Zygmunt Szempliński
Data i miejsce urodzenia |
11 lutego 1900 |
---|---|
Data i miejsce śmierci | |
Specjalność: sowietolog,ekonomista i publicysta | |
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/7/7b/Zygmunt_Szempli%C5%84ski_-_gr%C3%B3b.jpg/220px-Zygmunt_Szempli%C5%84ski_-_gr%C3%B3b.jpg)
Zygmunt Szempliński (ur. 11 lutego 1900 w Andrzejówce k. Krasnego, zm. 13 grudnia 1967 w Londynie[1]) – polski ekonomista i publicysta, sowietolog, działacz emigracyjny.
Życiorys
[edytuj | edytuj kod]Był synem Stanisława Szemplińskiego i Stanisławy Szempińskiej, z d. Prószyńskiej, uczył się gimnazjum w Niemirowie. Należał do Organizacji Postępowo-Niepodległościowej Młodzieży Polskiej na Rusi, egzamin maturalny zdał w 1918[1]. W styczniu 1920 przyjechał do Warszawy i wstąpił do Wojska Polskiego, początkowo służył jako referent oświatowy. Od maja 1920 służył na froncie w wojnie polsko-bolszewickiej, w szeregach 21 pułku piechoty. Latem 1920 dostał się do niewoli sowieckiej, do sierpnia 1921 pracował w kopalni torfu w Morszansku, następnie powrócił do Polski[1].
Po powrocie z niewoli wstąpił do macierzystego pułku, z którego na początku 1923 został urlopowany, a w grudniu 1923 przeniesiony do rezerwy w stopniu podporucznika[1]. Od 1923 do 1927 studiował na Wydziale Nauk Społecznych i Politycznych Wolnej Wszechnicy Polskiej w Warszawie, w latach 1927-1929 pracował na macierzystej uczelni jako starszy asystent na seminarium Adama Pragiera. Od 1929 był zatrudniony w Biurze Badań Stosunków Gospodarczych ZSRR, początkowo przy Centralnym Urzędzie Planowania, następnie Ministerstwie Skarbu. W latach 30. pracował na przemian w Ministerstwie Skarbu i Ministerstwie Przemysłu i Handlu. Był członkiem Klubu Gospodarki Narodowej, członkiem redakcji pisma Gospodarka Narodowa (od października 1936 do kwietnia 1937 redaktorem naczelnym tego pisma). W latach 1933–1934 wykładał politykę finansową, przemysłową i handlową ZSRR w Szkole Nauk Politycznych w Wilnie. Publikował także artykuły na temat tego kraju[1].
Po wybuchu II wojny światowej przedostał się do Francji, następnie do Wielkiej Brytanii, po wojnie pozostał na emigracji w Wielkiej Brytanii, był działaczem Polskiego Ruchu Wolnościowego "Niepodległość i Demokracja", m.in. wiceprzewodniczącym i następnie przewodniczącym jego Rady Naczelnej. Publikował w prasie emigracyjnej pod własnym nazwiskiem oraz pod pseudonimem Stanisław Klinga[1]. Spoczywa na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kw. 49-4-24)[2].
Z małżeństwa z Jadwigą Filipkowską (1902-1985) miał trzy córki, Hannę (ur. 1929), Wandę (1932-2014)[1] i Marię (1938-2001).
Wybrane publikacje
[edytuj | edytuj kod]- Prasa zawodowa w Polsce = La presse syndicale en Pologne, Warszawa: nakł. Głównego Urzędu Statystycznego 1929.
- Emigracja walczy dalej, Londyn: Biblioteka Polska 1946.
- Znaczenie zorganizowanego życia zbiorowego, Londyn: Stowarzyszenie Polskich Kombatantów 1946 (pseudonim Stanisław Klinga).
- Polskie wychodźctwo wojenne, Londyn 1947.
- Polityka gospodarcza ZSRR, Londyn: "Reduta" 1949 (pseudonim Stanisław Klinga).
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Polski Słownik Biograficzny, Tom XLVIII, Warszawa 2012-2013, s. 175-177 (biogram autorstwa Agaty Barzyckiej-Paździor)
- Marek Kornat, Bolszewizm – totalitaryzm – rewolucja – Rosja. Początki sowietologii i studiów nad systemami totalitarnymi w Polsce (1918-1939), t. 1-2, Kraków: Księgarnia Akademicka 2003-2004.