Łączność DX

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Schemat odbicia fal radiowych od jonosfery
1. Ziemia
2. troposfera
3. jonosfera
4. fala powierzchniowa
5. fala jonosferyczna
6. fala troposferyczna

Łączność DX – oznacza łączność radiową na daleką odległość. Łączności nawiązywane są za pośrednictwem fali radiowej odbitej od jonosfery w zakresie fal krótkich, zależne od pory dnia i aktywności słonecznej umożliwiają przeprowadzanie łączności na dystansie mierzonym w tysiącach kilometrów.

Długość fali zależy od częstotliwości - im wyższa tym wyżej w atmosferze się zakrzywia bądź odbija. Przy odpowiednim dobraniu częstotliwości pracy i kąta promieniowania, można uzyskiwać zasięg kilkuset km przy mocach znacznie mniejszych niż w zakresie fal długich i średnich.

Łączności przeprowadzane są przez licencjonowanych krótkofalowców w służbie radiokomunikacyjnej amatorskiej na specjalnie wydzielonych przez IARU pasmach częstotliwości zawartych w bandplanie.

Wielu fascynatów nawiązywania łączności zajmuje się tym nielegalnie. Zrzeszają się oni w kluby i z reguły używają jakiegoś umownego kanału (tzw. monitor klubowy np. At 27.555 MHz czy też monitor polonijny 26.425 USB). Częstotliwości te nie należą do pasma CB w Polsce i wielu innych krajach, i są wykorzystywane przez piratów radiowych na całym świecie. Nadawanie tam jest prawnie niedozwolone i z CB radio nie ma nic wspólnego, mimo używania tego samego sprzętu radiowego. Jako potwierdzenie takich łączności stosuje się specjalne kartki wysyłane pocztą (karty QSL) łączności te są prowadzone w języku angielskim, w zasadzie wystarczy znać tylko podstawy, by móc się porozumieć z zagraniczną stacją. Często podwyższone warunki propagacyjne utrudniają łączność lokalną, co jest rzeczą normalną na CB.

Zasady prowadzenia łączności[edytuj | edytuj kod]

"Wejście" w eter rozpoczynamy od nasłuchu. Prowadzenie takiej łączności często utrudnione jest zakłóceniami od innych stacji, silnymi szumami i zanikami sygnałów naszego korespondenta, związanymi ze zmianami propagacji.

Należy precyzyjnie dostrajać się do stacji nadającej (służą do tego pokrętła RIT, CLARIFIER lub DELTA TUNE), osłuchać się z charakterystycznym brzmieniem emisji jednowstęgowej SSB. Nieco inne wymagania stawia praca emisją FM. Największym utrudnieniem jest tu dokuczliwy dla ucha szum (możemy ograniczyć go lub nawet wyeliminować pokrętłem SQUELCH.

Oprócz spraw technicznych związanych z prowadzeniem łączności oraz znajomości języków obcych, niezbędna jest również znajomość specjalnego slangu radiowego, alfabetu fonetycznego, kodu Q oraz geografii. Powinno się posiadać mapę na której będziemy lokalizować położenie geograficzne naszego korespondenta.

Sposoby rozpoczęcia łączności[edytuj | edytuj kod]

Przyjęto trzy sposoby rozpoczęcia łączności:

  1. Wywołanie ogólne CQ DX, wywołanie konkretnego kraju lub nawet konkretnej stacji zagranicznej.
  2. Odpowiedź na wywołanie stacji zagranicznej. Specjalna procedura obowiązuje podczas łączności ze stacją DX-PEDITION.
  3. Wywołanie stacji zagranicznej, która zakończyła właśnie łączność z inną stacją. Dużym utrudnieniem jest w tym przypadku fakt, iż zazwyczaj słyszymy tylko jednego z rozmówców.