Zmącenie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Zmącenie – jedno z jakościowych zaburzeń świadomości[1]. Zachowanie pacjenta w tym stanie można wyobrazić sobie jako zachowanie w środowisku o niejednakowej przejrzystości. Dominują zaburzenia spostrzegania: fragmentaryczność, zniekształcenia, iluzje i omamy. Na skutek zniekształcenia pojmowania i interpretacji łatwo tworzą się nastawienia urojeniowe, silne i nieoczekiwane zmiany nastroju, z przewagą lęku, czasem euforii i dysforii. Tempo tych przeżyć bywa bardzo gwałtowne. kontakt z pacjentem jest trudny: urywkowy, nierzeczowy, w głębszym natężeniu zaburzenia urywa się zupełnie. Orientacja pacjenta w miejscu i czasie jest zaburzona. Po ustąpieniu zmącenia pozostaje niepamięć, najczęściej fragmentaryczna.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Adam Bilikiewicz, Stanisław Pużyński, Janusz Rybakowski, Jacek Wciórka: Psychiatria. Tom I. Podstawy psychiatrii. Wrocław: Wydawnictwo Medyczne Urban & Partner, 2002, s. 386-387. ISBN 83-87944-67-X.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Psychiatria: podręcznik dla studentów medycyny, Marek Jarema (red.), Jolanta Rabe-Jabłońska (red.), Andrzej Czernikiewicz, Warszawa: Wydawnictwo Lekarskie PZWL, 2011, s. 42, ISBN 978-83-200-4180-4, OCLC 751560685.

Star of life.svg Przeczytaj ostrzeżenie dotyczące informacji medycznych i pokrewnych zamieszczonych w Wikipedii.