytutem Muzealnictwa i Ochrony Zbiorów (NIMOZ) w kontekście digitalizacji muzealiów
  • wykonuje skany 3D najcenniejszych lub najbardziej zagrożonych zabytków.

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj]